Uzasadnienie
Na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) w zw. § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) oraz art. 104 Kpa po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. dnia... 2014 r. Wójt Gminy K. wydał decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na: budowie elektrowni wiatrowej ""B"" wraz z infrastrukturą towarzyszącą, o mocy nominalnej do 2,5 MW, na działce nr... w obrębie ewidencyjnym B., w gminie K., w której określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, wskazał jakie należy podjąć działania na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, jakie wymagania dotyczące ochrony środowiska należy uwzględnić w dokumentacji niezbędnej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jakie działania dotyczące zapobiegania, ograniczenia i monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko należy zrealizować.
Odwołanie od decyzji złożyło Stowarzyszenie "C" z siedzibą we W. domagając się uchylenia decyzji i umorzenia postępowania, ewentualnie jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia i wstrzymania wykonania, decyzji zarzucając naruszenie przepisów ww. ustawy z 3 października 2008 r.: art. 82 ust. 1 w zw. z art. 85 art. 77 ust. 1, 3 i 4, art. 33 ust. 1 pkt 5 oraz art. 79 ust. 1 oraz przepisów Kpa: art. 77 § 1 w zw. z art. 7 i 80, art. 107 § 3, art. 7, 8 i 10.
SKO w T. decyzją z... 2014 r. (...) na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz art. 138 Kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, wywodząc że organ I instancji nie naruszył przepisów obowiązującego prawa, a w szczególności przepisów wskazanych w odwołaniu, a uchylenie zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy i umorzenie postępowania pierwszej instancji oznaczałoby, że postępowanie takie jest bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie, sytuacja taka nie ma miejsca, skoro istnieje żądanie wnioskodawczyni o wydanie przedmiotowej decyzji. Bezprzedmiotowość postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań miałaby miejsce np. gdyby wnioskodawca cofnął swój wniosek.
Skargę na decyzję SKO złożyło Stowarzyszenie "D" z siedzibą w miejscowości B. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania: nieustalenie stron postępowania i przyjęcie, iż liczba stron wynosi więcej niż dwadzieścia, co uzasadnia tryb doręczeń przewidziany w art. 49 kpa na podstawie art. 74 ust 3 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. co dało w efekcie błędne zastosowanie powyższych przepisów bez ustalenia podstaw faktycznych ich zastosowania, błąd w ustaleniach faktycznych poprzez bezpodstawne przyjęcie wbrew rzeczywistemu stanowi rzeczy, że w niniejszej sprawie nie wpłynęły żadne wnioski i protesty ze strony społeczności lokalnej wymagające rozpatrzenia, co prowadziło do naruszenia art. 85 tej ustawy, błędna ocena oddziaływania inwestycji na środowisko poprzez wybiórcze ograniczenie analizy w tym zakresie do terenu inwestycji, w szczególności nieuwzględnienie istniejących i ciągle powstających na terenie gminy K. i sąsiednich gmin R. C., J., Ś. n/O. kilkudziesięciu elektrowni wiatrowych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie zaś do przepisów art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
W ocenie Sądu analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz bez naruszenia zastosował przepisy prawa procesowego i materialnego.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.)- przywoływana dalej jako "ustawa", regulujące tryb postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja taka jest niezbędna dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 ustawy). Po myśli § 2 ust. 1 pkt 5 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010r., Nr 213, poz. 1397) inwestycja której dotyczy niniejsza sprawa została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem zgodnie z art. 59 ust 1 pkt 1 ustawy realizacja zamierzonego przedsięwzięcia wymagała dokonania, oceny jego oddziaływania na środowisko.
Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony przez inwestora w czerwcu 2013r. Analiza tego dokumentu wskazuje, że zawiera on wszystkie informacje, o których mowa w art. 66 ustawy i uwzględnia charakter przedsięwzięcia. Raport został przygotowany przez podmiot dysponujący fachową wiedzą i doświadczeniem. W ocenie Sądu Raport daje szczegółowe i obszerne odpowiedzi na konkretne pytania, jest wyczerpujący i spójny, spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości, o których stanowi art. 66 ustawy oraz obejmuje wszelkie okoliczności, które (zdaniem organu ochrony środowiska) winien obejmować. Sporządzony został przez osoby mające pełne kompetencje do badania stanu środowiska w terenie, jak i dokonania prognozowanej oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko pod kątem jego składowych, wymienionych w raporcie. Charakterystyka elementów środowiska obejmuje wartości krajobrazowe terenu, jego zainwestowanie, chiropterofaunę, hałas, gleby, gatunki flory, obszary szczególnie chronione (obszar Natura 2000), określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko w przypadku wystąpienia poważnej awarii.
W raporcie opisano wpływ inwestycji na inne tego typu obiekty znajdujące się w sąsiedztwie. Raport ten poddany został ocenie organu. W toku postępowania zgodnie z art. 77 ust. 1 Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska dokonał uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia określając warunki realizacji przedsięwzięcia. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ I instancji, zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy uzyskał także opinię organu, o którym mowa w art. 78 ustawy tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W ocenie Sądu organ pierwszej instancji uwzględnił wszystkie zawarte we wskazanych uzgodnieniach wymogi, dotyczące zgodności planowanej inwestycji z koniecznością ochrony cennych wartości przyrodniczych i ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wskazując w prawidłowy sposób wymagania dotyczące ochrony środowiska, które winny zostać uwzględnione w trakcie realizacji inwestycji.
Inwestor złożył też wyjaśnienia dotyczące wpływu wysokości wieży 120m na hałas wg raportu z przełożeniem tego na wysokość wieży 125m we wniosku. Postępowanie w przedmiocie wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia... 2014 r. zostało przeprowadzone zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy. Celem postępowania w sprawie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia jest ustalenie czy planowane przedsięwzięcie, którego charakter wskazuje, iż będzie ono oddziaływać lub może oddziaływać na środowisko, może zostać zrealizowane w taki sposób, aby jego oddziaływanie na środowisko mieściło się w granicach określonych norm. Jeżeli w toku postępowania organ ustali, iż oddziaływanie nie przekroczy dopuszczalnych norm, nie może stwierdzić, że istnieje jakakolwiek przeszkoda do zagospodarowania terenu w zamierzony sposób.
Z akt sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20. Potwierdza to skrócony wypis ze skorowidza działek, na którym oparto wykaz stron postępowania oraz zawiadomienie o jego wszczęciu. Dlatego też zastosowanie w przedmiotowej sprawie słusznie znalazł art. 74 ust. 3 ustawy, stanowiący, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kpa, po myśli którego strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia.
Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 85 ustawy polegający na błędzie organu w ustaleniach faktycznych poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie wpłynęły żadne wnioski i protesty ze strony społeczności lokalnej wymagające rozpatrzenia. Art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy stanowi, że uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kpa, powinno zawierać w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa.
Załączona do skargi petycja wyrażając niezadowolenie mieszkańców w stosunku do wszystkich inwestycji dotyczących budowy elektrowni wiatrowych na terenie gminy K. i w jej sąsiedztwie została złożona poza postępowaniem administracyjnym w przedmiotowej sprawie. Akta administracyjne nie potwierdzają, aby na etapie prowadzonego postępowania przed organem I instancji wpłynęły wnioski i uwagi w związku z planowaną inwestycją.
Decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu... 2014 r., natomiast petycja podpisana przez mieszkańców K. z dnia... 2014 r. w wpłynęła do Urzędu Gminy K. w dniu... 2014 r. co oznacza, że została wniesiona już po wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przedmiotowej sprawie i nie dotyczyła tej sprawy. Z treści tego dokumentu wynika, że mieszkańcy żądają zawieszenia wszystkich postępowań administracyjnych związanych z lokalizowaniem elektrowni wiatrowych na terenie wsi B. Należy też zauważyć, że ustawa ustala zasady i tryb postępowania, określając termin i miejsce składania uwag i wniosków w postępowaniu przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa. Z jej art. 33 ust. 1 pkt 6 i 7 wynika, że przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o możliwości; sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania.
Zgodnie z art. 34 uwagi i wnioski mogą być wnoszone: w formie pisemnej; ustnie do protokołu; za pomocą środków komunikacji elektronicznej bez konieczności opatrywania ich bezpiecznym podpisem elektronicznym, o którym mowa w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 262). Natomiast stosownie do art. 35 ustawy uwagi lub wnioski złożone po upływie terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 7, pozostawia się bez rozpatrzenia. Oznacza to, że jeżeli wnioski i uwagi nie zostały złożone w odpowiedzi na czynności organu ogłoszone w drodze obwieszczenia w miejscu i terminie ich składania to nie mają one żadnego wpływu na wynik sprawy nawet w sytuacji gdy są przejawem niezadowolenia stron postępowania, które swój sprzeciw zgłosiły w petycji lub w innej formie protestów złożonych poza trybem ustawowym.
Zasadnie więc organ stwierdził, że w toku postępowania nie wpłynęły żadne wnioski i uwagi ze strony stron postępowania administracyjnego.
Chybiony jest także zarzut skargi, argumentowany budową na szeroką skalę elektrowni wiatrowych w okolicy zamierzonego przedsięwzięcia.
Sąd ocenia legalność tj. zasadność zaskarżonych decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego. Jeżeli w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia tych przepisów, to brak jest podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji.
W raporcie dokonano oceny oddziaływania skumulowanego będącego wynikiem nakładania się na siebie oddziaływań analizowanego przedsięwzięcia z wpływem na środowisko istniejących i projektowanych inwestycji. Wskazano, że inwestycje, których oddziaływania mogą się wzajemnie kumulować, a w szczególności istniejące i projektowane farmy wiatrowe oraz linie elektroenergetyczne. Analizę oddziaływania skumulowanego przeprowadzono w odniesieniu do wpływu: klimatu akustycznego, krajobrazu, na ornitofaunę i na chiropterofaunę.
Zdaniem Sądu organ prawidłowo wywiódł w zaskarżonej decyzji brak naruszenia przepisów prawa w związku z planowaną inwestycją, a zwłaszcza przepisów dotyczących przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. Analiza raportu we wskazanym powyżej zakresie potwierdza, że nawet przy oddziaływaniu skumulowanym nie dojdzie do przekroczenia dopuszczonych przez prawo norm hałasu w tym zakresie. Ustawa nie przewiduje żadnych ograniczeń w zakresie ilości elektrowni wiatrowych na danej powierzchni terenu. Tego typu ograniczenie jest możliwe do zrealizowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Dla obszaru planowanej inwestycji nie został sporządzony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Powyższe potwierdził również do protokołu w dniu rozprawy pełnomocnik gminy K. Z uwagi na to, że Sąd, działając z urzędu nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, wobec braku przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt P.p.s.a. wobec braku naruszenia jaki i procesowego na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.