Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] Nr [...] o utracie przez D. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].
Organy obu instancji powołały się na przepis art. 33 ust.4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.), w myśl którego starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Stosownie zaś do tego ostatniego przepisu bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie(...).
Na podstawie akt sprawy ustalono, że D. K. podlegała ubezpieczeniu społecznemu tytułu wykonywania umowy zlecenia w okresie od [...] do [...]. Wojewoda [...] podzielił motywy, jakimi kierował się organ pierwszej instancji orzekając o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej. Uznano mianowicie, że z uwagi na podjęcie przez D. K. zatrudnienia w okresie, w którym była ona zarejestrowana jako osoba bezrobotna, to przestała ona spełniać kryteria, o jakich mowa w art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy D. K. podniosła, że decyzja zaskarżona jest dla niej krzywdząca i stanowi przejaw szykanowania jej przez pracowników organu. Wskazała również na swoją trudną sytuację życiową i materialną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podkreślić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną.
Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej dniem [...]. Powodem wydania tej decyzji stał się fakt podjęcia przez skarżącą zatrudnienia. Organ ustalił bowiem, że w okresie od [...] do [...] skarżąca wykonywała umowę zlecenia oraz została za ten okres zgłoszona do ubezpieczenia społecznego.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym, oznacza to m.in. osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie /.../. W świetle tego przepisu ustawy, bezwzględnie obowiązującym warunkiem uprawniającym do posiadania statusu osoby bezrobotnej jest niepozostawanie w zatrudnieniu. Brak tego elementu skutkuje z mocy samej ustawy utratą statusu osoby bezrobotnej, a organ zatrudnienia jest zobowiązany do wydania z urzędu decyzji w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej, co wynika z dyspozycji przepisu art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy. Zgodzić zatem należy się z organem, iż z uwagi na fakt podjęcia przez skarżącą z dniem [...] zatrudnienia na umowę zlecenia przestała ona spełniać warunki ustawowe uznania jej za osobę bezrobotną.
Tym samym prawidłowo organ, na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, pozbawił D. K. o statusu osoby bezrobotnej od dnia [...]. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. dnia [...] w konsekwencji prawidłowa, a skarga nie może zostać uwzględniona. Decyzja ta nie jest także dotknięta żadną wadą, którą Sąd musiałby uwzględnić z urzędu.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest uchybień, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).
O kosztach (pkt 2 wyroku) orzeczono na podstawie art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 19 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.Dz. U. z 2013.poz.461).