Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 9 ust 1 pkt 14 lit. a) i b), art. 2 ust 1 pkt 2 w związku z art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U z 2013 r., poz. 674 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 267), orzekł o uznaniu P. L. za osobę bezrobotną z dniem 18.02.2014 r. oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia orzekający organ podniósł, iż P. L. zgłosiła się do rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy we [...] w dniu 18.02.2014 r. Na podstawie przedłożonych dokumentów ustalono, że ww. w dniu rejestracji spełniła przesłanki art. 2 ust 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, aby uzyskać status osoby bezrobotnej; brak było natomiast podstaw prawnych, aby przyznać prawo do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż z zaświadczenia od pracodawcy z dnia 3.02.2014 r. wynika, że P. L. z tytułu pracy na umowę zlecenie, co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę stanowiące podstawę wymiaru składek osiągnęła w okresie od 17.08.2012 r. do 31.08.2012 r. oraz od 1.09.2012 r. do 31.07.2013 r. co daje łącznie 349 dni uprawniających do zasiłku, natomiast zgodnie z art. 71 ust 1 pkt 2 wyżej cyt. ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, posiada łącznie co najmniej 365 dni uprawniających do zasiłku. W celu ustalenia uprawnień do zasiłku poddano analizie okres 18-tu miesięcy przed zarejestrowaniem tj. okres od 17.08.2012 r. do 17.02.2014 r.
W odwołaniu od powyższej decyzji P. L. powołała się na załączoną umowę zlecenie, z której w jej przekonaniu wynika, iż jej okres składkowy był dłuższy niż 18 miesięcy, dlatego wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z przedstawionych w dniu rejestracji dokumentów wynikało, iż odwołująca się mogła nabyć status osoby bezrobotnej, lecz na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 cytowanej wyżej ustawy nie mogła uzyskać prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na to, iż pomimo posiadania 365 dni zatrudnienia w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, nie można było zaliczyć stronie na poczet ustalania uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych - okresu wykonywania innej pracy zarobkowej od dnia 1.08.2013 r. do 30.09.2013 r. z powodu, iż podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota mniejsza od minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca oraz pobierania zasiłku chorobowego od dnia 1.10.2013 r. do 9.02.2014 r. z uwagi na to, iż podstawą wymiaru tego zasiłku była kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę.
Badając w dniu rejestracji 18 miesięczny termin poprzedzający dzień rejestracji tj. okres od dnia 17.08.2012 r. do dnia 17.02.2014 r. uznano, iż suma wszystkich okresów (zaliczalnych na poczet uprawnień do zasiłku) w tym czasie wynosiła 349 dni, a nie wymagane 365 dni.
W skardze do sądu P. L. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty [...] w całości i orzeczenie o przyznaniu prawa do zasiłku, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Zdaniem skarżącej stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: w okresie od 12 października 2009 r. do 30 września 2013 r. świadczyła usługi na podstawie umowy zlecenie jako pokojowa w Przedsiębiorstwie "[...] z siedzibą we W. Wskazała, że przez cały okres zatrudnienia uzyskiwała co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (kopia zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach). W miesiącu sierpniu 2013 r. zachorowała i z dniem 30 września 2013 r. rozwiązano z nią umowę zlecenie. Z uwagi na dalszą chorobę wypłatę zasiłku chorobowego z dniem 1 października 2013 r. przejął Zakład[...]. Na zasiłku chorobowym skarżąca pozostawała do dnia 9 lutego 2014 r., a w dniu 18 lutego 2014 r. zgłosiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy we [...] celem dokonania rejestracji i w dniu [...] r. otrzymała decyzję o uznaniu z dniem 18 lutego 2014 r. za osobę bezrobotną, której odmówiono przyznania prawa do zasiłku.
Skarżąca zwróciła uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt I OSK 765/10, gdzie uznano, iż zmiana wysokości minimalnego wynagrodzenia nie ma znaczenia dla ustalenia uprawnień, gdy w chwili przyznawania prawa do zasiłku chorobowego podstawą wymiaru było minimalne wynagrodzenie.
W ocenie skarżącej, nie jest jej winą, że tylko taką formę zatrudnienia jak umowa zlecenie zaproponował jej pracodawca. Wybrała taką opcję, aniżeli zasilać szeregi osób bezrobotnych w urzędzie pracy.
Ponadto zdaniem skarżącej, nie można jej winić z powodu doznanej choroby, która następnie przeszkodziła w dalszym wykonywaniu tej pracy.
W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona podjęta zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały naruszone w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego.
Natomiast stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną.
Mając powyższe na uwadze, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie skarżąca domagała się, oprócz przyznania statusu osoby bezrobotnej, także przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Jednak zarówno organ I, jak i II instancji odmówiły przyznania wnioskowanego zasiłku, gdyż w ich ocenie nie spełniała ona przesłanki z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.).
Zgodnie z tym przepisem prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, bowiem do 365 dni zalicza się również okresy przypadające po ustaniu wykonywania innej pracy zarobkowej, okresy pobierania zasiłku chorobowego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.
Definicja pojęcia "minimalne wynagrodzenie za pracę" została zawarta w art. 2 pkt 12a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z tym przepisem "minimalne wynagrodzenie za pracę" oznacza kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. nr 200, poz. 1679 z późn. zm.).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednolicie, że art. 71 ust. 1 ustawy z 2004 r. o promocji zatrudnienia określa sytuacje, w których bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Musi być on interpretowany i stosowany w sposób ścisły, nie dając administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego świadczenia (vide: Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1553/10.).
W okolicznościach niniejszej sprawy organy w sposób rzetelny i wyczerpujący zebrały potrzebny materiał dowodowy i dokonały wszechstronnej analizy w oparciu o reguły interpretacyjne określone w art. 76 § 1 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 i 81 k.p.a. Z niekwestionowanych dokumentów wynika, że status osoby bezrobotnej skarżąca uzyskała w dniu 18.02.2014 r., natomiast badanie 18 - sto miesięcznego terminu, poprzedzającego dzień rejestracji tj. okres od dnia 17.08.2012 r. do dnia 17.02.2014 r. pozwala stwierdzić, iż na ten czas składa się wykonywanie innej pracy zarobkowej w firmie PPH [...] w okresie od 17.08.2012 r. do 31.07.2013 r., natomiast okres wykonywania innej pracy zarobkowej w tej firmie od dnia 1.08.2013 r. do 30.09.2013 r. nie może być zaliczony z uwagi na to, iż podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota mniejsza od minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca.
Natomiast okresu przebywania na zasiłku chorobowym od dnia 1.10.2013 r. do 9.02.2014 r., również nie można uwzględnić z uwagi na fakt, iż podstawą wymiaru tego zasiłku była kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę (1344,69 zł).
Z uwagi na treść art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, okresów pobierania przez skarżącą zasiłku chorobowego nie można zaliczyć do okresu wymaganego przez ustawodawcę do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Oznacza to, że skarżąca nie spełnia przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, nie przepracowała łącznie co najmniej 365 dni.
W ocenie Sądu, podniesione przez skarżącą w skardze zarzuty nie uzasadniają wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdza, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły i oceniły stan faktyczny w niniejszej sprawie. Skarżąca stwierdziła, że wysokość uzyskanego przez nią wynagrodzenia przekraczała kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę, lecz jednocześnie, zarzuciła brak winy w obliczeniu wysokości wynagrodzenia po zachorowaniu w okresie 1.08.2013 r. do 30.09.2013 r., jak również w ustaleniu wysokości wypłaconego jej zasiłku chorobowego w okresie od 1.10.2013 do 9.02.2014 r. Z treści art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wyraźnie wynika, że aby osoba bezrobotna mogła się ubiegać o zasiłek dla bezrobotnych, musi w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni być zatrudniona i osiągać wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Skarżąca nie spełniła tego warunku, gdyż jej wynagrodzenie w badanym okresie było niższe od minimalnego wynagrodzenia. Brak zatem było podstaw do przyznania skarżącej zasiłku dla bezrobotnych.
Wyrok NSA, na który powołuje się skarżąca sygn. akt I OSK 765/10 dotyczy skutków zmiany minimalnego wynagrodzenia tj. zmiany stanu prawnego w tym przedmiocie w związku z pobieraniem zasiłku chorobowego, a nie nieosiągania przez skarżącą poziomu minimalnego wynagrodzenia w okresie gdy stan prawny nie był zmieniony (dotyczy roku 2013).
Mając powyższe na uwadze Sąd ocenił, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ja decyzja organu I instancji wydane zostały zgodnie z prawem materialnym i procesowym. Z tego względu, uznając te decyzje za zgodne z prawem, Sąd skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.