Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 grudnia 2021 r. A. R. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...] i przyznało A. R. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką od dnia 28 maja 2021 r. bezterminowo.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzja autokontrolna nie została zaskarżona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako: p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu powyższego przepisu będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna, przy czym zdarzenie skutkujące bezprzedmiotowością postępowania zaistniało dopiero w toku postępowania. Taka sytuacja zachodzi zwłaszcza wtedy, gdy przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia, a więc zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. i uchylenia decyzji, czy też wygaśnięcia decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji (tak m.in. wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r., II OSK 85/05, Lex nr 188791; postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2014 r., II GSK 177/14, Lex nr 1450679, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 maja 2014 r., I SA/Ol 313/14, Lex nr 1473638).
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Po wniesieniu skargi do Sądu, Kolegium w ramach autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., uwzględniło skargę w całości uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz orzekło co do istoty sprawy przyznając świadczenie pielęgnacyjne.
Wskazać należy, że art. 54 § 3 p.p.s.a. stanowi samoistną podstawę prawną do dokonania autokontroli przez organ administracji, pod warunkiem uwzględnienia skargi w całości. Skarżąca nie zaskarżyła decyzji autokontrolnej z dnia [...] stycznia 2022 r.
Reasumując, skoro w toku postępowania zapadło orzeczenie z dnia [...] stycznia 2022 r., eliminujące z obrotu prawnego zakwestionowane w skardze rozstrzygnięcie Kolegium z dnia [...] listopada 2021 r. zachodzi konieczność umorzenia niniejszego postępowania sądowego - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Uwzględnienie skargi przez organ czyni ponadto zasadnym orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Zgodnie, bowiem z art. 201 § 1 P.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 tej ustawy. W niniejszej sprawie do kosztów tych, na mocy art. 205 § 2 P.p.s.a. należy zaliczyć koszt wynagrodzenia adwokata - w kwocie 480 zł. O kosztach tych orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).