Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...] Zarząd Województwa [...] odmówił wydania zezwolenia Tomaszowi C. na lokalizację zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] w km 34+413 na działkę nr ew. [...] położoną przy ul [...] w Ż. W uzasadnieniu wskazano, iż proponowany zjazd miałby być usytuowany w odległości 48 m. od skrzyżowania z ul. [...], w rejonie oddziaływania tego skrzyżowania, w obrębie istniejącej zatoki autobusowej, co stwarza dodatkowe zagrożenie powstania w tym miejscu kolizji. W przypadku działki nr [...] istnieje możliwość zapewnienia obsługi komunikacyjnej zjazdem zlokalizowanym w pasie drogowym ul. [...], która posiada status drogi gminnej.
W odwołaniu od powyższej decyzji Tomasz C. wskazał, iż ulica [...] jest posadowiona wyżej od działki nr [...], co uniemożliwi wykonanie prawidłowego i bezpiecznego wjazdu. Ponadto skarżący wskazał, iż proponowany przez niego zjazd będzie znacznie bezpieczniejszy i mniej kolizyjny od zjazdu do [...] znajdującego się w bezpośrednim oddziaływaniu skrzyżowania ulic [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, iż decyzja o zezwoleniu na lokalizację zjazdu ma charakter uznaniowy. Naczelną zasadą, jaką kieruje się zarządca drogi przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi, jest zasada bezpieczeństwa ruchu drogowego, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Zdaniem organu lokalizacja zjazdu w obrębie skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr 251 Domasławek-Inowrocław w miejscowości Żnin mogłaby spowodować utrudnienia ruchu drogowego i zagrożenie jego bezpieczeństwa, gdyż znajdowałby się on w obszarze oddziaływania skrzyżowania i w obrębie zatoki autobusowej.
Na wyżej wspomnianą decyzję Tomasz C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc przy tym o zmianę decyzji Zarządu Dróg Wojewódzkich w I. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało uwzględnić z przyczyn procesowych.
Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), z brzmieniem obowiązującym przed 26 września 2005r. (Dz. U. z 2005r. Nr 163 poz. 1364 ze zm.), budowa lub przebudowa zjazdu należy
- 1) w przypadku budowy lub przebudowy drogi jeżeli powoduje to zmiany dostępności drogi - do zarządcy drogi;
- 2) w pozostałych przypadkach - do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu.
Przyczyny odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu wskazane są w ust. 3 art. 29 ustawy o drogach publicznych - są to wymogi wynikające z warunków technicznych dróg publicznych.
Zdaniem organów orzekających w sprawie było zatem wykazanie, jakie wymogi wynikające z warunków technicznych dróg publicznych zostały naruszone w stopniu uniemożliwiającym pozytywne załatwienie sprawy. Uzasadnienie decyzji organu I instancji w tym zakresie jest mało przekonywujące. Wskazano ogólnie, że proponowany zjazd miałby być usytuowany w rejonie oddziaływania skrzyżowania, w obrębie istniejącej zatoki autobusowej, co stwarza dodatkowe zagrożenie powstawania w tym miejscu kolizji.
Tymczasem z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) wynika, że zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 pkt 7. Ten ostatni przepis wskazuje, że wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i zjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności
- 1) w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła,
- 2) w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę,
- 3) na odcinku drogi o pochyleniu niwelaty większym niż 4%
- 4) nie bliżej wierzchołka łuku wypukłego niż wymagana odległość widoczności na zatrzymanie
- 5) na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu.
Żadna z tych okoliczności, oprócz ogólnego wskazania na bezpieczeństwo ruchu drogowego, nie została omówiona w zaskarżonej decyzji organu I instancji. Wymogi zjazdu publicznego i indywidualnego regulują także § 78 i 79. O wymogach dotyczących wjeżdżania na drogę ze zjazdu stanowi także § 170 cyt. rozporządzenia. Zjazd nie jest częścią drogi, lecz jedynie miejscem dostępu do drogi publicznej.
Zgodnie z art. 7 K.p.a. organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stronom należy zapewnić czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy nie wynika, aby ta ostatnia zasada była przestrzegana.
W toku dalszego rozpoznawania sprawy należy dokonać pogłębionej analizy możliwości dokonania zjazdu. Powołanie się na " bezpieczeństwo przy zatoce autobusowej" (protokół z 10.03.2005r.) praktycznie o niczym nie mówi, jak nie wiadomo np. takiej podstawowej sprawy jak częstotliwość zatrzymywania się autobusów na tym przystanku. Nie rozważono możliwości przesunięcia zatoki autobusowej.
Uzasadnia to, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1230 ze zm.) uchylenie decyzji organu I i II instancji.