Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z [...] 2005r. Kierownik Urzędu ds. Kombatantów na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku H. W. przyznał mu uprawnienie do świadczenia pieniężnego w maksymalnym wymiarze określonym w art. 3 ust. 1 ww. ustawy z tytułu deportacji do pracy przymusowej w III Rzeszy. W decyzji tej wskazano że wysokość świadczenia ustala organ emerytalno – rentowy zgodnie z art. 3 powołanej ustawy.
Od powyższej decyzji Henryk W. odwołał się wnosząc o przyznanie świadczenia od 1 marca 2001r. tj. od daty złożenia wniosku do ww. organu.
Rozpoznając ponownie wniosek Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją nr [...] z [...] 2005r. na podstawie art. 127 § 3 i 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 2 pkt 2 lit. a i art. 4 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR (Dz. U. Nr 87, poz. 395 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] 2005r. Nr [...].
Uzasadniając tę decyzję organ wskazał, że zgodnie z art. 5 pkt 1 ww. ustawy świadczenie wypłaca właściwy organ emerytalno - rentowy, na wniosek osoby uprawnionej złożony w tym organie wraz z decyzją stwierdzającą uprawnienie do tego świadczenia. Wypłata świadczenia następuje za okres nie dłuższy niż 3 miesiące kalendarzowe poprzedzające miesiąc zgłoszenia wniosku.
Na powyższą decyzję H. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarżący podniósł, że obie decyzje są sprzeczne z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 listopada 2004r. sygn. akt II SA Gd 730/02 i że dotychczasowe postępowania winny być wznowione na podstawie pierwszych wniosków, a nie prowadzone od nowa, tak jakby nie było wniosków składanych przed dniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Wskazał, że złożył wniosek 1 marca 2001r. i świadczenie pieniężne powinno mu być przyznane od marca 2001r. Wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji, bowiem decyzje te nie przyznały mu wypłaty świadczenia pieniężnego za okres czterech lat wstecz, poczynając od marca 2001r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wywodząc że Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie ma prawnej możliwości wypłaty rekompensaty za wskazany przez stronę okres pozostawania bez prawa do świadczenia pieniężnego i że Kierownik Urzędu w drodze decyzji administracyjnej jedynie przyznaje prawo do przedmiotowego świadczenia. Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996r. O świadczeniu pieniężnym, świadczenie to wypłaca właściwy organ emerytalno – rentowy na podstawie wniosku złożonego przez uprawnioną osobę wraz z decyzją stwierdzającą uprawnienie do świadczenia. Wypłata świadczenia następuje za okres nie dłuższy niż 3 miesiące kalendarzowe poprzedzające miesiąc złożenia wniosku w organie rentowym.
W związku z powyższym wypłata świadczenia pieniężnego stronie na mocy decyzji Kierownika Urzędu nastąpi po złożeniu przez stronę stosownego wniosku w organie rentowym. Zgłoszone przez stronę żądanie wypłaty świadczenia od dnia 1 marca 2001r. to jest od daty skierowania do Urzędu do Spraw Kombatantów wniosku o uprawnienie strony do świadczenie pieniężnego, nie znajduje uzasadnienia w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Co prawda oczywistym jest, że skarżący złożył wniosek do Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w marcu 2001r. (ściślej rzecz biorąc 14 marca 2001r., vide data stempla pocztowego), tak samo jak oczywistym jest, że całe postępowanie administracyjne toczyło się na podstawie tego wniosku czego skarżący jednak nie dostrzega pisząc w swej skardze "dotychczasowe postępowania winny być wznowione na podstawie pierwszych wniosków, a nie prowadzone od nowa, tak jakby nie było wniosków składanych przed dniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego", mimo iż prawdziwe jest inne stwierdzenie zawarte w skardze, a mianowicie że " w wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego przestał istnieć art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących osobom represjonowanym".
Jednak wbrew wywodom zawartym w skardze, fakt, że wyrokiem z dnia 17 czerwca 2003r., sygn. akt P 24/02 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395, z 1998r. Nr 162, poz. 1118, z 1999r. Nr 28, poz. 257 oraz z 2001r. Nr 154, poz. 1788) jest niezgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie pozwala bynajmniej uznać skargi za zasadną. Przepis ten stanowił bowiem, że wnioski o przyznanie świadczenia pieniężnego należało złożyć w terminie do dnia 31 grudnia 1999r.
Z pozostałych przepisów ustawy z 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR (Dz. U. Nr 87 poz. 395 z póź. zm.), nie będących przedmiotem ww. wyroku Trybunału, a w szczególności z art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy wynika jednoznacznie że świadczenie wypłaca właściwy organ emerytalno – rentowy na podstawie wniosku złożonego przez uprawnioną osobę wraz z decyzją stwierdzającą uprawnienie do świadczenia. Wypłata świadczenia następuje za okres nie dłuższy nic 3 miesiące kalendarzowe miesiąc złożenia wniosku w organie rentowym.
Istotna więc jest data złożenia wniosku o wypłatę w organie emerytalno – rentowym, a nie w Urzędzie ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych.
Rozstrzygając więc jak w zaskarżonej decyzji a także poprzedzającej ją decyzji z [...] 2005r. Kierownik ww. Urzędu nie naruszył prawa. I dlatego na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) należało skargę oddalić.