Uzasadnienie
Uchwalą z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] Rada G. B. wprowadziła zmiany w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie G. B..
Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność § 1 wskazanej wyżej uchwały w części, w której ustala brzmienie § 16 ust. 2 i 3.
Pismem z dnia [...] maja 2023r. G. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze
Organ nadzoru w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] czerwca 2023r., pismem z dnia [...] czerwca 2023r. Sąd wezwał Wójta G. B. do nadesłania uchwały stanowiącej podstawę do wniesienia do Sądu przedmiotowej skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...], zgodnie z treścią art. 98 ust. 3 ustawy z dnia [...] marca 1990 r. o samorządzie gminnym - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżąca gmina w zakreślonym przez Sąd terminie, ani do dnia wydania przedmiotowego postanowienia nie przedłożyła żądanej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga, jako niedopuszczalna, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 98 ust. 1 u.s.g. rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Do złożenia skargi, co wynika już z ust. 3, uprawniona jest gmina, której interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze.
W rozpatrywanej sprawie ostatnio wspomniany warunek nie został spełniony, albowiem jak wynika z akt sprawy, stosowna uchwała Rady G. B., pomimo wezwania, nie została przedłożona.
Zauważyć w tym miejscu trzeba, że skoro skargę, o której mowa w art. 98 ust. 1 u.s.g., można złożyć na podstawie uchwały wymaganej zgodnie z art. 98 ust. 3 u.s.g., to tym samym spełnienie tego wymogu jest przesłanką dopuszczalności zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego do sądu administracyjnego i sąd ten zobowiązany jest do zbadania spełnienia tej przesłanki. Ustawodawca posługując się sformułowaniem: "podstawą do wniesienia skargi jest uchwała" właściwego organu, wprowadził wymóg, zgodnie z którym powzięcie tejże uchwały jest warunkiem skutecznego wniesienia skargi. Uchwała ta powinna zostać konsekwentnie podjęta w terminie do wniesienia skargi (por. wyrok NSA z 19 maja 1999 r., sygn. akt II SA/Wr 1499/98, CBOSA). Niepodjęcie rzeczonej uchwały nie stanowi przy tym braku formalnego skargi, lecz jej brak materialny, a w przepisach obowiązującego prawa – w tym zwłaszcza w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie ma podstaw pozwalających uznać, że brak taki może podlegać sanowaniu. Braki materialne skargi są brakami nie podlegającymi usunięciu.
Wobec powyższego uznać należy, że niespełnienie ustawowego wymogu przewidzianego dla zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego do tut. Sądu czyni złożoną skargę niedopuszczalną, w konsekwencji czego skarga podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w postanowieniu.