Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2016r. nr [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o uznaniu I. M. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Odbiór przesyłki potwierdził własnoręcznym podpisem syn skarżącego jako dorosły domownik w myśl art. 43 kpa.
W dniu [...] 2017r. I. M. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww decyzji.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania postanowieniem z dnia [...] 2017r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia odwołania. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż za podstawę takiego rozstrzygnięcia przyjął nie dokonanie przez stronę czynności, dla której termin był ustanowiony oraz nie uprawdopodobnienie niemożności wniesienia odwołania w ustawowym terminie.
Postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy I. M., który podniósł, że syn nie przekazał mu odebranej przesyłki w odpowiednim terminie z powodu zaangażowania w opiekę nad chorą żoną.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Przepis art. 58 § 1 i 2 kpa zawiera cztery przesłanki przywrócenia terminu do dokonania czynności, dla której określony był termin, przy czym wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Pierwszą przesłanką jest uprawdopodobnienie przez stronę braku winy, drugą przesłanką jest wniesienie prośby o przywrócenie terminu (art. 58 § 1 kpa), trzecią przesłanką jest konieczność dochowania 7-dniowego terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś czwartą przesłankę stanowi dopełnienie czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 kpa). W wypadku skarżącego czynnością tą będzie odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2016r.
Poza sporem pozostaję, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ale nie dopełnił pozostałych czynności warunkujących skuteczne domaganie się przywrócenia tego terminu. Organ odwoławczy mylnie jednak uznał, że brak ten mógł stanowić podstawę do odmowy przywrócenia terminu jeszcze przed wezwaniem strony do dokonania czynności procesowej, której strona w istocie nie dopełniła. Niedopełnienie przez stronę składającą wniosek obowiązku złożenia odwołania od decyzji stanowi bowiem brak formalny tego wniosku, którego uzupełnienie powinien zarządzić organ w trybie art. 64 § 2 kpa. W takim wypadku nie można było przejść do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu przed wezwaniem strony do dokonania czynności procesowej, której strona w istocie nie dokonała. Organ zatem powinien wezwać składającego wniosek do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] 2016r. Stąd w niniejszej sprawie powoływanie się przez organ na brak dołączenia odwołania do wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia, bez wcześniejszego wezwania strony do dołączenia odwołania, nie mógł stanowić podstawy do odmowy przywrócenia terminu.
Brak wezwania strony do uzupełnienia braku formalnego wniosku (złożenia odwołania) stanowi uchybienie przepisów postępowania, które niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby skarżący nie uczynił zadość takiemu wezwaniu, to wówczas - stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. - wniosek ten należałoby pozostawić bez rozpoznania, nie zaś - jak to miało miejsce w sprawie niniejszej -wydano postanowienie o odmowie przywrócenia terminu.
Na marginesie tylko wskazać należy, że nawet samo złożenie prośby o przywrócenie terminu z przekroczeniem nieprzywracalnego 7 – dniowego terminu, określonego w art. 58 § 2 kpa, nie zwalnia organu od wykonania obowiązku wezwania strony do dopełnienia czynności, czyli złożenia odwołania. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22.04.2005r. sygn. VI SA /Wa 1502/04 opubl. Lex nr 165934).
Oceniając zatem zaskarżone postanowienie we wskazanym wyżej aspekcie procesowym Sąd uznał, że narusza ono przepisy prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.)