Uzasadnienie
Prezydent Miasta B. decyzją [...] z dnia [...] lutego 2015 r. na podstawie art. 151 § 1pkt 2 Kpa oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b i art. 41 ust. 1, 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149), po wznowieniu postępowania dnia [...] lutego 2015 r., uchylił swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] nr [...] w sprawie przyznania H. Z. od dnia [...] do [...] czerwca 2014 r. tj. w okresie odbywania szkolenia, prawa do stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku – orzekając o odmowie przyznania H. Z. prawa do stypendium w ww. okresie. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że decyzją [...] stycznia 2015 r. orzeczono o odmowie uznania jej w dniu [...] lipca 2013 r. za osobę bezrobotną i w związku z tym prawo do stypendium w ww. okresie jej nie przysługiwało. W odwołaniu H. Z. wskazała, że gdy otrzymywała stypendium była osobą bezrobotną i że niesłusznie pozbawiono ją tego statusu.
Wojewoda K.-P. decyzją z [...] kwietnia 2015 r. – [...] na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 oraz art. 41 ust.1 ww. ustawy z 20 kwietnia 2004 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy ww. decyzję z [...] lutego 2015 r., wskazując, że obecnie w obiegu prawnym znajduje się decyzja na mocy której Prezydent Miasta B. uchylił wcześniejszą decyzję przyznającej jej status osoby bezrobotnej od dnia [...] lipca 2013 r. i odmówił uznania jej za osobę bezrobotną z tym dniem, a prawo do stypendium z tytułu odbywania szkolenia przysługuje osobie bezrobotnej. Bezspornym jest więc, że H. Z. nie posiadała od dnia [...] do [...] czerwca 2014 r. statusu osoby bezrobotnej, a zatem nie miała prawa do stypendium.
W skardze H. Z. ponowiła argumentację zawartą w odwołaniu domagając się uchylenia obu decyzji (tj. z [...] lutego 2015 i z [...] kwietnia 2015 r.) i decyzji Prezydenta Miasta B.: sygn. [...] z dn. [...] października 2014 r. w sprawie uchylenia decyzji: z dnia [...] czerwca 2014 r., znak [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2014 r. oraz [...] z dn. [...] stycznia 2015 r. w sprawie uchylenia decyzji: z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...] w sprawie uznania w dniu [...] lipca 2013 r. za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że wydając decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji był zobowiązany do uwzględnienia faktu, że w obiegu prawnym znajduje się decyzja na mocy której skarżąca nie posiadała statusu osoby bezrobotnej w okresie odbywania szkolenia, a stypendium w okresie odbywania szkolenia przysługuje osobie bezrobotnej, a zatem skarżącej stypendium nie przysługiwało.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie zaś do przepisów art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że w dniu [...] lipca 2013 r. Prezydent Miasta B. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy decyzją [...] uznał skarżącą H. Z. za osobę bezrobotną z dniem [...] lipca 2013 r.
Z akt wynika także, że Prezydent Miasta B. decyzją z [...] stycznia 2015 r. [...] na podstawie art. 145 i art. 151 § 1 pkt 2 Kpa oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. I, art. 71, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 z późn zm.), po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. uchylił decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. [...] w sprawie uznania skarżącą z dniem [...] lipca 2013 r. za osobę bezrobotną i orzekł o odmowie uznania skarżącej w dniu [...] lipca 2013 r. za osobę bezrobotną. Powyższej decyzji H. Z. nie zaskarżyła przez co decyzja ta stała się prawomocna.
Z akt wynika, że [...] lutego 2015 r. Prezydent Miasta B. na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa wznowił postępowanie w niniejszej sprawie, uchylając decyzję wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia.
W świetle powyższych rozstrzygnięć jest w ocenie Sądu oczywiste, że wydając tą decyzję organ był zobowiązany do uwzględnienia faktu, że w obiegu prawnym znajduje się decyzja na mocy której skarżąca nie posiadała statusu osoby bezrobotnej w okresie odbywania szkolenia. Tymczasem przepis art. 41 ust. 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2015 r., poz. 149) stanowi, że bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy. A zatem przy wydawaniu decyzji opisanych w części wstępnej niniejszego uzasadnienia nie doszło do naruszenia obowiązującego prawa. Nie jest natomiast rzeczą Sądu w niniejszej sprawie dokonywanie oceny legalności pozostałych decyzji wskazanych w skardze. Byłoby to przekroczeniem przez Sąd granic niniejszej sprawy, albowiem są to decyzje ostateczne i nie złożono w odniesieniu do nich skarg.
Również nie zezwalał na to przepis art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem przedmiot postępowania w tych sprawach był zupełnie inny niż w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy wobec braku przesłanek z przywołanego wyżej art. 145 § 1 ust. 2 lit. a –c ww. ustawy na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalono.