Uzasadnienie
Burmistrz M. i Gminy w N. nad N., działając na podstawie art. 35 ustawy z dnia [...] września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1397 ze zm., zwanej w skrócie "u.e.l.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej w skrócie "k.p.a."), decyzją z dnia [...] września 2020 r., nr [...].MG wymeldował Ł. M. z pobytu stałego w miejscowości P., ul. [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że [...] czerwca 2020 r. wszczęto na wniosek M. M. postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania Ł. M. z pobytu stałego w domu przy ul. [...], w miejscowości P.. Wnioskodawczyni, jako właścicielka nieruchomości zabudowanej domem pod podanym adresem, wskazała, że wymieniony (jej ówczesny mąż) [...] listopada 2019 r., po uprzedniej interwencji P., opuścił ten dom, a po niepełnym miesiącu zabrał stamtąd wszystkie swoje rzeczy osobiste i inne.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, organ I instancji uznał, że w niniejszej sprawie nie jest sporne to, że Ł. M. od pierwszej połowy grudnia 2019 r. nie mieszka w lokalu przy ul. [...] w P. i nie realizuje w nim swoich życiowych interesów. Fakt ten wynika też z zeznań przesłuchanych świadków. Ponadto organ orzekający zwrócił uwagę, że wyjaśnienia stron postępowania jak i zeznania świadków wskazują, że obecnie pod adresem pobytu stałego Ł. M. nie ma swoich rzeczy osobistych, nie posiada również kluczy do mieszkania oraz nie uczestniczy w kosztach utrzymania lokalu. Organ uznał, jako bezsporny fakt, że uczestnik postępowania nie koncentruje swojego życia osobistego w lokalu przy ul. [...] w P..
Biorąc powyższe pod uwagę, organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 25 ust. 1 u.e.l. pobytem stałym określa się zamieszkiwanie osoby w określonej miejscowości, pod oznaczonym adresem, z zamiarem stałego przebywania. Z definicji tej wynika zatem, iżby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, należy fizycznie zamieszkiwać pod oznaczonym adresem i mieć wolę stałego przebywania (w lokalu) pod tym adresem, czyli koncentrować w nim swoje sprawy życiowe. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, iż miejsce pobytu stałego danej osoby to miejsce, w którym realizuje ona swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, itd. (wyrok WSA w Warszawie z dnia [...] września 2005 r., sygn. akt. IV SA/Wa 600/05).
Zdaniem Burmistrza wszystkie powyżej wskazane funkcje życiowe, nie są realizowane przez Ł. M. we wskazanym lokalu. Mieszka on obecnie w innym miejscu. Stan faktyczny, w którym osoba zameldowana na pobyt stały w danym lokalu rzeczywiście w nim nie mieszka, świadczy zdaniem organu o tym, że nie wykazuje zamiaru, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy, a opuszczenie w takim stanie rzeczy miejsca pobytu, nie może być ocenione inaczej, jak noszące znamiona trwałości.
Organ I instancji zwrócił uwagę, że w toku prowadzonego postępowania, świadkowie w osobie: M. M., K. G., podnosili, że opuszczenie lokalu przy ul. [...] w P. przez Ł. M. nie było dobrowolne; tak samo twierdzi zainteresowany, lecz wbrew twierdzeniom, że nie opuścił miejsca stałego pobytu dobrowolnie, nie podjął żadnych działań prawnych na rzecz powrotu.
Burmistrz wyjaśnił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1113/08) powszechnie przyjmuje się, iż o opuszczeniu lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodów osobistych, jak i w obecnym przepisie art. 35 ustawy o ewidencji ludności, można mówić także wówczas, gdy dana osoba, która opuściła lokal, lub nie została do niego dopuszczona, wskutek przeszkód stawianych przez właściciela lub innego dysponenta tego lokalu, czyli wbrew własnej woli, nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (np. powództwo o ochronę naruszonego posiadania, powództwo o eksmisję, zgłoszenie organom ścigania) zmierzających do odzyskania utraconego posiadania. W orzecznictwie NSA przyjmuje się również, że osoba, która rezygnuje z podjęcia środków prawnych w tym przedmiocie, w istocie godzi się na przebywanie poza miejscem pobytu stałego, wypełnia przesłanki wymeldowania z art. 35 omawianej ustawy (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 1477/10).
Konieczność przedsięwzięcia środków prawnych zmierzających do odzyskania utraconego posiadania, w stosownym czasie, a więc krótko po naruszeniu posiadania, dlatego jest tak istotna, że chodzi o odzyskanie posiadania rzeczy szczególnej, jaką jest lokal, który ma stanowić centrum życiowe, w którym koncentrują się najważniejsze zdarzenia życia, związane z realizacją potrzeb materialnych, w tym bytowych, jak i pozamaterialnych.
Tymczasem – jak podkreślił organ I instancji - Ł. M. nie przedstawił do akt sprawy dowodu potwierdzającego fakt złożenia we właściwym sądzie pozwu posesoryjnego, czy dowodu w postaci zgłoszenia organom ścigania stosowania wobec wymienionego przymusu polegającego na uniemożliwianiu mu zamieszkania. Takim środkiem prawnym nie jest natomiast prośba do P. o asystę w wejściu do domu i zamieszkaniu w nim. Zaniechanie przez uczestnika postępowania podjęcia określonych wyżej kroków prawnych, w ocenie organu należy uznać za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem miejsca pobytu stałego.
Podnoszona przez zainteresowanego okoliczność, iż ma zamiar wrócić do opuszczonego lokalu i w nim mieszkać w ocenie orzekającego organu I instancji ma charakter wyłącznie deklaratywny, gdyż organ orzekający nie może bezkrytycznie przyjąć oświadczeń Ł. M. o zamiarze zamieszkania w przedmiotowym lokalu. Zamiar ten musi być, bowiem połączony z zamieszkiwaniem w lokalu i koncentracją w nim swoich interesów życiowych. W tym wypadku, po ustaleniu, że uczestnik postępowania w dacie orzekania nie mieszka w spornym lokalu, a jedyny właściciel "absolutnie nie wyraża zgody na powrót męża do domu", to ewentualny jego powrót jest wątpliwy i tak naprawdę niemożliwy. Sama, bowiem wola (gołosłowny zamiar) powrotu do dotychczasowego miejsca zameldowania i to w bliżej nieokreślonej przyszłości nie może samoistnie przesądzać o braku przesłanek do wymeldowania.
Organ I instancji zauważył, że Ł. M. twierdzi, że nie wymelduje się, dopóki ten dom nie zostanie sprzedany i nie dojdzie do podziału majątku, a innym razem, że po podziale majątku chciałby zamieszkać w domu pod warunkiem wyprowadzenia się z domu kochanka żony. Biorąc jednak pod uwagę całość złożonych przez zainteresowanego wyjaśnień, zdaniem orzekającego organu należy uznać, iż nie wiąże swojej przyszłości z opuszczonym lokalem, a jego zameldowanie na pobyt stały pod ww. adresem wynika z roszczeń finansowych związanych z tym lokalem, na który pracował wraz z żoną w [...] przez 11 lat. Ponadto nie bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt, że związek małżeński stron postępowania został rozwiązany przez rozwód [...] września 2020 r. (w chwili obecnej wyrok nieprawomocny), co wskazuje, że nastąpił trwały rozpad ich małżeństwa.
Dodatkowo organ I instancji wyjaśnił, z uwagi na sprzeciw Ł. M. dotyczącym wymeldowania, że ustawowym celem ewidencji ludności jest rejestracja danych dotycząca miejsca pobytu osób. Rejestracja tych danych następuje w formie zameldowania i wymeldowania. Inaczej rzecz ujmując - zameldowanie jedynie ewidencjonuje fakt pobytu osoby pod oznaczonym adresem, wymeldowanie zaś rejestruje fakt niezamieszkania osoby pod adresem dotychczasowego zameldowania. Nie mają wobec tego żadnego związku z ustalaniem prawa do lokalu, czy też z ewentualnymi rozliczeniami finansowymi pomiędzy małżonkami. Postępowanie administracyjne ma na celu zapewnienie zgodności zapisów w ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu danej osoby. Istotny jest, bowiem tylko sam fakt opuszczenia ostatniego miejsca pobytu i to bez wykonania obowiązku meldunkowego
Uwzględniając powyższe Burmistrz stwierdził, iż na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie wydania decyzji i zgodnie z faktami istniejącymi w tej dacie, dalsze utrzymywanie zameldowania Ł. M. w lokalu przy ul. [...] w P. - w miejscu zameldowania na pobyt stały, byłoby fikcją meldunkową, odbiegającą od rzeczywistości i godziłoby w ewidencyjno - rejestrowy charakter przepisów ustawy o ewidencji ludności.
W odwołaniu od powyższej decyzji Ł. M. wniósł o jej uchylenie i oddalenie wniosku, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołujący się wniósł także o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność odpowiednio - sposobu opuszczenia miejsca stałego pobytu (rodzice wnioskodawczyni mieszkający w P., lecz pod innym adresem) oraz - korzystania przez odwołującego się z noclegu u świadka (świadek mieszkający w innej miejscowości, choć na terenie tej samej Gminy).
W uzasadnieniu odwołania jego autor wskazał, że w toku prowadzonego postępowania adresat decyzji nie został powiadomiony o przesłuchaniu świadków. Organ I instancji nie wyjaśnił przesłanek określonych w art. 35 u.e.l., a zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niekompletny i niepełny, co stanowi naruszenie art. 7 i art. 8 oraz art. 77 § 1 k.p.a.
Zdaniem odwołującego się, postępowanie wnioskodawczyni wobec adresata decyzji było bezprawne, bowiem adresata zmuszono do opuszczenia przedmiotowego domu oraz uniemożliwiono mu powrót poprzez wymianę zamków w drzwiach wejściowych.
Odwołujący wskazał ponadto, że w najbliższym czasie do właściwego sądu cywilnego wpłynie jego pozew o przywrócenie naruszonego posiadania.
P. z [...] października 2020 r. odwołujący powiadomił organ odwoławczy o tym, że do Sądu Rejonowego w N. nad N. wniósł pozew przeciwko wnioskodawczyni o przywrócenie prawa posiadania przedmiotowej nieruchomości poprzez wydanie kluczy i umożliwienie mu zamieszkiwania i jednocześnie pozew ten w postaci kserokopii dołączył do swojego pisma.
Wojewoda K. – P. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] listopada 2020 r., nr [...] uchylił w całości decyzję Burmistrza z [...] września 2020 r. i jednocześnie odmówił wymeldowania Ł. M. z dotychczasowego pobytu stałego.
W ocenie organu odwoławczego, dla wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie konieczne było ustalenie, czy w świetle powołanego art. 35 u.e.l., adresat decyzji - Ł. M. opuścił dom w miejscowości P. przy ul. [...] w sposób dobrowolny i trwały, bez zamiaru powrotu i dalszego zamieszkiwania w nim.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z wyjaśnień samego zainteresowanego (protokół rozprawy z [...] sierpnia 2020 r.; protokół z [...] września 2020 r.) oraz treści przywołanego pozwu z [...] października 2020 r. o przywrócenie naruszonego posiadania, wniesionego do Sądu Rejonowego w N. nad N., zdaniem organu odwoławczego wynika, że nie opuścił on dobrowolnie przedmiotowego domu, a jego próba powrotu tam w kwietniu 2020 r. była niemożliwa z powodu wymiany zamków w drzwiach wejściowych. Na fakt niedobrowolnego opuszczenia domu nr 5B wskazał świadek - K. G., choć z jego zeznań nie wynika, aby był on naocznym świadkiem wyprowadzki adresata decyzji.
Z kolei na fakt uniemożliwienia adresatowi powrotu do domu zgodnie wskazali - ponownie ww. świadek ("siostra nie wpuszcza do domu szwagra") oraz M. M. ("synowa nie wpuściła męża, bowiem wymieniła zamki w drzwiach"), przy czym z zeznań tych osób również nie wynika, aby osoby te były bezpośrednimi obserwatorami próby powrotu. Natomiast zeznający sąsiedzi (Piotr i M. J.) w ogóle nie odnieśli się do poruszonych wyżej kwestii, a jedynie zgodnie zeznali, że adresat decyzji w domu tym nie mieszka. Przesłuchiwana w toku rozprawy strona - M. M. wyraźnie stwierdziła, że w kwietniu 2020 roku wymieniła zamki w drzwiach do ww. domu.
Od chwili opuszczenia domu nr 5B (grudzień 2019 r.) odwołujący - jak sam podał - przebywa trochę u swojej mamy, w M., a trochę u znajomych, nie podając jednak dokładnie, gdzie i jak długo przebywa.
W toku postępowania odwołujący dwukrotnie zgłosił organowi (protokół rozprawy z [...] sierpnia 2020 r.; protokół z [...] września 2020 r.) o swoim zamiarze powrotu do domu nr 5B i zamieszkania w nim. Dwukrotnie zgłosił również, że oczekiwał od P. pomocy, aby ta zapewniła mu powrót do domu w celu zamieszkania, lecz P. zaniechała jakichkolwiek działań w tym zakresie. W aktach sprawy znajduje się pismo strony z [...] kwietnia 2020 r. skierowane do Komendy Powiatowej P. w N. nad N., a więc w czasie, kiedy niniejsze postępowanie nie było jeszcze wszczęte. Dodatkowo na rozprawie stwierdził, że nie chce wymeldować się z dotychczasowego adresu. Na tej samej rozprawie wnioskodawczyni wyjaśniła, że odwołujący początkowo chciał zamieszkać w przedmiotowym domu, lecz nie podała żadnych szczegółów odnośnie takiego zamiaru.
Reasumując, zebrany w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy, który w postępowaniu odwoławczym nie wymagał uzupełnienia, zdaniem Wojewody w sposób jasny, przekonujący i logiczny wykazuje - choć odmiennie, niż uczynił to organ I instancji - że w grudniu 2019 r. adresat decyzji - Ł. M. opuścił przedmiotowy dom w P. w wyniku usunięcia go stamtąd wbrew własnej woli, a następnie w kwietniu 2020 roku uniemożliwiono mu dostęp do tego domu poprzez zamianę zaników w drzwiach. Podkreślenia przy tym wymaga, że sam zainteresowany nie pogodził się z podjętymi wobec niego przez wnioskodawczynię działaniami mającymi na celu wymuszenie opuszczenia tego domu. W treści swojego odwołania od zaskarżonej decyzji z żalem wyraził pogląd, że jako osoba nie mająca wykształcenia skorzystał jedynie z najprostszych środków prawnych, występując stosownym pismem do właściwej jednostki P. z prośbą o pomoc. Nie uzyskał jednak stamtąd żadnego wsparcia. Ostatecznie, determinacja ww. adresata doprowadziła do złożenia przez niego pozwu o ochronę naruszonego posiadania.
Zdaniem organu odwoławczego, ustalenie charakteru i przyczyn opuszczenia lokalu nie jest wyłączone z właściwości organu orzekającego w sprawie meldunkowej, który - w ramach administracyjnego postępowania dowodowego - uprawniony jest do samodzielnych ustaleń i ocen w tym zakresie. Ponadto, instytucja wymeldowania nie może być wykorzystywana do wyprowadzenia osoby z miejsca stałego pobytu. Wymeldowanie nie jest bowiem tożsame z wykonywaniem eksmisji i nie może być drogą zmuszającą osobę do opuszczenia lokalu, wcześniej przez nią zajmowanego. Co istotne, także kwestie majątkowe, w tym ewentualne wzajemne rozliczenia stron i okoliczności związane z zaniechaniem partycypowania przez jedną z nich w kosztach utrzymania przedmiotowego domu - które dotyczą wyłącznie kwestii prawnych - pozostają poza sferą postępowania o wymeldowanie.
Odnosząc się do zarzutów odwołującego się, Wojewoda stwierdził, że nie wszystkie zasługują na uwagę, bowiem rację ma odwołujący, podnosząc, że o przesłuchaniu świadków (chodzi o zeznania P. J., M. J. i M. M., których organ przesłuchał [...] sierpnia 2020 r.), nie został on powiadomiony. Jak wynika z akt sprawy organu I instancji, organ ten skutecznie zawiadomił adresata decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie dopiero pismem z [...] sierpnia 2020 r., a więc podjęte czynności dowodowe tego organu zostały przeprowadzone bez czynnego udziału odwołującego. Natomiast odwołujący się nie ma racji, wskazując, że organ gminy nie przesłuchał w sprawie wszystkich świadków, do których zaliczył - i to dopiero w odwołaniu - m. in. rodziców wnioskodawczyni, o których w toku postępowania nie wnioskował o przesłuchanie.
Zdaniem Wojewody stwierdzić należy, że wydając zaskarżoną decyzję [...] września 2020 r. organ I instancji nie wiedział, że Ł. M. wystąpi do sądu powszechnego ze stosownym pozwem (pozew został wniesiony [...] października 2020 r.), choć mógł taką sytuację przewidzieć w toku prowadzonego przez siebie postępowania w okresie od [...] czerwca 2020 r. (data wszczęcia postępowania) do [...] września 2020 r., kiedy to zawiadomił strony o treści art. 10 § 1 in fine k.p.a.
Wojewoda zwrócił też uwagę, że zgodnie z ogólnym zasadami postępowania, wyrażonymi w art. 8 k.p.a. (zasada zaufania do organów władzy publicznej) oraz art. 9 k.p.a. (zasada obowiązku organu informowania stron) - organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.); organy są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 k.p.a.). Zważywszy na okoliczności sprawy (Ł. M. złożył pismo adresowane do P. [...] kwietnia 2020 r., a więc w okresie postępującej pandemii Covid-19 i obowiązywania nowych zaostrzonych regulacji prawnych m.in. w zakresie prowadzonych postępowań administracyjnych), dlatego organ gminy powinien pouczyć stronę o złożeniu pozwu o ochronę naruszonego posiadania (art. 344 § 1 K.c.), jako najbardziej właściwego środka prawnego, w sytuacji gdy strona kilkakrotnie twierdziła, że usunięto ją z przedmiotowego domu i jednocześnie nie dopuszczono do powrotu i zamieszkiwania w domu.
W skardze do Sądu M. M. zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- 1. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez brak ustalenia okoliczności przemawiających za tym, że Ł. M. od roku czasu nie mieszka w miejscowości P., ul. [...], ustalił kontakty z dziećmi mieszkającymi w P. przy ul. [...], zabrał wszystkie rzeczy i drogocenne przedmioty z domu, zaś sąsiedzi nie widzieli uczestnika w domu pod ww adresem od około roku czasu,
- 2. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie przez Organ II instancji zasady prawdy obiektywnej i dokonanie błędniej oceny zabranego materiał dowodowy w sprawie, bowiem żaden ze świadków nie widział, aby Ł. M. chciał wrócić do poprzedniego miejsca zamieszkania, uczestnik posługuje się adresem M. 24/9 co świadczy o tym, iż uczestnik nie ma woli powrotu do lokalu mieszkalnego w miejscowości P., ul. [...] B, gm. N. nad Notecią,
- 3. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie przez Organ II instancji zasady prawdy obiektywnej i dokonanie błędniej oceny zabranego materiał dowodowy w sprawie, bowiem uczestnik Ł. M. podczas przesłuchania na rozprawie [...] sierpnia 2020 r. wskazał, że ma klucze do domu, zaś w odwołaniu od decyzji Burmistrza i kolejnym piśmie procesowym podniósł, że od kwietnia 2020 r. nie posiada kluczy, co świadczy o tym, iż Ł. M. rozmija się z prawdą w zakresie woli zamieszkania w nieruchomości przy ul. [...], P.,
- 4. naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu niebieskiej karty założonej uczestnikowi jako sprawcy przemocy, wyroku rozwodowego stron ustalającego m.in. kontakty ojca z dziećmi, pomimo że przedmiotem dowodu była okoliczność mająca znaczenie dla sprawy,
- 5. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie na postawie całokształtu materiału dowodowego oceny, że Ł. M. nie ma zamiaru mieszkać w nieruchomości stanowiącej własność Skarżącej, zaś jego centrum życiowe jest w M., gdzie przebywa ze swoją partnerką, odbywa kontakty z dziećmi, uiszcza opłaty,
- 6. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn dla których organ nie uznał, iż Ł. M. ma miejsce stałego pobytu w M., gdzie jest jego adres do doręczeń oraz niewskazania przez organ II instancji, dlaczego nie uznał za udowodnione, iż Ł. M. z nieruchomości położonej w miejscowości P., ul. [...] zabrał wszystkie drogocenne rzeczy, rzeczy osobiste o czym zeznała Skarżąca,
- 7. naruszenie art. 75 k.p.a. poprzez uznanie przez organ II instancji, iż przedłożone przez uczestnika pismo z [...] października 2020 r. (data prezentaty [...].10.2020 r) wraz z załączonym pismem pierwszą i ostatnią stroną pozwu jest dokumentem, podczas gdy przedłożenie kopii pozwu w tej formie nie należy uznać za dokument,
- 8. naruszenie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji,
- 9. naruszenie art 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. i 10 k.p.a. poprzez niedoręczenie Skarżącej odwołania Ł. M. oraz kolejnego pisma procesowego z [...] października 2020 r., co powoduje, iż Skarżąca nie mogła zgłosić wniosków dowodowych, w tym wniosku o przesłuchanie świadka N. G., ul. [...], P..
Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.
- a) naruszenie art. 35 u.e.l. poprzez niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy zostały spełnione przesłanki do wymeldowania Ł. M. z pobytu stałego w miejscowości P., ul. [...],
- b) naruszenie art. 25 ust. 1-2 u.e.l. poprzez niewłaściwe zastosowanie,
- c) naruszenie art. 28 ust. 4 u.e.l. poprzez niewłaściwe zastosowanie.
Na podstawie 106 § 3 P.p.s.a. skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentu: aktu notarialnego z dnia [...] sierpnia 2013 r., opinii z [...] listopada 2020 r., wniosku o zmianę kontaktów z [...] listopada 2020 r., zaświadczenia lekarskiego z [...] listopada 2020 r., wyroku Sądu Okręgowego X Wydział Cywilny Rodziny z [...] września 2020 r., sygn. akt: X C 120/20, dokumentacji medycznej z [...] listopada 2019 r. oraz dowodu z oględzin akt sprawy znajdujących się w Komendzie P. w N. nad N. o sygn. akt: Ldz KR [...], na fakt (na okoliczność) zasadności wymeldowana Ł. M. z pobytu stałego w miejscowości P., ul. [...] wobec faktu, iż Ł. M. nie mieszka w przedmiotowej nieruchomości, nie ma zamiaru powrotu do niej oraz faktycznego stałego przebywania w/w pod innym adresem.
Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. - zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie - na podstawie art. 200 P.p.s.a. - kosztów postępowania administracyjnego według zestawienie przedłożonego, a w przypadku jego nieprzedłożenia według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zarzutów skarżąca podniosła, że Ł. M. nie mieszka od roku czasu w miejscowości P., ul. [...] B, a utrzymanie meldunku ww. stanowi fikcję prawną. Organ II instancji dokonał naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez brak ustalenia okoliczności przemawiających za tym, że Ł. M. od roku czasu nie mieszka w miejscowości P., ul. [...], ustalił kontakty z dziećmi, które mieszkają w nieruchomości przy ul. [...], P., zabrał wszystkie rzeczy i drogocenne przedmioty z domu, zaś sąsiedzi nie widzieli uczestnika w pobliżu ww. budynku od około roku czasu. Uczestnik zdaniem Skarżącej rozmija się z prawdą i wykazuje coraz to inne twierdzenia, czego nie zważył organ II instancji dokonując tym samym naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.., a ponadto Ł. M. podczas przesłuchania na rozprawie wykazał, iż ma klucze do domu (przedmiotowej nieruchomości), lecz nie podjął żadnych kroków prawnych zmieniających stan faktyczny, po czym w odwołaniu od decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2020 r. wykazał inne okoliczności.
Organ II instancji dokonał naruszenia art. 75 k.p.a. poprzez uznanie, iż przedłożone przez uczestnika pismo z [...] października 2020 r. wraz z załączonym pismem pierwszą i ostatnią stroną pozwu jest dokumentem, podczas gdy przedłożenie kopii pozwu w tej formie nie należy uznać za dokument.
Skarżąca podniosła, że nieruchomość położona przy ul. [...] w miejscowości P. jest jej własnością i wypowiedziała ona Ł. M. wszystkie umowy nazwane i nienazwane.
Ponadto wskazała, że gdyby Ł. M. faktycznie chciał dobrowolnie zamieszkać w przedmiotowej nieruchomości, to z pewnością w sprawie o rozwód będąc reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożyłby wniosek o zabezpieczenie poprzez ustalenie wspólnego korzystania z mieszkania, a skoro takiego wniosku nie było oznacza to, że porzucił wolę zamieszkiwania, a co więcej nie przysługuje mu skuteczne prawo względem Skarżącej.
W wyroku rozwodowym stron ustalone są kontakty dziecka z ojcem (Łukaszem Markuszewskim) - na zgodne stanowisko stron oraz miejsce zamieszkania dzieci przy matce. Gdyby Ł. M. chciał mieszkać wraz ze Skarżącą, jej zdaniem nie ustalałby kontaktów z dzieckiem, bowiem sprawuje on władzę rodzicielską wraz z matką nad dziećmi. Okoliczności w ocenie skarżącej wykazują trwałość i dobrowolność opuszczenia przez ww. nieruchomości położonej przy ul. [...] w miejscowości P.. Wyrok Sądu Okręgowego X Wydział Rodzinny Cywilny z [...] września 2020 r. jest prawomocny, z dniem [...] września 2015 r., natomiast zawiadomienie i poproszenie przez Ł. M. o asystę P., zdaniem Skarżącej nie świadczy o chęci powrotu do nieruchomości, gdyż zdarzenia te miały miejsce podczas trwania procesu o rozwód (kwiecień 2020 r.), w czasie silnego konfliktu stron.
Nadto Skarżąca wskazała, że Ł. M. mieszka wraz ze swoją partnerką (opinia szkolna z [...] listopada 2020 r). co świadczy o tym, iż nie ma on woli, zamiaru zamieszkania w nieruchomości położoną przy ul. [...] w miejscowości P.. Wyprowadził się z niej dobrowolnie, aby uniknąć procesu karnego, zaś aktualne poczynania są nacechowane wyłącznie złośliwością.
Brak podjęcia przez uczestnika przez ostatni rok realnych działań w celu zamieszkania w lokalu - nie będącym jego własnością, świadczy w ocenie Skarżącej o faktycznym jego dobrowolnym opuszczeniu, natomiast organ II instancji dokonał naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn dla których nie uznał, iż Ł. M. ma miejsce stałego pobytu w M. 24/9, gdzie wskazuje ten adres jako adres doręczeń, stałe miejsce spotkań z dziećmi. Pod tym adresem znajdują się wszystkie rzeczy uczestnika. Organ II instancji w przekonaniu Skarżącej winien wskazać, dlaczego nie uznał za udowodnione, iż Ł. M. z nieruchomości położonej w miejscowości P., ul. [...] zabrał wszystkie drogocenne rzeczy, rzeczy osobiste o czym zeznała M. M., która nie otrzymała odwołania Ł. M. od decyzji organu I instancji, nie otrzymała również innego pisma uczestnika złożonego do akt sprawy.
Skarżąca podniosła, że Ł. M. opuścił lokal [...] listopada 2020 r. dobrowolnie, po uprzedniej interwencji policji. Po niespełna miesiącu zabrał wszystkie rzeczy osobiste i inne przedmioty, w tym drogocenne narzędzia stanowiące współwłasność, rzeczy z siłowni domowej. Świadek M. J. wskazał, iż nie widział w miejscowości P. ul. [...] Ł. M. od ok. 8 miesięcy, zaś świadek P. J. wskazał, iż nie widział ww. w przedmiotowej nieruchomości od około roku czasu. Organ II instancji naruszył art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie na postawie całokształtu materiału dowodowego oceny, że Ł. M. nie ma zamiaru mieszkać w nieruchomości stanowiącej własność M. M., zaś jego centrum życiowe jest w M. 24/9, gdzie przebywa ze swoją partnerką, odbywa kontakty z dziećmi, uiszcza opłaty.
Ł. M. złożył do Sądu Rejonowego Wydział Cywilny w N. nad N. pozew posesoryjny w dniu [...] października 2020 r., a więc około rok od dnia wyprowadzki, jednak w ocenie Skarżącej nie wiadomo, czy powództwo zostało skutecznie złożone, czy nie zawiera braków formalnych, a organ odwoławczy błędnie uznał, iż organ I instancji winien przewidzieć tę okoliczność, a ponadto nie ma obowiązku pouczenia strony o możliwości złożenia pozwu o naruszenie posiadania, bowiem organy mają obowiązek działać obiektywnie i w tych okolicznościach nie sposób zgodzić się z orzeczeniem organu II instancji.
Organ odwoławczy w ocenie Skarżącej nie zważył, iż Ł. M. podjął działania niezgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji [...]) oraz niezgodne z zasadami ochrony rodziny, ponieważ wobec stron orzeczono rozwód w dniu [...] września 2020 r., a w domu stron dochodziło do przemocy ze strony uczestnika - Ł. M..
Organ II instancji w przekonaniu Skarżącej naruszył zasadę prawdy obiektywnej i błędnie ocenił zabrany materiał dowodowy w sprawie, tj. naruszył art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., bowiem żaden z przesłuchanych w sprawie świadków nie widział, aby Ł. M. chciał wrócić do poprzedniego miejsca zamieszkania, a ponadto uczestnik posługuje się adresem M. 24/9, gm. N. nad Notecią, co świadczy o tym, iż nie ma woli powrotu do lokalu mieszkalnego w miejscowości P., ul. [...] B, gm. N. nad Notecią.
W odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddaleni, podtrzymując swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 365 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Rozpatrując sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 2 u.e.l. ewidencja ludności polega na rejestracji określonych w ustawie podstawowych danych identyfikujących tożsamość oraz status administracyjnoprawny osób fizycznych. Z kolei stosownie do art. 35 u.e.l. organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.
Takie brzmienie cytowanego przepisu oznacza, że warunkiem wymeldowania z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie lokalu. Zgodnie z poglądem przyjętym w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych opuszczenie miejsca stałego pobytu, jako niezbędna przesłanka wymeldowania, określona w art. 35 ustawy, winno być rozumiane, jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu oraz dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Stwierdzić zatem należy, że wymeldowanie jest potwierdzeniem określonego faktu, zaś wskazane w art. 35 ustawy przesłanki umożliwiają sprecyzowanie stanu faktycznego, którego efektem ma być stwierdzenie, czy dana osoba opuściła lokal mieszkalny. Dlatego też, skoro wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących ustania pobytu określonej osoby w dotychczasowym miejscu pobytu stałego, to - analogicznie jak przy zameldowaniu - źródłem powinności dokonania tej czynności przez organ administracji jest sam fakt opuszczenia tego miejsca przez osobę podlegającą wymeldowaniu.
Z kolei o opuszczeniu stałego miejsca zamieszkania można mówić tylko wówczas, gdy jest ono dobrowolne i ma charakter trwały (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX nr 50123).
W judykaturze zgodnie przyjmuje się, że w celu uznania dobrowolnego charakteru opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego należy stwierdzić, że takie działanie wynika z własnej woli zainteresowanego - nie zaś z powodu presji czy bezprawnego działania innych osób. Innymi słowy, o dobrowolności decyduje samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem - nie zaś rezygnacja wywołana przymusem fizycznym czy psychicznym osoby trzeciej (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 468/12, LEX nr 1248682).
W orzecznictwie akcentuje się, że jako równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać również sytuację, w której osoba w nim zameldowana została usunięta przez dysponenta lokalu, bądź przymuszona do jego opuszczenia, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. W tym zakresie należy wymienić powództwo cywilne o przywrócenie naruszonego posiadania, czy o eksmisję, bądź też zawiadomienie właściwych organów (np. Policji) o okoliczności uniemożliwiania dostępu czy powrotu do lokalu - które to działanie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu czy osób trzecich za bezprawne (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 346/14, LEX nr 1476445 oraz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 31 stycznia 2012 r., II SA/Ol 674/11, LEX nr 1109021, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 5 czerwca 2013 r. o sygn. akt I SA/Bd 351/13, LEX nr 1351507).
Przyjmując rozumowanie a contrario stwierdzić trzeba, że wniesienie we właściwym czasie ww. środków prawnych - w tym powództwa o przywrócenie naruszonego posiadania - przez osobę wnioskowaną do wymeldowania, stanowi przeszkodę do rozstrzygnięcia o wymeldowaniu na podstawie art. 35 ustawy.
Wskazać przy tym trzeba, że wytoczenie powództwa o przywrócenie naruszonego posiadania nie jest zagadnieniem wstępnym w sprawie o wymeldowanie (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 maja 2014 r. o sygn. akt III SA/Gd 146/14, LEX nr 1468085). Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej. Nie powstaje w przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji mogą mieć wpływ jedynie ustalenia faktyczne dokonane przez wskazany w przepisie inny organ lub sąd (por. wyroki NSA z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 591/16, LEX nr 2596362 i z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt I GSK 613/17, LEX nr 2353675).
Przesłankami wymeldowania są tylko okoliczności faktyczne, nie zaś kwestie materialnoprawne, których rozstrzygnięcie mogłoby być przedmiotem postępowania przed sądem lub innym organem. Zagadnieniem wstępnym mogą być wyłącznie kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Rozstrzygnięcie kwestii trwałości i dobrowolności opuszczenia lokalu mieszkalnego mieści się w kompetencjach organu administracyjnego prowadzącego sprawę o wymeldowanie z lokalu mieszkalnego, niezależnie od toczącego się postępowania przed sądem powszechnym o przywrócenie naruszonego posiadania tego lokalu.
Należy zgodzić się z poglądami literatury prawa administracyjnego, że zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, gdyż należy to wyłącznie do obowiązków organu prowadzącego postępowanie administracyjne (A. Wróbel {w: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 573).
Jedynie ubocznie trzeba podkreślić, że instytucja procesowa zawieszenia postępowania nie oznacza, że organ administracji właściwy do rozpoznania sprawy może uchylić się od jej rozstrzygnięcia w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie innego organu lub sądu. O treści rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty decyduje bowiem stan faktyczny i prawny w momencie wydawania decyzji. Przy dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym spełnienie przesłanki wymeldowania powinno być oczywiste w dacie ostatecznego rozstrzygania sprawy (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 21 czerwca 2012 r. o sygn. akt II SA/Bk 253/12, LEX nr 1170774).
Zatem w sytuacji, gdy sprawa o przywrócenie posiadania nie została zakończona przed wydaniem decyzji w sprawie o wymeldowanie, samo żądanie przez daną osobę udzielenia jej przez sąd cywilny ochrony posesoryjnej danego lokalu może mieć wpływ na ocenę przez organ meldunkowy przesłanki dobrowolności opuszczenia przez nią tego lokalu. Wytoczenie powództwa posesoryjnego (art. 344 § 1 k.c.) może bowiem wskazywać na fakt, że dana osoba, korzystając z tego środka prawnego, stara się powrócić do lokalu, z którego wbrew swojej woli została usunięta. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że nieskorzystanie we właściwym czasie z tego środka prawnego świadczyć może - w zależności od okoliczności konkretnej sprawy - o dobrowolnej zmianie miejsca pobytu przez daną osobę (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., V SA 3078/00, Lex nr 78937, wyrok NSA z dnia 26 października 2006 r., II OSK 1244/05, niepubl.).
Wytoczenie przez osobę wnioskowaną do wymeldowania powództwa o przywrócenie posiadania ma istotne znaczenie w postępowaniu meldunkowym, ale nie jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., lecz jako element stanu faktycznego, który organ administracji ma obowiązek wziąć pod uwagę oceniając zaistnienie przesłanek z art. 35 u.e.l.
Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że prowadzone przez organy administracji publicznej postępowanie wyjaśniające w sprawie dotyczącej wymeldowania każdorazowo musi być nakierowane na ustalenie, czy opuszczenie przez daną osobę lokalu nosi cechy trwałości i dobrowolności.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w ocenie Sądu, reformatoryjna decyzja organu odwoławczego z [...] listopada 2020 r., nr [...] uchylająca w całości decyzję Burmistrza M. i Gminy w N. nad N. z dnia [...] września 2020 r. i jednocześnie orzekającą o odmowie wymeldowania Ł. M. z dotychczasowego pobytu stałego, uznać należy za zgodną z prawem oraz mającą pełne uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, przy czym organ drugiej instancji prawidłowo ocenił spełnienie przesłanki dobrowolności w opuszczeniu przez skarżącego spornej nieruchomości.
Jak wynika z akt sprawy Ł. M. opuścił przedmiotowy dom w P. w wyniku usunięcia go stamtąd wbrew własnej woli, a następnie w kwietniu 2020 roku uniemożliwiono mu dostęp do tego domu poprzez zamianę zamków w drzwiach. Nie pogodził się z podjętymi wobec niego działaniami, mającymi na celu wymuszenie opuszczenia tego domu. Jako osoba nie mająca wykształcenia prawniczego, skorzystał jedynie z najprostszych środków prawnych, występując ze stosownym pismem do właściwej jednostki Policji z prośbą o pomoc, lecz nie uzyskawszy wsparcia, ostatecznie złożył pozew o ochronę naruszonego posiadania (pozew został wniesiony w [...] października 2020 r.).
Powyższa okoliczność została trafnie dostrzeżona przez organ odwoławczy i w konsekwencji uwzględniona w stanie faktycznym sprawy oraz oceniona z punktu widzenia spełnienia przesłanki dobrowolności wynikającej z art. 35 ustawy. Obowiązkiem organu drugiej instancji była nie tylko ocena prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, ale ponowne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie i wymogowi temu Wojewoda sprostał. Zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Sygnalizowana przez odwołującego okoliczność, iż wniósł do Sądu Rejonowego w N. nad N. pozew przeciwko wnioskodawczyni o przywrócenie prawa posiadania przedmiotowej nieruchomości poprzez wydanie kluczy i umożliwienie mu zamieszkiwania i jednocześnie dołączenie kserokopii tego pozwu do swojego pisma, została przez organ odwoławczy zbadana i uwzględniona w stanie faktycznym sprawy w związku z czym nie doszło do naruszenia przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.
Należy zatem stwierdzić, że nie można uznać za dobrowolne opuszczenia lokalu w sytuacji, kiedy osoba zainteresowana podjęła prawem przewidziane środki do ochrony swoich praw do przebywania w nim, np. złożyła pozew o przywrócenie naruszonego posiadania. Roszczenie to służy przywróceniu utraconego wbrew prawu stanu posiadania, co może świadczyć o braku dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że żądanie przywrócenia naruszonego posiadania nie jest żądaniem skierowanym do prawa, lecz dotyczy stanu faktycznego. Nie zmierza do pozbawienia naruszyciela prawa posiadania rzeczy, lecz do odzyskania przez dotychczasowego posiadacza faktycznego władztwa nad rzeczą w związku z samowolą uprawnionego w realizowaniu przysługującego mu prawa do rzeczy.
W powyższej sytuacji bez znaczenia jest dowodzenie wskazanych przez Skarżącą faktów towarzyszących opuszczeniu lokalu przez Ł. M.. Istotne jest bowiem to, że Ł. M. opuścił lokal, nie miał możliwości powrotu do lokalu (skoro wymieniono zamki w drzwiach) i podjął środki prawne, aby odzyskać posiadanie lokalu.
Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie Sąd uznał, że brak jest podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Ponadto Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń przepisów postępowania lub prawa materialnego, które uzasadniałyby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.
W konsekwencji skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.