Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 1992r. wydaną z upoważnienia Prezydenta przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. odmówiono J. A. udzielania pomocy finansowej na podstawie art. 1 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. W uzasadnieniu wskazano, że z dokonanego rozeznania sytuacji życiowej wynika, że skarżący świadomie wprowadził w błąd zawodowe służby socjalne podając nierzetelne dane odnośnie swojej sytuacji materialnej. Wskazano, że osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich sytuacji życiowej. W decyzji tej znajduje się pouczenie, że odwołanie od decyzji przysługuje do Wojewody w B. – Kolegium przy Sejmiku Samorządowym za pośrednictwem tut. Ośrodka w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, do którego J. A. wniósł odwołanie, decyzją z dnia [...] 1992r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Skarga na tę decyzję została odrzucona wobec uchybienia terminu do jej wniesienia (postanowienie z 3.03. 1993r. sygn. akt SA/Gd 297/93).
W dalszej kolejności Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] 2002r. odmówiło skarżącemu stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia [...].
Po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy, SKO w B. decyzją z dnia [...] 2002r. utrzymało w mocy swoją decyzję z [...] 2002.
Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 19 listopada 2003r. sygn. akt SA/ Bd 1233/03 uchylił decyzje SKO z [...] 2002r. oraz poprzedzającą ją decyzję SKO z [...] 2002r. Sąd stwierdził, że organ nie ustosunkował się do zarzutu skarżącego, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.). W tej materii organ nie dokonał żadnych ustaleń, natomiast dokonał merytorycznej oceny decyzji pierwszoinstancyjnej, co w trybie nieważności było niedopuszczalne.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności Decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia [...] 1992r. w sprawie odmowy przyznania pomocy społecznej. W podstawie prawnej decyzji wskazano na przepisy art. 1 ust. 1 art. 2, art. 17 ustawy z dnia 12 listopada 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 157 § 3 K.p.a. Uznano, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Organ pomocy społecznej był właściwy do rozpatrzenia sprawy zarówno rzeczowo jak i miejscowo.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, wskutek wniosku skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] 2004r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję SKO z [...]. Stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie posiada żadnej wady wymienionej w art. 156 § 1 K.p.a.
J. A. złożył skargę na powyższą decyzję.
Zarzucił, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. została wydana z naruszeniem wyroku NSA sygn. akt SA/Bd 1233/03 i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wskazało, że nie naruszyło w żadnym stopniu treści wyroku NSA i w swoim postępowaniu kierowało się wskazówkami zamieszczonymi w treści uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stwierdzenie nieważności decyzji, obok instytucji wznowienia postępowania i przyczyn uchylenia i zmiany ostatecznych decyzji, należy do tzw. nadzwyczajnych trybów postępowania. Przesłanki stwierdzenia nieważności wymienione są w art. 156 § 1 K.p.a. i nie podlegają wykładni rozszerzającej.
Skarżący w swojej skardze nie wskazuje na żadną z przesłanek stwierdzenia nieważności wymieniona w art. 156 K.p.a. Wskazuje natomiast na naruszenie wyroku NSA sygn. SA/Bd 1233/03 przez co należy rozumieć, że organ nie zastosował się, w ocenie skarżącego do wiążącej oceny prawnej. Zgodnie bowiem z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004r. z wyjątkiem art. 100 (nie ma zastosowania w sprawie), wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.
Decyzja organu II instancji, wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy, ustosunkowuje się do przyczyny nieważności wskazanej w punkcie 7 § 1 art. 156 K.p.a. stwierdzając, że przyczyna ta nie zachodzi. Skarżący we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy podnosi w dalszym ciągu kwestię właściwości SKO i mylnego pouczenia w decyzji z 8 maja 1992r.
Co prawda SKO w zaskarżonej decyzji nie ustosunkowało się do tej kwestii, naruszając tym samym przepis art. 107 § 3 K.p.a. to jednak mając na uwadze, że zarzut ten nie jest trafny z niżej podanych powodów Sąd uznał, że naruszenie to nie ma wpływu na wynik sprawy.
Pouczenie co do środków odwoławczych zawarte w decyzji z [...] 1992r. jest trafne. Zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. z 1990r. Nr 16, poz. 95 ze zm.) Kolegium odwoławcze przy sejmiku orzeka w składach trzyosobowych w sprawach odwołania od indywidualnych decyzji administracyjnych wydawanych przez wójta lub burmistrza w zakresie zadań własnych gmin. Kadencję kolegiów odwoławczych przy sejmikach samorządowych przedłużono do dnia 31 grudnia 1994r. (Dz.U. z 1994r. Nr 86, poz. 396). W dniu 6 grudnia 1994r. weszła w życie ustawa z 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) która w art. 29 ust. 3 stanowi, że sprawy, w których postępowanie nie zostało zakończone przed kolegiami odwoławczymi przy sejmikach samorządowych, z dniem wejścia w życie ustawy przejmują do załatwienia samorządowe kolegia odwoławcze. Tym samym zarzut o złym pouczeniu nie jest trafny. Nie mieści się on zresztą w żadnej z przyczyn nieważności wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., które, co do zasady dotyczą wad materialnych decyzji.
Uzasadnia to, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalenie skargi.