Wyrok WSA w Bydgoszczy z 12 września 2023 r., II SA/Bd 686/23

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 12 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu S. B.

Od orzeczenia

od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala sprzeciw

Skład

Sędzia: Sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.)

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2023r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO), działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło decyzję S. B. z [...] grudnia 2022r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej i orzekło o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Powyższa decyzja wydana została w następujących okolicznościach sprawy.

Wnioskiem [...] marca 2022r. A. L. zwrócił się do zarządu Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B. o udostępnienie następującej informacji publicznej:

• informacji o wszelkich umowach zawartych przez Stowarzyszenie [...] w roku 2021 oraz 2022 z Gminą B.,
• informacji o wysokości majątku publicznego tj. środków finansowych (dotacji i innych) przekazanych przez gminę B. w roku 2021 i 2022, w tym o poszczególnych transzach,
• informacji o sposobie rozdysponowania majątku publicznego przekazanego Stowarzyszeniu prze Gminę B. w latach 2021-2022, a w szczególności o środkach przekazanych ze wszystkich tytułów poszczególnych członkom Zarządu Stowarzyszenia [...] oraz przedstawienia zestawienia wszystkich wydatków i kosztów sfinansowanych z majątku publicznego przekazanego Stowarzyszeniu przez Gminę B..

S. B. załatwiło ww. wniosek poprzez wydanie [...] czerwca 2022r. decyzji odmawiającej udostępnienia żądanej informacji publicznej z powołaniem się na jej przetworzony charakter w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia [...] września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022r., poz. 902 ze zm. – dalej powoływanej jako "u.d.i.p.").

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania A. L., uchyliło powyższe rozstrzygnięcie, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. SKO uznało bowiem, że S. B. (dalej jako "Skarżący") w sposób niewystarczający uzasadniło stwierdzenie, że żądane we wniosku z [...] marca 2022r. informacje mają charakter informacji przetworzonej. Stowarzyszenie nie wyjaśniło w sposób nie budzący wątpliwości z jakich przyczyn wydało decyzję odmowną, gdy tymczasem w sprawie obowiązkiem Skarżącego jest wskazanie posiadanych zasobów osobowych, organizacyjnych i technicznych jakimi rozporządza, a nadto ilości danych i dokumentów wymagających przejrzenia oraz czasu niezbędnego dla wykonania tych czynności.

Po ponownym rozpoznaniu wniosku A. L. S. Stowarzyszenie decyzją z [...] grudnia 2022r. odmówiło udostępnienia informacji publicznej, obejmującej informacje żądane we wniosku z [...] marca 2022r. W uzasadnieniu Skarżący powołał się na art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i stwierdził, ze wobec przetworzonego charakteru żądanych informacji w sprawie należało wykazać istotność ich udostępnienia dla interesu społecznego. Skarżący wyjaśnił, że A. L. nie ustosunkował się do wezwania z [...] maja 2022r. i nie uzupełnił wniosku o wskazanie okoliczności, które pozwoliłyby na przyjęcie, że pozyskanie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Uzasadniając zaś stwierdzenie, że żądane informacje posiadają charakter informacji przetworzonej Skarżący podniósł, że udzielenie odpowiedzi na pierwszy punkt wniosku wymagałoby stworzenia kompleksowego rejestru wszystkich umów z lat 2021-2022 – co wiązałoby się z użyciem dodatkowych sił i środków albowiem wymagałoby też wyselekcjonowania i przeanalizowania umów zawieranych przez Skarżące Stowarzyszenie. Odpowiedź zaś na drugi punkt wniosku wymagałoby wyłonienia poszczególnych danych spośród innych wpływów wykazywanych na rachunku Skarżącego, a czynność ta wykracza poza zakres bieżących czynności podejmowanych przez Stowarzyszenie. Prowadziłoby też to powstania nowej informacji w stosunku do istniejących informacji (tym samym stanowiłaby informację przetworzoną). Skarżący wywodził nadto, że nie dysponują gotową informacją o sposobie rozdysponowania przez Stowarzyszenie majątku publicznego, udostępnienie żądanej informacji wymagałoby więc podjęcia dodatkowych czynności (sporządzenie zestawienia, selekcji dokumentów, zanonimizowania ich, stworzenia listy konkretnych przelewów środków pieniężnych). Wykonanie tych czynności, w ocenie Skarżącego, prowadziłoby do powstania informacji przetworzonej.

Skarżący powołał się także na niewielki zakres kwoty uzyskanej dotacji w stosunku do nakładu pracy związanej z zaspokojeniem żądań wnioskodawcy, a nadto na charakter Stowarzyszenia – opierającego się wyłącznie na pracy swoich członków bez profesjonalnej obsługi urzędniczej.

Końcowo Skarżący podniósł także, że złożenie przez A. L. wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest przejawem nadużycia prawa albowiem stanowi sposób nękania osób publicznych, a zatem celem działania wnioskodawcy jest załatwienie spraw prywatnych. Skarżący wyjaśnił, że wnioskodawca wraz z żoną założył Stowarzyszenie [...]. Otrzymał dotacje UE na remont nieruchomości przy ul. [...] w B., wobec której podjął działania zmierzające do jej skomercjalizowania. Podejmowane przez wnioskodawcę działania zmierzają zatem do wymuszenia na Skarżącym Stowarzyszeniu zaniechania działalności z wykorzystaniem ww. nieruchomości - tj. prowadzenia [...]", która jest wspólnym projektem Skarżącej i wnioskodawcy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. L., zarzucając naruszenie: art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 10 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W odwołaniu podniesiono, że Skarżące Stowarzyszenie dysponowało i dysponuje majtkiem publicznym na podstawie umów zawieranych z Gminą B., a wobec tego, że Prezes Zarządu Stowarzyszenia był wiceprezydentem miasta B. to tym większa powinna być transparencja w przekazywaniu środków Gminy. Kwestionując zaś przetworzony charakter żądanych informacji A. L. podniósł, że każda z otrzymanych przez Stowarzyszenie dotacji podlega rozliczeniu, a zatem Stowarzyszenie składając stosowne wnioski o ich uzyskanie sporządza stosowne dokumenty (budżety), warunkujące wypłatę środków publicznych. Tego rodzaju dokumentacja musi być zatem już przygotowana. W piśmie uzupełniającym z [...] stycznia 2023r. A. L. zwrócił nadto uwagę, że w Stowarzyszeniu [...] działa komisja rewizyjna, dla której Skarżąca na bieżąco ma obowiązek opracowywania zestawień i dokumentów finansowych – co wynika z postanowień statutowych.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania SKO wydało zaskarżoną decyzję opisaną na wstępie. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że Stowarzyszenie nadal nie dokonało wystarczającej i wymaganej oceny charakteru żądanej informacji pod kątem możliwości powołania się na jej przetworzony charakter. SKO wskazało na lakoniczne stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i brak podstaw do dokonania przez SKO weryfikacji okoliczności, które uzasadniałyby konieczność wykazania się przez wnioskodawcę działaniem w interesie publicznym. SKO wyjaśniło, że Skarżąca nadal nie wskazała chociażby ilości umów zawieranych z Gminą B., które musiałyby zostać "wyselekcjonowane", nie określono czasu niezbędnego do dokonania tej czynności, nie wskazano na posiadane możliwości techniczne, organizacyjne obsługi udostępnienia informacji. SKO podkreśliło też, że powoływanie się na podjęcie czynności wykraczających poza zakres zwykłych działań Stowarzyszenia nie jest wystarczające albowiem podejmowanie dla pozyskania informacji publicznej takich czynności, na które powołuje się Skarżąca – tj. selekcjonowanie dokumentów, ich analiza pod względem treści nie decyduje o zakwalifikowaniu żądanej informacji jako przetworzonej. Takie czynności stanowią zwykłe działania, a w ich wyniku nie powstaje żadna nowa informacja. Biorąc pod uwagę braki w ustaleniach faktycznych SKO uznało za konieczne wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

W sprzeciwie skierowanym do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Stowarzyszenie [...] zarzuciło naruszenie art. 1, art. 2 i art. 13 u.d.i.p. poprzez nieuznanie, że wniosek z [...] marca 2022r. stanowi wyraz nadużycia prawa do uzyskania informacji publicznej, a także nierozpoznanie istoty sprawy w zakresie zarzutu naruszenia prawa, nieprzeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego. W uzasadnieniu sprzeciwu Skarżący ponowił argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, akcentując swą ocenę nagannego zachowania A. L. (bezpodstawność wszczynania spraw przeciwko Skarżącej, nękanie osób publicznych, próba wywarcia nacisku na prezesa Stowarzyszenia w celu zaniechania przez niego podejmowanych działań na rzecz uchodźców z [...]).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zajęło stanowiska wobec wniesionego sprzeciwu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesiony w sprawie sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Zakres kontroli przez sąd administracyjny decyzji stanowiącej przedmiot sprzeciwu określony został w art. 64e p.p.s.a. (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 259). Przepis ten stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., tj. decyzji uchylającej decyzję wydaną przez organ I instancji i przekazującej mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, określanej mianem decyzji kasacyjnej. Wynika z tego, że instytucja sprzeciwu służy wyłącznie skontrolowaniu, czy decyzja organu II instancji została oparta na przesłankach uprawniających do wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd administracyjny nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy objętej sprzeciwem.

Ocena zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem sprowadza się zatem do kontroli, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej. Wniesienie sprzeciwu powoduje zatem wszczęcie postępowania o ograniczonym zakresie, obejmującym kontrolę decyzji administracyjnej z uwzględnieniem tylko kryteriów określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd nie rozstrzyga natomiast o materialnych prawach i obowiązkach stron, lecz dokonuje oceny spełnienia w sprawie warunków wydania decyzji kasacyjnej.

Zaskarżoną decyzję wydano w sprawie z wniosku o udostepnienie informacji publicznej. Odpowiednio do okoliczności faktycznych, rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w przypadku stwierdzenia, że żądana informacja ma taki charakter, powinno polegać na: udostępnieniu informacji publicznej będącej w dyspozycji organu w drodze dokonania czynności materialno-technicznej lub odmowie jej udzielenia w drodze decyzji, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy - w przypadku uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy.

Z unormowania art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Informacja przetworzona jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji/obowiązków organu, a powstanie informacji przetworzonej jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, służącego przygotowaniu specjalnie dla wnioskodawcy informacji, wedle wskazanych przez niego kryteriów. Przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, iż ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 lutego 2022 r. sygn. akt IV sa/Po 919/21 – dostępny na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Informacja przetworzona wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji, a w efekcie "przetworzenia" powstaje nowy jakościowo dokument. Przetworzeniem nie będzie tym samym np. sięganie do dokumentów archiwalnych. Informacja przetworzona to bowiem taka informacja publiczna, która wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń, ekspertyz połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskiwanie określonych środków osobowych i finansowych.

Przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Przepis art. 138 § 2 k.p.a., co do zasady, znajduje zastosowanie wtedy, gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a dla podjęcia rozstrzygnięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym kompetencje organu odwoławczego. Tylko niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych w hipotetycznym stanie faktycznym daje podstawy do ustalenia, że spełniona jest przesłanka, według której konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Przedmiotowe postępowanie toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Z przepisów tej ustawy wynika, że przepisy k.p.a. stosuje się do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej (art. 16 ust. 2 ustawy)

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w postępowaniu odwoławczym dotyczącym udostępnienia informacji publicznej art. 138 k.p.a. trzeba stosować odpowiednio do przedmiotu tego postępowania i jego charakteru. Z normy zawartej w art. 138 § 2 k.p.a. wynika, że przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania powinno mieć charakter wyjątkowy, a zasadą winno być merytoryczne rozpoznanie sprawy. Jednak przy dostępie do informacji publicznej załatwienie sprawy może oznaczać udostępnienie żądanej informacji, którą posiada organ pierwszej instancji. W następstwie wniesienia odwołania od decyzji w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej organ odwoławczy nie może wydać decyzji reformatoryjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej jest sformalizowanym, jurysdykcyjnym postępowaniem administracyjnym, które może się toczyć w dwóch instancjach. W sytuacji gdy organ odwoławczy oceni, iż decyzja o odmowie udzielenia informacji jest błędna, winien on zastosować regulację przepisu art. 138 § 2 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1238/17 – dostępny na stronie jw.). Jeżeli żądana informacja nie będzie miała charakteru informacji przetworzonej organ odwoławczy nie udostępni zatem skarżącemu tej informacji.

Skarżący zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej do organu pierwszej instancji, jakim jest w rozpoznawanej sprawie S. B.. Stowarzyszenie [...] nie kwestionuje, że jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., nie neguje też publicznego charakteru żądanej przez wnioskodawcę informacji, ani tego że dysponuje środkami publicznymi i że posiada dokumentację zawierającą żądane dane.

SKO wskazało przyczyny, z powodu których uchyliło decyzję Skarżącego. Organ odwoławczy zajął stanowisko, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Organ odwoławczy uznał, że wydana decyzja jest wadliwa z uwagi na fakt, że na podstawie dokonanych ustaleń brak było możliwości oceny, czy żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Stowarzyszenie z naruszeniem przepisów postępowania, nie przeprowadziło bowiem prawidłowo postępowania w celu oceny charakteru informacji oraz nie dokonało w tym zakresie szczegółowych ustaleń. Ocena charakteru informacji publicznej ma niewątpliwie istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Organ odwoławczy zobowiązał organ pierwszej instancji do dokonania ustaleń, dotyczących zakresu prac koniecznych do uwzględnienia wniosku i udzielenia informacji publicznej, wskazując, że dopiero dokonanie ustaleń w tym zakresie pozwoli na ocenę, czy żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Odmowa udostępnienia informacji publicznej z uwagi na jej przetworzony charakter informacji winna być bowiem szczegółów uzasadniona, przez wskazanie, czy i jakie środki organ musi podjąć w celu sporządzenia tej informacji oraz jaki jest nakład pracy z tym związany.

Zdaniem Sądu stanowisko SKO jest zasadne. Przed ewentualnym udostępnieniem wnioskodawcy żądanej informacji, Stowarzyszenie jest zobowiązane do ponownego przeprowadzenia oceny charakteru tej informacji w kontekście informacji prostej lub przetworzonej. Ocena w tym zakresie dotyczy istotnej okoliczności sprawy. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wymaga by ocena takiej okoliczności sprawy została dokonana po przeprowadzeniu postępowania i dokonaniu ustaleń przez organ pierwszej instancji.

Wskazać także należy, że w niniejszym postępowaniu Sąd nie dokonuje oceny, czy wnioskodawcy zasadnie odmówiono udzielenia wnioskowanych informacji, ale czy organ odwoławczy wykazał istnienie podstaw faktycznych i prawnych do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Niemniej jednak w pełni zaaprobować należy argumentację zaprezentowaną przez organ odwoławczy. Podkreślić bowiem warto, że kwalifikowanie informacji publicznej jako informacji przetworzonej pozostaje w sprzeczności z zasadą dostępu do informacji publicznej i to tylko z uwagi na fakt, że jest ona przygotowywana dla wnioskującego podmiotu poprzez czynności polegające na odnalezieniu odpowiednich dokumentów, dokonaniu ich selekcji, nawet jeżeli są one czasochłonne i wymagają zwiększonego nakładu środków osobowych czy rzeczowych. Czynności te stanowią proste czynności kancelaryjno-biurowe o charakterze technicznym. W tej sytuacji należy wykluczyć, by wymagały one dokonania przez organ odpowiednich operacji myślowych - analiz, czy obliczeń, a zatem działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych, prowadzonego do przekształcenia zbioru tych informacji w nową jakościowo informację przetworzoną. Dopiero ewentualnie ich skala może powodować, iż informacja publiczna byłaby kwalifikowana jako przetworzona. Przyjmuje się zatem, że informacja przetworzona wiąże się z przygotowaniem szerokiego zakresu (przedmiotowego, podmiotowego, czasowego) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej liczby dokumentów. Ponadto pomimo, iż anonimizacja dokumentów stanowi jedynie przekształcenie informacji, to prowadzi do uzyskania informacji przetworzonej, jeżeli polega na utworzeniu całego zbioru tak opracowanych dokumentów, wcześniej wybranych z wszystkich posiadanych materiałów i przez to wymaga nakładu środków i zaangażowania pracowników z uszczerbkiem dla prawidłowego toku funkcjonowania organu (por. M. Jaśkowska, Pojęcie informacji publicznej i jej rodzaje, Kwartalnik Prawa Publicznego z 2012 r., nr 3, s. 72).

Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy, że organ odwoławczy zasadnie przyjął, że Skarżący nie przedstawił wyjaśnień uzasadniających odmowę udzielenia żądanej informacji publicznej. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że podjęcie czynności przekraczających zakres bieżących działań Stowarzyszenia i brak profesjonalnej obsługi urzędniczej może stanowić przesłankę do uznania żądanej informacji za informację przetworzoną.

Odnosząc się zaś do zarzutów skargi koncentrujących się na pominięciu przez organ odwoławczy okoliczności podnoszonych przez Skarżącą, a mających wskazywać na nadużycia prawa do informacji publicznej to wyjaśnić należy, że u.d.i.p. w zasadzie nie zawiera systemowych ograniczeń przeciwdziałających nadużywaniu prawa do uzyskania informacji. Taka przesłanka odmowy udostępnienia informacji publicznej wprost nie wynika z tej ustawy. Przy uwzględnieniu tej okoliczności należy więc zachować szczególną ostrożność (por. wyroki NSA z dnia 21 lutego 2021 r., III OSK 7224/21, z 16 października 2015 r., I OSK 1992/14, z 23 listopada 2016 r., I OSK 1601/15, z dnia 14 lutego 2017 r., I OSK 2642/16 – dostępne na stronie jw.). Podnieść też trzeba, że każda osoba zawierająca umowę z organem gminy i korzystająca ze środków publicznych musi się liczyć z możliwością udostępniania danych dotyczących tych umów i pobieranych dotacji gminnych na podstawie przepisów u.d.i.p. Wobec kolizji prawa do informacji publicznej z prawem do ochrony danych osobowych, należy przyznać priorytet prawu do informacji publicznej zważywszy zwłaszcza na to, że w ramach gospodarki rynkowej nie istnieje przymus zawierania umów z podmiotami publicznymi (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 września 2022 r., IV SA/Po 305/22, dostępny jw.). Zasada jawności gospodarki środkami publicznymi jest zasadą, która musi być bezwzględnie przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi. Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz kontroli ze strony samych obywateli. Jakakolwiek reglamentacja informacji o działalności podmiotów publicznych w stosunku do tych podmiotów musi być podyktowana racjami znajdującymi swoje uzasadnienie w Konstytucji RP. Skarżący wykazał, że niewątpliwie między Stowarzyszeniem a wnioskodawcą istnieje konflikt, jednakże Stowarzyszenie nie przedstawiło jednoznacznych dowodów pozwalających przyjąć, że realizacja prawa do informacji publicznej będzie służyć zaspokojeniu indywidualnych potrzeb A. L. w ramach tego konfliktu.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia sprzeciwu i orzekł o jego oddaleniu na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.