Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczyz 18 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 745/22

Uzasadnienie

1. Wnioskiem z dnia 20 października 2021 r. E. sp. z o.o. zwróciła się do Wójta Gminy R. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni fotowoltaicznej PV W. o mocy do 18 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zlokalizowanego na działkach o nr ewid[...] obręb S., gmina R., powiat w..

2. Decyzją z dnia 17 lutego 2022 r., Wójt Gminy R. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla powyższego przedsięwzięcia organ określił warunki, wymagania i obowiązki związane z realizacją ww. przedsięwzięcia.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności organ wskazał, że wnioskowane przedsięwzięcie stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 ze zm.) należy do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 2373 ze zm. – dalej "u.i.o.ś.") wystąpił do stosownych organów o wyrażenie opinii co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wskazał warunki i obowiązki, jakie należało zawrzeć w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co organ w pełni uwzględnił.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. w swojej opinii stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Taką samą opinię wyraził Dyrektor Zarządu Zlewni w T. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, który jednocześnie wskazał warunki i wymagania, jakie należało zawrzeć w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co także zostało uwzględnione przez organ I instancji.

Stwierdzając brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia organ I instancji, oprócz wskazanych powyżej opinii, uwzględnił także uwarunkowania wskazane w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., uznając, że nie przemawiają one za przeprowadzeniem tej oceny.

1. 3. W odwołaniu od powyższej decyzji A. H. (dalej: strona, skarżąca) wskazała, że nikt z mieszkańców sąsiadujących z planowaną inwestycją nie został o niej poinformowany. Strona podniosła, że inwertery i transformatory, które zostaną rozmieszczone na terenie planowanej inwestycji emitują szkodliwy dla zdrowia hałas. Ponadto strona zarzuciła, że zlecona przez inwestora inwentaryzacja przyrodnicza sporządzona została na podstawie kontroli terenowej przeprowadzonej w grudniu, co nie oddaje rzeczywistego obrazu migracji zwierząt na tym obszarze. Strona podniosła także, że organ I instancji przy wydaniu decyzji nie wziął pod uwagę spadku wartości działek sąsiadujących z planowaną inwestycją.
2. 4. Decyzją z dnia [...] maja 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał w pierwszej kolejności, że liczba stron w niniejszej sprawie oprócz wnioskodawcy wyniosła 22, co skutkowało obowiązkiem zastosowania art. 74 ust. 3 u.i.o.ś. w zw. z art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm. – dalej "k.p.a."). Organ odwoławczy wyjaśnił, że obwieszczenie o wszczęciu postępowania, możliwości zapoznania się ze zgormadzonym materiałem oraz o wydaniu decyzji było zamieszczone na tablicach ogłoszeniowych w miejscowości S., tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy R. oraz na stronie internetowej Urzędu.

Odnosząc się do zarzutu emitowania przez inwestycję szkodliwego dla zdrowia hałasu organ II instancji ustalił, że według wskazanych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia danych krótkotrwałą emisję hałasu przewidziano jedynie w związku z budową, natomiast same panele fotowoltaiczne i stacje transformatorowe nie mają emitować hałasu. Ponadto inwertery wytwarzać mają dźwięk o głośności jedynie około 60 dB, co odpowiadać ma szumowi o natężeniu zbliżonym do rozmowy.

W ocenie organu odwoławczego skarżąca powinna była wykazać dowody w celu podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, zaś zarzuty wskazane w odwołaniu stanowią nieekspercką polemikę pozbawioną skutecznych argumentów mogących podważyć zawarte w karcie informacyjnej rozwiązania i konkluzje oparte na wiedzy specjalistycznej. Ponadto organ wskazał, że zarzut spadku wartości nieruchomości nie jest objęty zakresem postępowania o środowiskowe uwarunkowania.

1. 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, zarzucając odrzucenie wszystkich jej argumentów dotyczących planowanej inwestycji. Skarżąca podniosła, że jej dom mieszkalny znajduje się w odległości 20 m od granicy działki, na której ma powstać planowana inwestycja, w związku z czym będzie narażona na długotrwały hałas. Podkreśliła, że hałas o natężeniu 60 dB, który emitować mają inwertery, porównywalny jest z pracującym odkurzaczem. W pozostałym zakresie skarżąca podtrzymała argumentację zawartą w odwołaniu.
2. 6. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie.
3. 7. W uzupełnieniu skargi z dnia 16 sierpnia 2022 r. skarżąca podniosła, że organ nie poinformował skutecznie mieszkańców o zamiarach inwestora. Od domu mieszkalnego skarżącej do granicy działki [...] jest ok. 40 m, a od najbliższego budynku gospodarczego ok. 20 m. Inwestor wprowadza w błąd podając, że jego inwestycja będzie niezauważalna skoro teren inwestycji – działka [...] dominuje nad okolicą, bowiem jest to nierówny teren ze sporym wzniesieniem. Dalej strona wskazała, że w dniu 9 czerwca 2022 r. złożyła skargę do RDOŚ w B. na inwentaryzację, przedkładając opinie specjalisty na ten temat. Zawnioskowała o uzupełnienie inwentaryzacji o badania terenowe w okresie wegetacyjnym roślin oraz zbadania fauny w okresie jej wiosenno-letniej aktywności. Do pisma dołączono opinię o spadku wartości nieruchomości w związku z sąsiedztwem farmy fotowoltaicznej.
4. 8. W piśmie procesowym z dnia 22 lutego 2023 r. skarżąca podniosła, że jej odwołanie było głosem zbiorowym mieszkańców, a Kolegium w żaden sposób nie uznaje tego faktu. W Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia nie ma informacji ile będzie inwerterów oraz gdzie będą rozmieszczone.
5. 9. W pismach procesowych z dnia 23 lutego 2023 r. i 9 maja 2023 r. inwestor wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

10. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).

Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

1. 11. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stosownie do treści art. 71 ust. 1 i 2 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:
2. 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
3. 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W niniejszej sprawie inwestor E. Sp. z o.o. pismem z dnia 20 października 2021 r. złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia stanowiącego budowę elektrowni fotowoltaicznej PV W. o mocy do 18 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, wskazując że uzyskanie tej decyzji niezbędne jest celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji.

Co istotne, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

a)0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia [...] kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b)1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.

Jak wynika z wniosku inwestora, planowane przedsięwzięcie obejmuje swoim zasięgiem działki ewidencyjne nr [...] obręb S., gmina R., powiat W., które zgodnie z danymi zawartymi w uproszczonym wypisie z rejestru gruntów mają łączną powierzchnię około 20 ha. W ocenie inwestora powierzchnia terenu pod inwestycję wynosi około 18 ha. Z powyższego wynika, że planowana inwestycja – jako zabudowa systemami fotowoltaicznymi – w myśl § 3 ust. 1 pkt 54 ww. rozporządzenia jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zaś stosownie do art. 71 ust. 2 u.i.o.ś. dla takiego przedsięwzięcia wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Wskazać również należy, że w ramach postępowania o wydanie decyzji środowiskowej organ przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jednak czyni to nie w każdym przypadku. Stosownie do treści art. 59 ust. 1 przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1. 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
2. 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Ze względu na charakter inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania, która jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o ewentualnym obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, bądź o braku takiej potrzeby organ zobligowany był stwierdzić na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Zgodnie z tym przepisem obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie kryteria wskazane w pkt. 1-3 tego przepisu.

Dla oceny prawidłowości podjętych w sprawie czynności wyjaśniających konieczne jest wskazanie, że przedmiotem postępowania w sprawie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia jest ocena i analiza dopuszczalności konkretnego planowanego przedsięwzięcia, jego oddziaływania na środowisko, ludzi, krajobraz oraz przy spełnieniu ustawowych warunków. Wszystkie czynności organu w sprawie o wydanie decyzji środowiskowej powinny zmierzać do ustalenia wpływu projektowanego przedsięwzięcia na środowisko, a w szczególności czy wpływ przedsięwzięcia na środowisko oraz na ludzi będzie negatywny (vide: wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt II SA/Go 444/21).

12. W badanej sprawie na podstawie Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, w której zawarto m.in. charakterystykę, parametry techniczne oraz dane dotyczące wpływu przedsięwzięcia na środowisko organ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie należy zaliczyć do przedsięwzięć, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2, a zatem jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może zostać stwierdzony na podstawie art. 63 ust.

1. Stanowisko w kwestii obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko (sporządzenia raportu o odziaływaniu na środowisko) organ I instancji oparł również na opiniach organów specjalistycznych, wymienionych w art. 64 ust. 1 u.i.o.ś. Wskazać należy, że ustawodawca zobowiązując organ rozpoznający sprawę do zasięgnięcia opinii innych, wyspecjalizowanych w danej dziedzinie organów i instytucji, zakłada, że z racji posiadania odpowiedniej wiedzy i doświadczenia, wspomogą one w sposób istotny proces decyzyjny. Nie można zatem pominąć czy zakwestionować opinii wyspecjalizowanych jednostek tylko dlatego, że te stanowiska nie są dla organu wiążące.

W opinii z dnia 4 stycznia 2022 r., po zapoznaniu się z dokumentacją dotyczą przedmiotowej inwestycji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. wyraził stanowisko, że dla danego przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oddziaływania na środowisko oraz wskazał warunki i obowiązki, jakie należało zawrzeć w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co organ w pełni uwzględnił. W opinii z dnia 10 listopada 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. także stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Takie samo stanowisko zajął Dyrektor Zarządu Zlewni w T. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w opinii z dnia 9 listopada 2021 r., jednocześnie wskazując warunki i wymagania, jakie należało zawrzeć w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co także zostało uwzględnione przez organ I instancji.Treść opinii ww. organów jest jednoznaczna i wynika z nich, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko oraz ludzi.

Podkreślenia wymaga, że głównymi zarzutami skarżącej wskazanymi w skardze były emitowanie przez planowaną inwestycję szkodliwego dla zdrowia hałasu oraz nieprawidłowości w sporządzeniu przez inwestora inwentaryzacji przyrodniczej. Inwestor w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wskazał, że planowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na klimat akustyczny, zaś w inwentaryzacji przyrodniczej, stanowiącej uzupełnienie karty informacyjnej, wskazano, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego oddziaływania na bioróżnorodność oraz korytarze ekologiczne.

W związku z powyższym w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przedłożona przez inwestora karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny, jednakże jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródłu ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia.

Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów (np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia) (vide: wyrok NSA z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 875/20).

Jeżeli więc strony postępowania – niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie – zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 u.i.o.ś. Nie można zatem uznać za skuteczne zarzutów strony skarżącej wobec ustaleń organów co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, w sytuacji gdy strona ta nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (vide: wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1944/11).

Wskazania zatem wymaga, że w toku postępowania zebrano materiał dowodowy, który w świetle przepisów u.i.o.ś. był wystarczający do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Dokonując oceny wniosku organ opiera się przede wszystkim na złożonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia. To ten dokument stanowi kluczowy dowód na określenie charakteru przedsięwzięcia oraz jego wpływu na środowisko. Zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze skarżąca podniosła, że realizacja przedsięwzięcia negatywnie wpłynie na środowisko z uwagi nadmierną emisję hałasu oraz ingerencję w migrację zwierząt. Jednak pomimo konsekwentnie zgłaszanych w tym zakresie zarzutów skarżąca nie poparła swego stanowiska opinią osoby posiadającej wiedzę specjalistyczną, która byłaby pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów co najmniej porównywalna do karty informacyjnej przedsięwzięcia i opinii obowiązkowo przeprowadzanych w myśl art. 64 u.i.o.ś. Nadto zarzuty te zostały przedstawione w sposób zbyt ogólny. W rezultacie ww. zarzuty i twierdzenia skarżącej, w konfrontacji z pozostałym materiałem dowodowym, nie mogły zostać uwzględnione.

Na marginesie odnosząc się do załączonej do skargi opinii dotyczącej inwentaryzacji przyrodniczej podpisanej przez K. S. wskazać należy, że została ona sporządzona po wydaniu decyzji przez organ II instancji i nie może odnieść sutku procesowego w niniejsze sprawie, bowiem sąd orzeka co do zasady na podstawie akt administracyjnych i ocenia legalność decyzji wedle stanu prawnego i faktycznego na dzień wydania tej decyzji.

Bez znaczenia dla wyniku przedmiotowej sprawy pozostaje również dołączona do skargi decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach Wójta Gminy K. bowiem Sąd nie może oceniać zarzutów skarżącej, odnoszących się do innych postępowań administracyjnych niż postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 maja 2022 r. Sąd, w myśl art. 134 p.p.s.a. rozstrzyga bowiem w granicach sprawy, co oznacza, że nie może badać zgodności z prawem innych decyzji administracyjnych nie będących przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie.

13. Nie były zasadne również pozostałe zarzuty skargi. Nie można zgodzić się z oceną skarżącej co do prawidłowości zawiadomienia stron o poszczególnych etapach postępowania administracyjnego, ponieważ stosownie do art. 74 ust. 3 u.i.o.ś. jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, stosuje się art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem słusznie organ wskazał, że z uwagi na liczbę stron przekraczającą 10 w niniejszym postępowaniu, zastosować należało art. 49 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, obwieszczenie o wszczęciu postępowania, możliwości zapoznania się ze zgormadzonym materiałem oraz o wydaniu decyzji było zamieszczone zarówno na tablicach ogłoszeniowych w miejscowości S., tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy R., jak i na stronie internetowej Urzędu. Wobec tego organ dokonał prawidłowych zawiadomień stosownie do art. 74 ust. 3 u.i.o.ś. w zw. z art. 49 k.p.a., zaś strony postępowania miały możliwość zapoznania się z nimi.

14. Na ocenę legalności zaskarżonej decyzji nie ma też wpływu fakt, że jak podnosi skarżąca wskutek realizacji planowanej inwestycji nastąpi znaczny spadek wartości nieruchomości w pobliżu terenów objętych inwestycją. W postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej organ bada wyłącznie okoliczności wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego i jedynie w tym zakresie posiada kompetencje do rozpatrzenia sprawy. Celem tego postępowania jest określenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia, a nie ocena, czy i jak działania inwestora wpłyną na wartość nieruchomości sąsiednich, tym bardziej że decyzja środowiskowa nie przesądza jeszcze o lokalizacji takiej inwestycji. Przedmiotowa decyzja ma bowiem charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy.

15. Wskazania w tym miejscu wymaga, że rolą organu administracji publicznej prowadzącego konkretne postępowanie administracyjne jest podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.). Takie prawidłowe ustalenia możliwe są poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Przy czym, organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Dokonane w sprawie czynności, a także wynikające z nich ustalenia i ich ocena w aspekcie brzmienia istotnych w sprawie regulacji materialnoprawnych powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). W ocenie Sądu zasadnie Kolegium uznało, że przeprowadzone w sprawie postępowanie było prawidłowe tj. odpowiadające powyższym wymogom. Uzyskano w toku postępowania niezbędne opinie, które poddano następnie analizie wraz z analizą Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia. Wyraz powyższego organ I instancji dał w uzasadnieniu wydanej decyzji, w którym omówił planowane przedsięwzięcie. Powyższe doprowadziło go do konkluzji, że z uwagi na rodzaj, charakter i usytuowanie przedsięwzięcia oraz wskazane warunki jego realizacji, nie będzie ono w sposób znaczący oddziaływać na elementy przyrodnicze środowiska. W tym miejscu należy jeszcze raz podnieść, że karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi specyficzny dowód. Podlega ona oczywiście ocenie jako dokument prywatny, jednak ze względu na to, że jest sporządzana przez podmiot, który winien dysponować specjalistyczną wiedzą, ma ona szczególną wartość dowodową, stanowiąc kompleksowe opracowanie dotyczące planowanego zamierzenia i jego skutków dla środowiska. Dlatego też podważenie jej ustaleń możliwe jest zasadniczo przez opracowanie sporządzone przez równie fachowy podmiot. Karta sporządzona w sprawie niniejszej zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 62a ust. 1 u.i.o.ś., a jej stwierdzenia w istotnym dla sprawy aspekcie nie zostały skutecznie zakwestionowane. W świetle art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś., przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ma fakultatywny charakter. O tym więc, czy taka konieczność zachodzi decyduje organ, z tym, że jego ocena nie może być oczywiście dowolna, a musi opierać się na jasnych przesłankach. W przedmiotowej sprawie nie stwierdzając konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w sprawie niniejszej Wójt zbadał wpływ tego przedsięwzięcia na środowisko i zasadnie uznał w oparciu o Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia oraz opinie stosownych organów, że nie będzie ono znacząco oddziaływać na elementy przyrodnicze środowiska

16. Reasumując z powyższych względów sąd doszedł do wniosku, że decyzje organów obydwu instancji są zgodne z prawem. Wydano je bowiem na podstawie wystarczającego materiału dowodowego, w tym Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia i wymaganych ustawą opinii właściwych organów, które to dowody poddano należytej analizie, a następnie prawidłowo zastosowano właściwe unormowania prawa materialnego. Z kolei, jak już wskazano, przedstawione zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w złożonej skardze zarzuty nie mogły wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy.

W tym stanie rzeczy, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz braku stwierdzenia naruszeń norm prawa procesowego lub materialnego, Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a.