Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. B. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2012 r., w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odprowadzenia wód opadowych, wyrokiem z dnia 19 marca 2013 r. w punkcie pierwszym uchylił zaskarżoną decyzję, w punkcie drugim stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, w punkcie trzecim zasądził od [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz S. B. kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Pismem z dnia 16 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki rachunkowej w wyroku z dnia 19 marca 2013 r. podnosząc, że na koszty w niniejszej sprawie składały się następujące wydatki: kwota 300 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi, kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego radcy prawnemu A. S. oraz kwota 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, ustalona w oparciu o przepisy § 14 ust. 2 pkt c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
W związku z powyższym, wysokość poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania w sprawie, niezbędnych do celowego dochodzenia praw wynosi 557 zł, a nie jak wskazano w wyniku oczywistej omyłki rachunkowej 457 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek jest zasadny, aczkolwiek Sąd z urzędu stwierdził odmienny od wnioskowanego zakres omyłki.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zw. dalej "P.p.s.a." sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 P.p.s.a.).
Wykładnia tego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (vide postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, niepubl.). Sprostowanie wyroku nie może, bowiem prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Nie podlega, więc sprostowaniu m.in. przeoczenie w sentencji orzeczenia jednego z zaskarżonych aktów lub pominięcie rozstrzygnięcia w kwestii kosztów postępowania (vide postanowienie NSA z 4 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1545/06, niepubl.).
Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów. Za błąd rachunkowy zaś uznaje się błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (vide postanowienie SN z 21 czerwca 1967 r., sygn. akt II CZ 48/67, OSNC 1968, nr 1, poz. 10). Podlegający sprostowaniu oczywisty błąd rachunkowy w wyroku może wynikać z zestawienia jego uzasadnienia z sentencją wyroku, nie musi zaś wynikać z tej sentencji, gdyż z istoty swej zawiera ona wynik rozliczeń dokonanych w uzasadnieniu. Sprzeczność między sentencją a uzasadnieniem wyroku nie zachodzi wówczas, gdy jej sprostowanie polega jedynie na poprawieniu oczywistego błędu rachunkowego, a sprostowania tego dokonano na podstawie niezmienionych ustaleń zawartych w uzasadnieniu wyroku (vide postanowienie SN z 30 sierpnia 1972 r., I PZ 40/72, OSNC 1973, nr 5, poz. 87).
Odnosząc treść tych przepisów do rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że w zakresie pkt 3 wyroku z dnia 19 marca 2013 r. przy wyliczeniu kwoty należnego od organu zwrotu poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania sądowego doszło do oczywistej omyłki rachunkowej, aczkolwiek w zakresie odmiennym niż wskazany we wniosku.
Przedmiot sprawy stanowi decyzja [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odprowadzenia wód opadowych, należąca do spraw z zakresu budownictwa, a od tego rodzaju spraw zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały wynosi 500 zł. Z akt sprawy wynika, że pierwotnie wraz ze skargą w dniu 31 lipca 2012 r. uiszczony został wpis w wysokości 200 zł. (k. 15 akt sądowych), który jednak został uzupełniony w dniu 20 września 2012 r., na wezwanie Sądu, o kwotę 300 zł. (wpisaną do rejestru opłat sądowych WSA w Bydgoszczy w dniu 14 września 2012r. pod pozycją 115/09/12 k. 27).
Nie budzi wątpliwości, że z godnie z dyspozycja art. 200 i 206 P.p.s.a. na koszty postępowania sądowego niezbędne do celowej ochrony swych praw w niniejszym postępowaniu złożyły się kwota wpisu sadowego, opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego – 240 zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu -Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Wobec tego nie budzi wątpliwości, iż suma powyższych kwot wynosi 757 złotych (500 + 17 + 240), podczas gdy w punkcie 3 sentencji wyroku z dnia 19 marca 2013r., na skutek oczywistej omyłki rachunkowej wpisano 457 złotych.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 i art. 200 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.