Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu [...] lipca 2017 r. wpłynął wniosek (formularz PPF) Z. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj.: zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Posiada dom. Oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz papierów wartościowych. Wskazał, że posiada samochód. Wraz z żoną utrzymują się ze świadczenia rentowego w wysokości [...] zł miesięcznie. Żona nie posiada żadnego dochodu. Wnioskodawca podał, że jego miesięczne zobowiązania i stałe wydatki wynoszą – leki ok. [...] zł oraz podatek na kwartał ok. [...] zł.
Zarządzeniem z dnia 24 lipca 2017 r. zobowiązano skarżącego do przedłożenia w terminie 10 dni od dnia doręczenia wezwania dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową i finansową. Wezwanie zostało doręczone w dniu 31 lipca 2017 r.
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje
Należy zaznaczyć, iż prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa (art. 244 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej p.p.s.a.).
Przepis art. 245 p.p.s.a. przewiduje możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) polega na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tyko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Następuje w sytuacji, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny.
W przedmiotowej sprawie podkreślenia wymaga, że zarządzeniem z dnia 24 lipca 2017 r. zobowiązano skarżącego do przedłożenia w terminie 10 dni od dnia doręczenia wezwania dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową i finansową. Skarżący przy piśmie z dnia 9 sierpnia 2017 r. nadesłał jedynie kserokopie: rocznych obliczeń podatku przez organ rentowy PIT-40A za 2015 r. oraz 2016 r., w których uwidoczniono dochód w wysokości odpowiednio [...] zł i [...] zł oraz odcinek świadczenia za kwiecień 2016 r. zaś pozostałych dokumentów zarówno w zakreślonym terminie jak i do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie przedłożył. W piśmie z dnia 9 sierpnia 2017 r. oświadczył m.in., że nie posiada rachunków bankowych zaś już wcześniej złożył do tut. Sądu kilka oświadczeń i,,że już zaczyna być to męczące".
Należy uznać, że skarżący nie wykonał zobowiązania, zatem nie było możliwości dokonania całościowej oceny materiału.
Z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika, iż ciężar dowodu spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, a to znaczy że przepis ten nakłada na wnioskującego obowiązek przedstawienia argumentacji i dowodów potwierdzających istnienie przesłanek wskazanych w powołanym przepisie. Nadto to wnioskujący ma przekonać sąd, że znajduje się w sytuacji opisanej w przedmiotowym przepisie, która uniemożliwia poniesienie mu jakichkolwiek kosztów postępowania lub poniesienie pełnych kosztów postępowania (np. postanowienia NSA: z dnia 30 lipca 2009 r., I FZ 171/09, LEX nr 552205, oraz z dnia 9 lipca 2009 r., I OZ 713/09, LEX nr 552394). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał w orzecznictwie, że z punktu widzenia art. 246 § 1 p.p.s.a. wykazanie okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy należy do obowiązku ubiegającego się o przyznanie tego prawa (np. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2009 r., II FZ 101/09, LEX nr 550317).
W orzecznictwie prezentowane jest jednoznaczne stanowisko, że brak współpracy ze strony podmiotu ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy skutkuje uznaniem, że nie wykazał on zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., koniecznych dla przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (np. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2009 r., II FZ 91/09, LEX nr 550327).
Należy również zaznaczyć, że przyznając prawo pomocy ocenia się aktualną sytuację majątkową oraz finansową skarżącego a nie bazuje na złożonej poprzednio do innych spraw. Prawo pomocy nie jest przyznawane automatycznie w oparciu o gołosłowne twierdzenia wnioskodawcy oraz w oparciu o fakt, że w poprzednio prowadzonych przez niego sprawach zostało jemu przyznane prawo pomocy. To nie zwalnia wnioskodawcy od rzetelnego przedstawienia swojej sytuacji materialnej w każdej sprawie. Tym bardziej wówczas, gdy są one wnoszone w pewnym odcinku czasowym.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.