Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. Nr [...] na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. z 2006r. Dz. U. nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] nakazał I. S. rozbiórkę ogrodzenia na działce przy ul. K. [...] od strony ul. M w [...] wykonanego bez wymaganego zgłoszenia.
W swym uzasadnieniu organ I instancji podał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2006r., nr [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2006r., [...] nakazującą I. S. rozbiórkę ogrodzenia na działce przy ul. K. [...] od strony ul. M. w [...] wykonanego bez wymaganego zgłoszenia, gdyż organ I instancji nie wykazał faktycznych przesłanek, umożliwiających podjęcie postępowania naprawczego oraz nie ustalił okresu popełnienia samowoli.
Ponadto w motywach rozstrzygnięcia wskazał, iż w dniu [...] maja 2007r. przeprowadzono kontrolę na nieruchomości. W trakcie kontroli dokonano następujących ustaleń: ogrodzenie z elementów blaszanych po rozebranych garażach wykonała I. S. w listopadzie 2006r. w trakcie rozbiórki garaży. Ogrodzenie w dniu kontroli miało wymiary: 23,95 m i wysokość w najwyższym punkcie 2,5m. W trakcie kontroli stwierdzono, że ogrodzenie wykonano bez wymaganego zgłoszenia, i że jest ono w złym stanie technicznym. Jednocześnie w trakcie podjętego postępowania ustalono, iż na obszarze, na którym dokonano samowoli brak było obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak tych dokumentów zdaniem organu I instancji jest faktyczną przesłanką uniemożliwiającą w oparciu o art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego - legalizację przedmiotowej samowoli.
Na powyższą decyzję I. S. złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Podniosła, iż ogrodzenie będące przedmiotem sporu ma charakter czasowy.
Decyzją z dnia [...] lipca 2007r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wskazał, iż rzeczone ogrodzenie zostało zbudowane w sposób samowolny i nie istnieją prawne przesłanki do jego zalegalizowania. Ogrodzenia tego nie można bowiem uznać za ogrodzenie tymczasowe, gdyż od jego zbudowania minęło 120 dni. Organ II instancji dodał, że budowa ogrodzenia tymczasowego powinna zostać także poprzedzona zgłoszeniem do właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej, czego skarżąca nie dopełniła.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na powyższą decyzję, uzupełnionej pismem pełnomocnika skarżącej wniesiono o jej uchylenie. Ponownie stwierdzono, że ogrodzenie to ma charakter tymczasowy a tylko jeden element ma wysokość powyżej 2,20 m tak więc pozostałe segmenty nie wymagają zgłoszenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie.
W ocenie Sądu kontrolowane orzeczenia zarówno Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] jak i [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] są prawidłowe.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. z 2006r. Dz. U. nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy przewiduje, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu; zwolnienie to nie dotyczy obiektów, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska.
Również i w tym przypadku Sąd podziela stanowisko organów, które ustaliły, że od czasu pobudowania ogrodzenia minęło 120 dni a zatem nie można uznać tego obiektu za ogrodzenie tymczasowe. Niezależnie jednak od tego to zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego budowa obiektów tymczasowych również wymaga zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej. Sąd zaś badając akta sprawy stwierdził, że skarżąca takiego obowiązku nie dopełniła. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 1 pkt 3 ww ustawy zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m czego i w tym przypadku skarżąca nie uczyniła.
Dlatego też w rozpatrywanym przypadku należało zastosować przepis art. 49b ust.
1. Stanowiący, iż właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.
Tymczasem w przedmiotowej sprawie jak ustaliły organy budowa ogrodzenia zewnętrznego od strony ulicy odbyła się w sposób samowolny, bez wymaganego przepisami prawa zgłoszenia do właściwego organu. Natomiast działka, na której pobudowano przedmiotowe ogrodzenie nie jest objęta obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a skarżąca nie uzyskała decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z tym zachodziły podstawy do zastosowania przepisu art. 49b ust. 1 ww ustawy.
Ustosunkowując się do zarzutu skarżącej odnoszącej się do tego, iż tylko jeden z elementów ogrodzenia jest wyższy niż 2,20 m to należy stwierdzić, że nie jest on uzasadniony. Ogrodzenie bowiem jako obiekt budowlany stanowi integralną całość i jako taki odpowiada warunkom wynikającym z przepisu prawa albo nie. Dlatego też badanie czy, tylko jeden element jest wyższy niż 2,20 m nie było uzasadnione, gdyż całe ogrodzenie zostało wykonane z naruszeniem prawa.
Ponadto Sąd nie wnika przy tym w kwestię, czy tak jak zostało to wskazane przez skarżącą ogrodzenie zostało zbudowane z legalnie postawionych elementów blaszanych po rozebranych garażach czy też nie, gdyż zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym przedmiotem sprawy jest ogrodzenie. Pozwolenia, które natomiast ewentualnie były wydawane w przeszłości odnosiły się do blaszanych garaży, a nie ogrodzenia, które stanowi przedmiot postępowania.
Uzasadnia to, na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalenie skargi.