Uzasadnienie
Na podstawie art. 53 ust. 4 pkt. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., 647 z zm.), art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r., poz.1205 z zm.) art. 106 Kpa Starosta T. postanowieniem z... 2014 r. nr... odmówił uzgodnienia projektu decyzji Wójta Gminy Ł. o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na zmianie zagospodarowania terenu polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz trzech budynków garażowo - gospodarczych na działce o nr... w miejscowości P., gmina Ł. Wg Starosty planowana lokalizacja inwestycji na gruntach rolnych wysokich klas bonitacyjnych, położonych w otoczeniu innych gruntów wysokich klas, stanowiących razem jedną dużą rolniczą przestrzeń produkcyjną nie daje się pogodzić z rolniczym sposobem użytkowania terenu.
Realizacja planowanego zamierzenia na działce nr..., konieczność wytyczenia i wybudowania dróg, budowa infrastruktury technicznej zakłóci charakter rolny gruntu i ujemnie wpłynie na sąsiadujące działki, oznaczone w katastrze nieruchomości jako użytki rolne.
Zażalenie wnieśli K. W., D. R., D. S., podnosząc że Starosta T. z dniem... 2013 r. utracił prawo do dokonania uzgodnienia projektu decyzji z uwagi na upływ czasu i wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
SKO w T. postanowieniem z... 2014 r. nr... na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie wywodząc, że dla dokonania uzgodnienia przez Starostę T. zaczął biec od nowa termin z chwilą doręczenia organowi odpisu wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 2 grudnia 2013 r. (sygn. akt II SA/Bd 1001/13) wraz z aktami sprawy co nastąpiło dnia... 2014 r., natomiast zaskarżone postanowienie zostało wydane dnia... 2014 r., co oznacza, że zostało wydane z zachowaniem ustawowego terminu. Wg Kolegium w aktualnym stanie prawnym lokalizacja inwestycji o nierolniczym i nieleśnym charakterze jest możliwa wyłącznie na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W skardze K. W., D. R., D. S. domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, wskazując że ustawodawca przewidział termin na uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy, który wynosi 2 tygodnie od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie. Po upływie tych terminów uzgodnienie uważa się za dokonane. Skutek ten następuje z mocy prawa. Starosta T. powyższego uzgodnienia winien dokonać w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie. Termin ten minął... 2013 r. W sytuacji, gdy organ uzgadniający nie wydał rozstrzygnięcia w terminie 2 tygodni traci on kompetencję do wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia — zarówno pozytywnego, jak i negatywnego. Przywołane przez Starostę decyzje oraz wyrok nie powodują zawieszenia biegu terminu na niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający i są bez znaczenia w sprawie. W przypadku zaskarżenia przez inwestora (wnioskodawcę) takiego "spóźnionego" postanowienia w przedmiocie uzgodnienia, organ wyższego stopnia powinien uchylić zaskarżone postanowienie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Natomiast stosownie do przepisów art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
Z akt sprawy natomiast wynika, że w dniu... 2013 r. Wójt Gminy Ł. w związku z art. 53 ust. 4 pkt. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwrócił się do Starosty T. z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, jako organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych o ustalenie warunków zabudowy dla trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz trzech budynków gospodarczo-garażowych na terenie działki nr... w miejscowości P. gmina Ł., o wydanie których wystąpili skarżący D. R., K. W. i D. S. Starosta T. decyzją znak:... z dnia... 2013 r. umorzył postępowanie uzgodnieniowe, uzasadniając iż wystąpiła utrata właściwości starosty w zakresie uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zlokalizowanych na gruntach klas I- III w związku z nowelizacją ustawy z dnia... 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 503).
Od tej decyzji skarżący wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., które decyzją nr..., z dnia... 2013 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na decyzję Kolegium skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z 2 grudnia 2013 r. II SA/Bd 1001/13 zaskarżoną decyzję SKO w T. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty T. uchylił. Starosta T. ponownie przystąpił do rozpatrzenia wniosku w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, przesłanego przez Wójta Gminy Ł. i w dniu... 2014 wydał przywołane w części wstępnej niniejszego uzasadnienia postanowienia nr..., które SKO w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzją.
Z akt sprawy wynika także, że SKO w T. po otrzymaniu odpisu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wraz z aktami, dnia... 2014 r. przesłało je Staroście T., który dnia... 2014 r. wydał ww. postanowienie nr... odmawiające uzgodnienia projektu decyzji.
Przepis art. 54 ust. 4 ustawy 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z zm.) stanowi, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wskazanymi w tym przepisie organami. Natomiast w ust. 5 tego artykułu ustawodawca stanowi, że uzgodnień tych dokonuje się w trybie art. 106 Kpa, a w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie – uzgodnienie uważa się za dobrowolne.
Z akt sprawy wynika, że w niniejszej sprawie dochowano zakreślonego ustawą terminu, (a więc w terminie 2 tygodni od otrzymania akt) skoro Starosta T. wydał swoje postanowienie nr... w dniu... 2014 r., utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem.
Stanowisko skarżących jakoby termin minął z dniem... 2013 r. nie znajduje swego oparcia w obowiązujących przepisach. Podzielenie stanowiska skarżących przekreślałyby bowiem przepisy dotyczące postępowania odwoławczego i skargowego. Ratio legis przepisu art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sprowadza się do przyśpieszenia procedury uzgodnieniowej celem sprawnego prowadzenia zasadniczego postępowania, którym jest ustalenie warunków zabudowy. Gdyby podzielić stanowisko skarżących, to w wypadku odmowy uzgodnienia wystarczałoby złożenie zażalenia, przez co odmowa uzgodnienia nabrałaby waloru ostateczności, co oznaczałoby skutek równy zaniechaniu wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu uzgodnieniowym. To zaś prowadziłoby do konieczności wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy wbrew stanowisku organów do których zwrócono się o uzgodnienie.
Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów prawa materialnego. Jest okolicznością bezsporną, że nieruchomość objęta planowaną inwestycją jest wykorzystywana na cele rolne (działka o nr... oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków jako użytek RIIIb). Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.) przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Natomiast w myśl art. 7 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy, znowelizowanego ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 503), która weszła w życie dnia 26 maja 2013 r., przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I –III, wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Tak więc w stanie prawnym obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej decyzji lokalizacja inwestycji o nierolniczym i nieleśnym charakterze jest możliwa wyłącznie na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Skarga nie zasługuje więc na uwzględnienie i dokonując oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że zarówno organ pierwszej instancji w swym rozstrzygnięciu utrzymanym w mocy zaskarżonym postanowieniem, jak i organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu nie naruszył obowiązującego prawa i zastosował się do wskazań i ocen zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 2 grudnia 2002 r. II SA/Bd 1001/13 wydanego w niniejszej sprawie, które po myśli art. 153 przywoływanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi były dla organów wiążące.
Sąd nie dopatrzył się także naruszenia jakichkolwiek innych przepisów obowiązujących w chwili wydania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie dopatrzył się naruszenia pozostałych przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.
I dlatego wobec braku przesłanek wskazanych w przywoływanych przepisach art. 145 § 1 ust. 1 lit. a- c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak też nie znajdując przesłanek nakazujących stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.