Uzasadnienie
J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję [...]Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych we [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...]w przedmiocie opłaty inwestycyjnej.
W odpowiedzi na skargę [...]Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych we [...] podkreślił, że zaskarżona decyzja została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]kwietnia 2014 r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Stosownie do brzmienia art. 52 § 2-4 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym, w sytuacji, gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie stosownej skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, że skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji.
W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi jest decyzja [...]Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych we [...] z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie opłaty inwestycyjnej. Od niniejszego rozstrzygnięcia strona winna w pierwszej kolejności wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia, jakim jest w niniejszej sprawie samorządowe kolegium odwoławcze, a następnie – w przypadku niezadowolenia z decyzji odwoławczej – skargę do sądu administracyjnego.
Oznacza to, że wskutek niewyczerpania trybu instancyjnego skarga nie może zostać rozpoznana merytorycznie, nie spełnia ona bowiem wymogów formalnych, które badane są w pierwszej kolejności, co stanowi to negatywną przesłankę dopuszczalności skargi (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Niewątpliwie możliwość poddania działalności administracji publicznej sądowej kontroli nie oznacza prawa sądu do zastępowania organów administracyjnych w podejmowaniu aktów administracyjnych z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
W tej sytuacji Sąd powyższą skargę odrzucił na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.