Uzasadnienie
J. Ł. (dalej "Skarżący") pismem z [...] stycznia 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2019 r., nr [...], w przedmiocie zezwolenia na dokończenie budowy. Do skargi Skarżący załączył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uzasadniając go nieprawidłowym pouczeniem o terminie do złożenia skargi. Jak podniósł, organ wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że od tego postanowienia służy stronom zażalenie do K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., za jego pośrednictwem w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia. Dopiero z postanowienia K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] stycznia 2020 r., nr [...].TK, dowiedział się od zaskarżonego postanowienia winien wystosować skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy postanowienia w przedmiocie zezwolenia na dokończenie budowy, wykonywanej bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi, o którym mowa w art. 49b ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.). Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, że postanowienie to rozstrzyga sprawę co do istoty, a wobec tego przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "ppsa", vide postanowienie NSA z 12.09.2007 r., sygn. akt II OSK 1009/07). Skoro postanowienie to jest wydawane w postępowaniu administracyjnym, do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, należy przyjąć, że warunek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi nie ma zastosowania, ponieważ skarżącemu takie środki zaskarżenia nie przysługiwały (art. 52 § 1 i 2 ppsa).
Oznacza to, że postanowienie w przedmiocie zezwolenia na dokończenie budowy (art. 49b ust. 6 Prawa budowlanego) organ powinien doręczyć stronie wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia na nie skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia (art. 125 § 3 kpa oraz art. 53 § 1 ppsa).
Stosownie do art. 85 ppsa, czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W myśl art. 86 § 1 ppsa, jeżeli uchybienie terminowi nie było zawinione sąd na wniosek strony postanowi o jego przywróceniu. Zgodnie z art. 87 § 1 ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Natomiast w myśl § 3, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Z kolei art. 64b § 1 ppsa stanowi, że do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Odnosząc się do uprawdopodobnienia przez skarżącego braku winy w uchybieniu terminu, stwierdzić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że kryterium braku winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 ppsa nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie Skarżący w sposób wystarczający uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Zgodnie bowiem z ustanowioną w art. 112 kpa zasadą, błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Zaskarżone postanowienie zawierało w istocie błędne pouczenie o terminie wniesienia środka zaskarżenia. Skarżący, który zastosował się do błędnego pouczenia organu i w zakreślonym terminie wniósł środek zaskarżenia, nie może ponosić negatywnych konsekwencji błędnego jego pouczenia przez organ administracji publicznej.
W świetle powyższego, na podstawie art. 86 § 1 ppsa, Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.