Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] 2004 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2004 r., nr [...] odmawiającą przyznania skarżącej R. Z. zasiłku rodzinnego z powodu nie spełnienia kryterium dochodowego, uznając że wydana ona została prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami. W szczególności zaś ustalono, że roczny dochód rodziny po odliczeniu zobowiązań wyniósł 18761,68 zł, co w przeliczeniu na 1 miesiąc na osobę wynosi 521,16 zł (dochód graniczny wynosi 504 zł), co uniemożliwia przyznanie żądanego świadczenia.
W skardze na powyższą decyzje skarżąca wskazała, że błędnie została poinformowana przez urzędnika zatrudnionego w Urzędzie Miejskim co do tego, że będzie jej nadal przysługiwał zasiłek rodzinny pomimo przekroczenia dochodu granicznego i że w związku z tym nie musi przedkładać żadnych dodatkowych dokumentów. Uważa, że z tego powodu odmówiono jej prawa do zasiłku rodzinnego. Ponadto nie odniesiono się do dokumentów potwierdzających obecne dochody, w dalszym ciągu rozpatrując jej sytuację w oparciu o dochody z 2002 r. Wskazała także na trudną sytuację materialną swojej rodziny, twierdząc, że obecny średni dochód na osobę, miesięcznie wynosi 243 zł, co powinno uzasadniać przyznanie prawa do zasiłku rodzinnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie przytaczając argumenty takie, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego. Przy czym Sąd, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., podejmuje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, ale nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bierze więc pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia prawa. Podstawą zaś wyrokowania przez Sąd są, zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. akta sprawy.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych wynika, że odwołanie od decyzji organu I instancji mogło być złożone przez skarżącą po upływie 14-dniowego terminu, a więc mogło być spóźnione.
Ma to istotne znaczenie, jeśli się zważy, że obowiązkiem organu odwoławczego, wynikającym z art. 134 kpa jest zbadanie w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie wniesione zostało w przewidzianym przepisami terminie. Niedochowanie bowiem tego terminu skutkuje tym, że po pierwsze – decyzja organu I instancji staje się ostateczna, a po drugie – organ odwoławczy stwierdza wówczas w drodze postanowienia ostatecznego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W niniejszej sprawie organ II instancji nie zwrócił uwagi na to, że: po pierwsze zwrotne poświadczenie odbioru decyzji pierwszoinstancyjnej przez skarżącą zawiera trzy różne daty: 21, 22 i 23 czerwca 2004 r. i nie wiadomo czy w ogóle któraś i ewentualnie która jest datą doręczenia decyzji, a po drugie, że na odwołaniu skarżącej znajduje się prezentata z datą 08.07.2004 r. i nie wiadomo, czy odwołanie złożono osobiście tego dnia, czy też przesłano je pocztą i kiedy, ponieważ w aktach nie ma koperty z datą stempla pocztowego. Gdyby przyjąć, że decyzję doręczono 21, 22 lub 23 czerwca 2004 r., a odwołanie wniesiono 08.07.2004 r., to byłoby ono spóźnione.
W tej sytuacji stwierdzić należałoby, że organ odwoławczy rozstrzygał w sprawie zakończonej ostateczną decyzją organu I instancji. Podkreślić należy, że rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa, skutkujące uznaniem decyzji organu II instancji za nieważną (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 p.p.s.a.