Uzasadnienie
II SA/Bd 897/05
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z [...] 2005r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania Elżbiety L. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta G. z dnia [...] 2005r. w przedmiocie zasiłku celowego.
Działający z upoważnienia Prezydenta Miasta G. Z-ca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. decyzją z dnia [...] 2005r. przyznawał Elżbiecie L. zasiłek celowy na zaspokojenie niezbędnych potrzeb w wysokości 160 zł w okresie od 1 do 31 maja 2005r.
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że Elżbieta L. spełnia kryteria zawarte w art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.). Zasiłek przyznano celem zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych ustalonych w drodze wywiadu mając na względzie fakt, iż nie jest możliwe zaspokojenie wszystkich potrzeb, gdyż mogą być one uwzględnione jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Ustawa o pomocy społecznej nie zobowiązuje organy pomocy społecznej do przyznania zasiłku w pełnym zakresie, lecz w miarę posiadanych środków.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji Elżbieta L. powołała się na fragment uzasadnienia wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2001r. sygn. II SA/Gd 1317/99 w którym stwierdzono, że brak możliwości finansowych opieki społecznej musi wynikać z rzetelnie udokumentowanych dowodów, szczegółowo określających bilans posiadanych środków i wydatków, nie zaś z ogólnego stwierdzenia o braku możliwości. Odwołująca podniosła, że organ pomocy społecznej nie udokumentował "braku możliwości".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. podniosło m.in., że decyzje o przyznaniu pomocy mają charakter uznaniowy.
Organ rozstrzygający bada z jednej strony sytuację życiową wnioskodawcy i jej celowe potrzeby, z drugiej strony musi uwzględnić swoje możliwości finansowe, w tym również konieczność zapewnienia pomocy innym potrzebującym osobom w ramach posiadanych środków. Prowadzi to do ograniczenia rozmiaru świadczeń do niezbędnych potrzeb, bądź do przyznawania w wysokości niezapewniającej pełnego ich pokrycia. Podniesiono, że odwołująca, regularnie od wielu lat korzysta z różnych form pomocy społecznej, wskazano, że powszechnie znany jest fakt nie dofinansowania ośrodków pomocy społecznej. SKO uznało, że domaganie się aby organ w uzasadnieniu decyzji przedstawił bilans posiadanych środków i wydatków, a także kosztów administracyjno - technicznych utrzymania ośrodka, jest niezasadne.
W skardze na powyższą decyzję Elżbieta L. ponownie powołała się na treść wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy - Gdańsk z 5 czerwca 2001 r. sygn. akt II SA/Gd 1317/99 w którym podniesiono, że brak możliwości finansowych musi wynikać z rzetelnie udokumentowanych dowodów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Skargę należało uwzględnić ze względu na naruszenie prawa procesowego.
Rację ma Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. gdy stwierdza, że decyzja o przyznaniu zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Nakłada to obowiązek szczególnie starannego uzasadnienia decyzji. Należy zatem rozważyć wszystkie okoliczności faktyczne, z uwzględnieniem zasad ogólnych K.p.a. Jeżeli skarżąca podnosi w odwołaniu, że nie wskazano w zaskarżonej przez nią decyzji na czym polega brak możliwości finansowych, to rolą organu II instancji jest ustosunkowanie się do tego zarzutu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że domaganie się przedstawienia bilansu i kosztów administracyjno - technicznych jest nieuzasadnione. Jednakże na wysokość przyznanych świadczeń te okoliczności nie mają znaczenia. Sąd podziela pogląd, że żądanie przedstawienia bilansu MOPS czy kosztów administracyjno - technicznych jest żądaniem za daleko idącym. Nie mają one bezpośrednio związku z wysokością świadczeń.
Faktami mającymi wpływ na wysokość świadczeń są niewątpliwie dwa fakty: wysokość przyznanych środków i liczba potrzebujących. Obywatel ma prawo wiedzieć w jaki sposób rozdzielane są środki publiczne w zakresie w jakim związany jest podział tych środków z jego uprawnieniami.
W zaskarżonej decyzji nie rozważono tych okoliczności (naruszenie art. 107 § 3 K.p.a.). Ponieważ źródłem informacji w tym zakresie jest organ I instancji i jego też dotyczy naruszenie art. 107 § 3 K.p.a, należało uchylić obie decyzje.
Uzasadnia to, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowienie jak w sentencji.