Uzasadnienie
II SA/Bd 896/04
G. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] 2004r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] 2004r. r. w przedmiocie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Do wydania decyzji organu I instancji doszło na skutek nie stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. przez skarżącego w wyznaczonym terminie 29 czerwca 2004r. mimo, iż w dniu 26 maja 2004r. potwierdził własnoręcznie w " karcie potwierdzeń gotowości do podjęcia pracy ", obowiązek zgłoszenia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. w wyznaczonym terminie. Skarżący twierdzi w odwołaniu, że nie dopełnił obowiązku stawiennictwa z uwagi na przeoczenie. W błąd wprowadziła go w złym miejscu przystawiona pieczątka w karcie informacyjnej. W jego ocenie jest to błąd urzędnika.
Wojewoda [...] uznał za nieuzasadnione okoliczności, na które skarżący powołał się w odwołaniu i utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy rozstrzygnięcie oparł na podstawie art.33 ust 2 i 4 pkt 4 z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U Nr 99 poz. 1001).
Uznał, że skarżący nie stawił się w PUP w wyznaczonym terminie oraz nie powiadomił organu o przyczynie swojej nieobecności w ciągu 5 dni od dnia wyznaczenia wizyty.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Uważa, że niestawiennictwo w wyniku przeoczenia, spowodowane było błędem urzędnika administracji publicznej.
W udzielonej odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.
W dniu rozprawy skarżący do protokołu oświadczył, że uchybił terminowi obowiązkowego stawiennictwa w dniu 29 czerwca 2004r., ale nie uchybił terminowi 5 dni na powiadomienie organu o przyczynie swojej nieobecności. Twierdził, że w okresie 5 dni stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B., rozmawiał z urzędnikiem odpowiedzialnym za sprawę, ale jego wyjaśnień nikt nie wysłuchał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie w całości.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne - art.3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz 1270 z póżn. zm.) - dalej: P.p.s.a.
Poza sporem jest, że skarżący miał obowiązek stawić się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 29 czerwca 2004r.
Zgodnie z art. 33 ust 4 pkt. 4 wyżej cytowanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, skarżący w związku z niestawieniem się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie, powinien powiadomić organ w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, aby uniknąć pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej na okres 3 miesięcy.
Należy mieć na uwadze, że art.33 ust.4 pkt 4 wyżej cytowanej ustawy uzależnia pozbawienie osoby statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy, o ile wystąpią łącznie dwie przesłanki tj.:
bezrobotny nie stawi się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomi w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.
W odwołaniu skarżący podnosi, że był w Powiatowy Urzędzie Pracy w B., starał się wyjaśnić przyczynę niestawiennictwa, a urzędnik nie chciał z nim rozmawiać.
W ocenie Sądu, skoro powyższa okoliczność została podniesiona w odwołaniu, to powinna zostać zbadana przez organ II instancji. Należało zatem w tym zakresie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające polegające chociażby na przyjęciu pisemnych wyjaśnień od urzędnika.
Zbadanie przez organ powyższych okoliczności powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Pominięcie ich przy rozpatrywaniu sprawy spowodowało, że organ II instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na niepełnym materiale dowodowym, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu organ naruszył zasady zawarte w art. 75 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000r. poz.1071 z późn. zm.)- dalej: k.p.a., zgodnie z którymi jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowody.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a stwierdził, że powyższe naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uchylił zaskarżoną decyzję.
Jednocześnie Sąd orzekł na mocy art. 152 P.p.s.a., że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.