Uzasadnienie
Decyzją Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej "S." z dnia [...] nr [...] odmówiono R. R. pomocy w formie zasiłku celowego na dofinansowanie zakupu leków z powodu braku środków finansowych na zaspokojenie potrzeb wszystkich ubiegających się o tę pomoc osób.
Ustalono, że dochód skarżącego jest niższy od ustawowego kryterium dochodowego i wynosi 420,82 zł.
W odwołaniu skarżący wskazał, iż jest osobą niepełnosprawną i przewlekle chorą. Miesięcznie wydaje 100 zł na lekarstwa. Potrzebuje pomocy, której ROPS "S." jemu nie zapewniło, zaniedbując tym samym swoje ustawowe obowiązki.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, twierdząc że brak jest przesłanek uzasadniających jej uchylenie.
W szczególności zaś podkreślono, że zasiłek celowy ma charakter uznaniowy, co oznacza, że przy ograniczonych środkach finansowych i ciągłym wzroście osób ubiegających się o pomoc, organ I instancji w pierwszej kolejności musi zabezpieczyć podstawowe potrzeby bytowe osób pozostających bez jakiegokolwiek źródła dochodu.
W skardze od powyższej decyzji skarżący wskazał, że ma zastrzeżenia do działalności ROPS "S." i chciał, aby Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjrzało się tej działalności. Podniósł, że nie otrzymał także zasiłku okresowego i że nie ustalono co jest tego przyczyną.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty zawarte w skardze nie wskazują na takie naruszenie prawa, które mogłoby stanowić podstawę do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
Sąd jednak, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną, powinien wziąć pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia prawa, jakie miały miejsce w toku postępowania administracyjnego dotyczącego danej sprawy.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, co prowadzić musi do stwierdzenia nieważności obu decyzji.
Zgodnie bowiem z przepisem art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12.03.2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.) upoważnienie do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy, udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej wójt (burmistrz, prezydent miasta).
Natomiast zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej wydaną z upoważnienia Rady Miasta w B. Takie upoważnienie przewidywał przepis art. 46 ust. 5 poprzednio obowiązującej ustawy o pomocy społecznej z 29.11.1990 r. (Dz. U. Nr 64 z 1998 r. poz. 414 z późn. zm.), zgodnie z którym Rada Gminy udzielała na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 08.03.1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 35 z późn. zm.), kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie wykonywania zadań zleconych, zadań własnych, a także zadań o charakterze obowiązkowym.
Przepis ten, tak jak i cała ustawa o pomocy społecznej z dnia 29.11.1990 r. utracił swą moc z dniem 30.04.2004 r. Obowiązująca od dnia 01.05.2004 r. nowa ustawa o pomocy społecznej z dnia 12.03.2004 r. inaczej określiła, jak to wyżej wskazano, właściwość organu.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że organ II instancji, utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, wydaną przez niewłaściwie upoważniony do tego organ, zaakceptował istnienie w obrocie prawnym decyzji nieważnej, bo wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 kpa).
Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) powoduje to konieczność stwierdzenia nieważności obu decyzji i dlatego orzeczono, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy.