Uzasadnienie
[...] i [...] – dalej skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...] zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z [...] skarżący oświadczyli, że cofają skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 poz. 935 – dalej p.p.s.a.) Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę, w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego chyba, że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Zgodnie zaś z treścią art. 60 w/w ustawy cofnięcie skargi wiąże sąd. Jedynie w sytuacjach, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne.
Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd ma obowiązek uwzględnienia cofnięcia skargi, jeżeli żądanie strony skarżącej w tym zakresie nie jest niedopuszczalne w świetle uregulowania przepisu art. 60 p.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie skarżący skutecznie cofnęli skargę, albowiem czynność ich nie zmierza do obejścia prawa i w związku, z czym cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne.
W przypadku cofnięcia skargi sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis, o czym stanowi art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.