Uzasadnienie
W. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]utrzymującą w mocy, na podstawie przepisu prawa materialnego zawartego w art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) decyzję Burmistrza S. K. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania skarżącej do Domu Pomocy Społecznej.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca w dniu [...] kwietnia 2008 r. złożyła wniosek, w którym zażądała przyznania miejsca w domu pomocy społecznej do czasu otrzymania lokalu mieszkalnego z zasobów komunalnych gminy S. K. Ośrodek Pomocy w S. K. zwrócił się do Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej "B." w B. o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w miejscu pobytu skarżącej, czyli w Centrum Pomocy dla Bezdomnych Kobiet i Matek z Dziećmi przy ul. P. 2 w B. Postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] działający z upoważnienia Burmistrza S. K., Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w S. K. zawiesił postępowanie w sprawie wniosku złożonego przez skarżącą w sprawie umieszczenia jej w domu pomocy społecznej.
W dniu [...] czerwca 2008 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej w S. K. wpłynęła wymagana dokumentacja. W zaświadczeniu lekarskim z dnia [...] kwietnia 2008 r. stwierdzone zostało, że skarżąca jest osobą chorą, ale jej stan zdrowia nie wymaga leczenia szpitalnego.
Z uwagi na powyższe zaświadczenie lekarskie, organ I instancji orzekł o odmowie skierowania skarżącej do domu pomocy społecznej, gdyż nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.
Zgodnie z powyższym przepisem osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej.
W ocenie organu nie stanowią podstawy do umieszczenia w domu pomocy społecznej złe warunki mieszkaniowe, bezdomność, czy też niepełnosprawność.
Od decyzji organu I instancji skarżąca wniosła odwołanie, w którym powołała się na swoją trudną sytuację rodzinną. W treści odwołania zakwestionowała pracę pracowników organów. Uważa, że ich działanie jest bezprawne. Wyrządzono jej krzywdę i żąda naprawienia wyrządzonej jej szkody.
Organ odwoławczy, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało w całości orzeczenie organu I instancji. Kolegium powołując się na przesłanki art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Zażądała stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z powodu poświadczenia w jej treści nieprawdy oraz krzywdzącego dla niej i niekorzystnego rozstrzygnięcia.
W jej ocenie Kolegium w B. przyzwala na bezprawne działanie pracowników organu I instancji. Wniosła o udział prokuratora w sprawie oraz naprawienie wyrządzonej jej szkody i krzywdy.
W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Prokurator Prokuratury Rejonowej w T. w piśmie z dnia [...] lutego 2009 r. oświadczył, że nie zgłasza udziału w sprawie. Z akt sądowo-administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżąca nie udzieliła pełnomocnictwa wyznaczonemu w ramach prawa pomocy pełnomocnikowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 169 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga oceniona pod tym względem zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z powodów innych niż podniesione w skardze. W myśl bowiem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] działający z upoważnienia Burmistrza S. K., Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w S. K. zawiesił postępowanie w sprawie wniosku złożonego przez skarżącą w sprawie umieszczenia jej w domu pomocy społecznej na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zawiesił z urzędu postępowanie.
Zgodnie z treścią art. 102 k.p.a., w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Oznacza to, iż w trakcie zawieszonego postępowania sprawa nie ma biegu, zaś organ administracji publicznej obowiązany jest, oprócz czynności podejmowanych w celu usunięcia przeszkód do prowadzenia postępowania, określonych w art. 100 k.p.a., podejmować tylko czynności, które są dopuszczalne w zawieszonym postępowaniu. Nie może zatem wydać rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, bez uprzedniego podjęcia zawieszonego postępowania z urzędu lub na żądanie strony. Obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie, wynika wprost z brzmienia art. 97 § 2 k.p.a., zaś formą realizacji tego obowiązku jest postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, stosownie do treści art. 101 § 1 k.p.a., na które zgodnie z § 3 tego przepisu służy zażalenie.
Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji stwierdził, że brak jest w aktach sprawy postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O zakresie, w jakim zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, orzeczono na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.