Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 16 sierpnia 2017 r., II SA/Bd 809/17

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 16 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia

Sprawa

w sprawie ze skargi J.P. na rozstrzygnięcie Dyrektora Przedszkola [...] w W. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia do przedszkola publicznego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Skład

sędzia WSA Joanna Brzezińska przewodniczący

Uzasadnienie

J. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na rozstrzygnięcie Dyrektora Przedszkola [...] w W. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...].MW w przedmiocie odmowy przyjęcia do przedszkola publicznego.

W uzasadnieniu zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia może udaremnić skarżącej dochodzenie jej praw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej przywoływana jako P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, a na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.)

Wskazać należy, że wstrzymanie wykonania aktu, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., może jednak dotyczyć wyłącznie tych aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się jednak do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości, więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie, mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295).

Co do zasady zatem, nie podlegają wstrzymaniu wykonania decyzje odmowne, a taką decyzją jest podlegające zaskarżeniu w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie, którym Dyrektor Przedszkola [...] w W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] maja 2017r. o nieprzyjeciu córki skarżącej do Przedszkola [...] w W. na rok szkolny 2017/2018. Zaskarżone rozstrzygnięcie objęte wnioskiem o wstrzymanie wykonania, nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania, bowiem w wyniku wydania takiego rodzaju aktu administracyjnego na stronie nie ciąży żaden obowiązek nadający się do dobrowolnego wykonania bądź kwalifikujący się do egzekucji.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.