Uzasadnienie
Starosta B. decyzją z [...] grudnia 2012 r. [...]na podstawie 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.), § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 3 lit. c rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2012 r., poz. 996) oraz art. 104 Kpa cofnął W.J. uprawnienia do wykonywania badań technicznych udzielone decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. - [...], wskazując że W. J. podczas badania technicznego autobusu marki [...] - [...] w dniu [...] kwietnia 2011 r. przeprowadził jego identyfikację w zakresie ustalenia faktycznych danych technicznych niezgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 0.2. działu 1 zał. nr 1 do ww. rozporządzenia, wyczerpując przesłankę z art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i pomimo wyniku negatywnego badania dopuścił do ruchu pojazd o dopuszczalnej masie całkowicie niezgodnej z zapisem na tabliczce znamionowej czyniąc odpowiedni wpis w Zaświadczeniu nr [...].
SKO w T. rozpatrzywszy odwołanie W. J. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ww. ustawy z 20 czerwca 1997 r. i § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 3 lit. c) ww. rozporządzenia - decyzją z 26 kwietnia 2013 r. (nr [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując że skarżący podczas badania technicznego ww. autobusu przeprowadził jego identyfikację w zakresie ustalenia faktycznych danych technicznych niezgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz pkt. p.0.2. działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia z 2012 r.; tym samym zaszła okoliczność z art. 84 ust. 3 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym i mimo wyniku negatywnego badania dopuścił do ruchu pojazd o dopuszczalnej niezgodnej z zapisem na tabliczce znamionowej, czyniąc odpowiedni zapis w zaświadczeniu nr [...], wypełniając dyspozycję art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym.
Nadto niezgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 lit. c) oraz pkt 1.2.1. i 1.2.2. działu 1 nr 1 do rozporządzenia z 2012 r., dokonał interpretacji wyników sprawności i skuteczności hamulców, co było podstawą zastosowania art. 84 ust. 3 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym.
Składając skargę pełnomocnik W. J. wniósł o uchylenie decyzji SKO i umorzenie postępowania,zarzucając "procedowanie zaimprowizowane pod potrzeby założonej tezy zamykające się w nieuprawnionym rozszerzeniu przedmiotu analizy zarzutów wymienionych w trakcie kontroli drogowej z dnia [...].04.2011 r.- czego odzwierciedleniem są piętrowo wskazywane płaszczyzny do wyjaśniania po umarzanych postępowaniach oraz pozytywnych wynikach kontroli z dnia [...].04.2011 r. wskazujących na brak uchybień w czynnościach" skarżącego.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.
Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie zaś do przepisów art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że organ administracji publicznej przeprowadził w niniejszej sprawie wszczętej na skutek wniosku Prokuratora Rejonowego w B. z [...] maja 2011 r. o wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty - postępowanie wyjaśniające w bardzo szerokim zakresie. W toku tego postępowania jako dowód organ dopuścił wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, przesłuchując szereg istotnych świadków, zapoznając się także z wyjaśnieniami skarżącego. Przeprowadził także dowód z opinii biegłego oraz z odpowiednich dokumentów. Zrealizował więc w sposób oczywisty dyspozycje ustawodawcy zawarte w przepisach Kpa, w szczególności w przepisach art. 6 i 7 oraz art. 75 § 1 oraz 77 § 1 dotyczące postępowania dowodowego.
W świetle zebranego materiału dowodowego jest okolicznością absolutnie bezsporną, że skarżący W.J. będąc zatrudnionym w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów [...], stanowiącej własność Spółdzielni Kółek Rolniczych w J. Pomorskim w dniu [...] kwietnia 2011 r. wykonał badanie techniczne okresowe autobusu marki [...] nr rejestracyjny [...]. Pojazdem tym prywatny przedsiębiorca świadczył odpłatne regularne usługi przewozu pasażerów na trasie B. - J.P - B. W ocenie Sądu nie może budzić także wątpliwości, iż skarżący jako uprawniony diagnosta dopuścił się opisanych w zaskarżonej decyzji uchybień przy wykonywaniu swoich obowiązków zawodowych. Wynika to jednoznacznie zdaniem Sądu z zebranego materiału dowodowego, a w szczególności z badań przedmiotowego pojazdu dokonanych także w dniu [...] kwietnia 2011 r. po ponownym zatrzymaniu przedmiotowego pojazdu w innej stacji diagnostycznej ([...] w B.) a także kolejnych późniejszych badań. Potwierdzeniem rzetelności i wiarygodności tych kolejnych późniejszych badań jest znajdująca się w aktach opinia biegłego z dnia [...] czerwca 2012 r.
Organ odwoławczy - a wcześniej organ pierwszej instancji w decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją - prawidłowo zakwalifikował uchybienie skarżącego, wskazując również prawidłowo mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy prawa materialnego przywołane w zaskarżonej decyzji a wcześniej przez organ pierwszej instancji w decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją.
Uzasadniając swoją decyzję oba organy wskazały jakie fakty uznały za udowodnione a także w oparciu o jakie dowody ustaliły wskazane w decyzji fakty. Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, iż w sposób przekonywujący organ odwoławczy wskazał także przyczyny dla których odmówił wiarygodności wyjaśnieniom skarżącego. To samo należy odnieść do decyzji organu pierwszej instancji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Organ wyjaśnił także dlaczego wydał zaskarżoną decyzję mimo postanowienia zapadłego w postępowaniu karnym. Oznacza to, że wypełnione zostały dyspozycje ustawodawcy wyrażone w przepisach art. 107 § 1 i 3 Kpa.
Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd - podobnie jak wcześniej organ administracji publicznej nie był związany treścią i ustaleniami przywołanego postanowienia z postępowania przygotowawczego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 11 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tylko ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Adresatami tej zasady pośrednio są także organy administracji publicznej, które w kontrolowanej przez sąd administracyjny sprawie dokonywały ustaleń faktycznych. Godzi się także zauważyć, iż ustawodawca nie zamieścił w art. 11 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. odpowiednika art. 11 § 2 Kpc stanowiącego, że osoba która nie była oskarżona może powoływać się w postępowaniu cywilnym na wszelkie okoliczności wyłączające lub ograniczające jej odpowiedzialność. Należy też zauważyć, że inny jest zakres odpowiedzialności karnej, inny zaś (znacznie szerszy) odpowiedzialności administracyjnej.
Chybione są także zarzuty skargi o "nieuprawnionym rozszerzeniu... zarzutów." W związku z powyższym wypada zauważyć, że jak wynika z akt sprawy organ pierwszej instancji dwukrotnie wydał decyzje odmienne od decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Poprzednie decyzje organu pierwszej instancji z [...] lipca 2011 r. - [...] oraz z [...] października 2011 r. - [...] uchylał organ odwoławczy, zasadnie w ocenie Sądu wskazując na uchybienia organu pierwszej instancji w zakresie postępowania dowodowego i jednoznacznie wskazując na oczywistą potrzebę jego uzupełnienia. Organ pierwszej instancji wbrew obowiązującymi przepisom swoje stanowisko w decyzjach z [...] lipca 2011 r. i [...] października 2011 r. uchylonych decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z [...] września 2011 r. i [...] lutego 2012 r. oparł wówczas tylko na postanowieniu z [...] sierpnia 2011 r. wydanym w postępowaniu przygotowawczym dotyczącym czynu z art. 271 § 1 kk.
Wydając natomiast decyzję w dniu [...] grudnia 2012 r. utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzję przeprowadził prawidłowo postępowanie wyjaśniające w pełnym zakresie co bynajmniej nie oznacza, że były "piętrowo wskazywane płaszczyzny które podlegały wyjaśnieniu".
Reasumując - Sąd nie dopatrzył się wystąpienia przesłanek wskazanych treścią przywołanych wyżej przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji i dlatego nie dopatrzywszy się także przesłanek z art. 145 § 2 tej ustawy nakazujących stwierdzenie nieważności zaskarżonej - na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.