Uzasadnienie
W dniu 29.01.2004 r. złożony został do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy [...]. Wymienione osoby wniosły o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z 15.10.2003 r. tj. skargi na uchwałę Rady Miasta B. Nr [...] z dnia [...]2000 r. w sprawie sprzedaży nieruchomości gminnych.
W uzasadnieniu wniosku podano, że o decyzji Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.12.2003 r. o odrzuceniu skargi mieszkańcy kamienicy przy ul. [...] w B. dowiedzieli się 26.01.2004 r. w sposób nieformalny i przypadkowy. Pobyt pełnomocnika Z. C. w szpitalu uniemożliwił zaangażowanie w sprawie. Do dnia 28.01.2004 r. pełnomocnik nie był dyspozycyjny. Przyczyna, dla której Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę jest dla wnioskodawców niezrozumiała.
Wnioskodawcy podnieśli, że nikt ich nie pouczył o dwumiesięcznym terminie, liczonym od dnia wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Dodali, że w większości są emerytami i rencistami i prowadzenie sprawy stanowi dla nich duży wysiłek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z 25 listopada 2004 r., Sygn. akt II SA/B d 831/04 zawiesił postępowanie, co do wnioskodawcy T. O. wobec jego śmierci, natomiast odrzucił wniosek w stosunku do pozostałych wnioskodawców.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z 7 lipca 2006r., podjął z urzędu zawieszone postępowanie ze względu na wskazanie następców prawnych T. O. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje:
W dniu 15.10.2003 r. złożona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy skarga na uchwałę Rady Miasta B. Nr [...] z dnia [...]2000 r. w sprawie sprzedaży nieruchomości gminnych, pochodząca od S., działającego przez pełnomocnika r. pr. Z. C. Postanowieniem z dnia 22.12.2003 r. (sygn. akt SA/Bd 2965/03) Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy odrzucił skargę albowiem wniesiona była z przekroczeniem ustawowego terminu. Odpis tego postanowienia doręczony został pełnomocnikowi r. pr. Z. C. w dniu 31.12.2003 r. Jak wskazano wyżej wnioskodawca T. O. wraz z pozostałymi wnioskodawcami (w stosunku do których odrzucono wniosek), skierował wspólny wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi w dniu 29.01.2004 r. Natomiast odrębny wniosek S. pochodzi z dnia 31.12.2003 r. (wpływ do Sądu 05.01.2004 r.) i złożony został przez pełnomocnika Z. C. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podniósł, iż wskazane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22.12.2003 r. przekroczenie terminu do złożenia skargi jest nieznaczne, a słuszny interes mieszkańców budynku przy ul. [...] przemawia za przywróceniem terminu do złożenia skargi, zwłaszcza że do uchybienia terminu nie doszło z ich winy.
Ustalone powyżej okoliczności wskazują, że wniosek o przywrócenie terminu złożony został z uchybieniem ustawowego terminu. Mianowicie według treści art. 87 § I ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270-zwanej dalej p.p.s.a.) pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
O uchybieniu terminu do złożenia skargi pełnomocnik dowiedział się 31.12.2003 r., kiedy doręczony mu został odpis postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.12.2003 r. o odrzuceniu skargi. O toczącej się sprawie (sygn. akt SA/Bd 2965/03) wnioskodawca wiedział jako członek Stowarzyszenia, będącego stroną skarżącą.
Swój odrębny wniosek złożył wraz z pozostałymi w/w wnioskodawcami 29.01.2004 r., podczas gdy pełnomocnik w imieniu Stowarzyszenia wniosek o przywrócenie terminu złożył w pierwszych dniach stycznia (wpływ 05.01.2004 r.). Wnioskodawca w żaden sposób nie udokumentował, ani nie uprawdopodobnił twierdzenia, że przyczyną tego, iż o odrzuceniu skargi dowiedział się dopiero 26.01.2004 r. był pobyt pełnomocnika w szpitalu i fakt, że "do dnia 28.01.2004 r. nie był on dyspozycyjny'.
Rzeczą wnioskodawcy, jako osoby zainteresowanej w sprawie, było ustalenie z zarządem Stowarzyszenia, bądź pełnomocnikiem Stowarzyszenia sposobu komunikowania się, co do postępowania wszczętego wskutek skargi z dnia 15.10.2003r.
Skoro wnioskodawca zamierzał działać niezależnie od Stowarzyszenia, którego był członkiem, to tym bardziej powinien był dochować takiej staranności, która gwarantowałaby mu uzyskiwanie bieżących informacji o stanie sprawy. Niewątpliwie, przy podjęciu właściwych działań, wnioskodawca mógł w terminie tygodnia od dnia doręczenia pełnomocnikowi Stowarzyszenia odpisu postanowienia z dnia 22.12.2003 r. dowiedzieć się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Należało, więc uznać, że przedmiotowy wniosek powinien być złożony najpóźniej do dnia 15.01.2004 r. Fakt, iż o odrzuceniu skargi wnioskodawca dowiedział się przypadkowo w dniu 26.01.2004 r. dowodzi jego nienależytej dbałości o swoje interesy.
Z tych względów wniosek, jako spóźniony, podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 w/w ustawy z dnia 30.08.2002 r.