Uzasadnienie
L. K. – K. i H. K. wnieśli skargę na uchwałę Rady Gminy L z dnia [...] maja 2007r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Kopanino.
Skarżący zarzucili, że ustalenia zawarte w Planie dot. działek [...] i [...] objętych tym Planem są sprzeczne z ustaleniami zawartymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gm. L. Wskazali także, że brak było odpowiedniej zgody Marszałka Województwa na zamianę przeznaczenia tych działek z leśnych na budowlane.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując przede wszystkim, że skarżący nie mieli legitymacji do wzniesienia skargi, bowiem ich interes prawny nie został naruszony. Nadto zdaniem organu uchwalony Plan zgodny jest z Studium a obszar objęty Planem objęty jest zgodą właściwych organów na przeznaczeniem gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Z akt sprawy wynika, że skarżący bezskutecznie wezwali Radę Gminy L. do usunięcia wskazanego przez nich naruszenia prawa spowodowanego przez wyżej wymienioną uchwałę oraz wnieśli skargę przed upływem 60 dni od doręczenia tego wezwania.
W tej sytuacji stało się - mając na uwadze treść art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym – obowiązkiem Sądu rozważenie, czy zaskarżoną uchwałą naruszony został interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej, co determinuje jej legitymację do wniesienia skargi na ten akt. W przeciwieństwie bowiem do postępowania prowadzonego na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Do wniesienia skargi w trybie powyższego przepisu nie wystarcza więc tylko sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, na którą powołują się skarżący w swej skardze.
Należy w szczególności mocno podkreślić, że kwestia legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym została przez ustawodawcę wyraźnie określona w art. 101 ust. 1 i 2a tej ustawy. Nie mają więc tu zastosowania odpowiednie przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, określające przesłanki posiadania legitymacji do wniesienia skargi. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się do skargi wniesionej w trybie art. 101 jedynie w odniesieniu do terminów w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 101 ust. 3 powoływanej ustawy o samorządzie gminnym).
Skarżący w swej skardze w ogóle nie wykazali aby zaskarżona przez nich uchwała naruszała ich interes prawny lub ich uprawnienia. Stwierdzili jedynie, że "Uchwalony plan nie jest zgodny z naszą wolą tj. wolą uprawnionych właścicieli." Nie wskazują przy tym, w jaki sposób wpłynęło to na ich uprawnienia właścicieli w stosunku do ich działki nr [...]. Kwestionują bowiem rozstrzygnięcia Planu dotyczące innych działek – tj. działek nr [...] i nr [...], które nie są ich własnością. Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wnikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej.
Interes prawny nie istnieje więc, jeżeli nie można ustalić bezpośredniego wpływu rozstrzygnięcia na prawa i obowiązki strony oparte na konkretnej normie. Normą taką nie jest oczywiście wskazywany na rozprawie art. 222 § 1 Kodeksu cywilnego. Przepis ten o treści "Właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą" jest normą prawa cywilnego. Chroni on prawo własności i przysługuje właścicielowi pozbawionemu tego prawa przez inną osobę. Co oczywiście w niniejszej sprawie w odniesieniu do skarżących nie nastąpiło. Uchwalony Plan nie uszczuplił także w niczym uprawnień skarżących do korzystania z tego przepisu w odniesieniu do ich nieruchomości.
Art. 101 ww. ustawy o samorządzie gminnym nie daje także podstaw do skargi osobie, która chciałaby skarżyć uchwałę rady gminy opierając się nie na prawach własnych, lecz interesie ogółu tj. interesie publicznym.
W tym stanie rzeczy uznając, że strona skarżąca nie posiada legitymacji procesowej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł o oddaleniu skargi.