Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczyz 30 czerwca 2026 r., sygn. akt II SA/Bd 925/25

Uzasadnienie

1. Zaskarżonym postanowieniem z 8 października 2025 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Bydgoszczy utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Włocławku oddalające wniesiony przez skarżącą A. N. zarzut w postępowaniu egzekucyjnym.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie sprawy:

1. 2. W dniu 4 listopada 2024 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we Włocławku (dalej: "PPIS", "organ I instancji", "wierzyciel") wystosował do A. N. (dalej: "skarżąca", "zobowiązana") upomnienie nr 57/2024 wzywające ją do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym - zaszczepienia dziecka M. N. według indywidualnego programu szczepień ochronnych określonego przez lekarza.

Pismem z 27 listopada 2024 r. PPIS skierował do Wojewody Kujawsko-Pomorskiego tytuł wykonawczy z 27 listopada 2024 r. nr 67/24 wystawiony na skarżącą wraz z wnioskiem o zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, w związku z niedopełnieniem obowiązku poddania małoletniej córki [...] szczepieniom ochronnym.

1. 3. Pismem z 24 czerwca 2025 r. skarżąca wniosła na podstawie art. 33 § 1 i 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r., poz. 572 ze zm., dalej u.p.e.a.) zarzut braku wymagalności obowiązku z powodu, iż "Rozporządzenie Ministra Zdrowia (...) w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych zostało wydane z naruszeniem delegacji ustawowej, o której mowa w art. 17 ust. 10 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (...); "brak należytej podstawy merytorycznej rozporządzenia powoduje, że akt ten nie może stanowić skutecznej podstawy nakładania obowiązków administracyjnych, w tym obowiązku szczepień ochronnych, ani tym bardziej podstawy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec obywatela". W ocenie skarżącej wydanie aktu wykonawczego z przekroczeniem upoważnienia ustawowego stanowi naruszenie art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.
2. 4. Postanowieniem z 7 sierpnia 2025 r. nr NEP.5381.29.c.2024 organ I instancji oddalił zarzut skarżącej oparty o art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a.
3. 5. Skarżąca, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, pismem z 2 września 2025 r. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie organu I instancji.
4. 6. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Bydgoszczy (dalej: "PWIS", "organ odwoławczy") wskazanym na wstępie postanowieniem z 8 października 2025 r. nr NEP.906.141.3.2025 utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo określił podstawę prawną nałożenia na zobowiązaną obowiązku szczepień ochronnych u małoletniego, którym nie jest kwestionowane przez skarżącą rozporządzenie, lecz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (zwanej dalej "ustawą o chorobach zakaźnych").

Odnosząc się do treści zażalenia organ wskazał, że zobowiązana zawarła w nim nowe zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego, które nie były przedmiotem rozpoznania przez wierzyciela obowiązku, tj.:

1. - art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a. w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczepień ochronnych poprzez określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającą z przepisu prawa;
2. - art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. w zw. z art. 17 ust. 9a ustawy o chorobach zakaźnych, poprzez brak wymagalności z innych przyczyn;
3. - art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez niewskazanie treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny;
4. - art. 33 § 2 pkt 5 i 6 lit. c u.p.e.a. - brak wymagalności obowiązku z uwagi na brak podstawy prawnej tworzenia przez lekarza indywidualnego kalendarza szczepień;
5. - art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. w zw. z art. 18 ust 1, 2 i 4 Międzynarodowego Praw Obywatelskich i Politycznych - brak wymagalności obowiązku z innych przyczyn poprzez niezastosowanie i nieposzanowanie prawa skarżącej do posiadania własnych przekonań religijnych i wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami;
6. - art. 33 § 2 pkt 5 i 6 lit. c u.p.e.a. w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia w prawie szczepień ochronnych poprzez wygaśnięcie i brak wymagalności obowiązku.

Organ podkreślił, że jako organ drugiej instancji rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co w szczególności oznacza, że rozstrzygana sprawa musi być tożsama pod względem zakresu (tak podmiotowego, jak i przedmiotowego) ze sprawą rozpatrzoną i rozstrzygniętą uprzednio przez organ pierwszej instancji. Odnosząc się do zasady niekonkurencyjności środków zaskarżenia organ wyjaśnił, że w odniesieniu do zarzutów złożonych pierwszy raz na poziomie zażalenia mieszczących się w katalogu zarzutów zawartych w art. 33 § 2 u.p.e.a. należałoby w pierwszej kolejności uczynić je przedmiotem rozpoznania przez wierzyciela.

Organ zwrócił przy tym uwagę, że zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. wykracza poza katalog zarzutów zawartych w art. 33 § 2 u.p.e.a. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. stanowiło podstawę zarzutu wstanie prawnym obowiązującym do dnia 30 lipca 2020 r. W obecnym stanie prawnym, podniesiona kwestia nie może być procedowana w ramach rozpoznawania zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, ale zgodnie z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. okoliczność ta stanowi podstawę do ewentualnego umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organem właściwym do kierowania wniosku o umorzenie postępowania jest Wojewoda Kujawsko-Pomorski o czym mówi art. 59 § 4 u.p.e.a

1. 7. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia PWIS i poprzedzającego go postanowienia PPIS, zarzucając naruszenie:
2. 1) art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a. w w zw. z art. 17 ust. 9a ustawy o chorobach zakaźnych poprzez określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającą z przepisu prawa - tj. żądanie przeprowadzenia szczepienia z bliżej nieokreślonym kalendarzem szczepień zamiast z kalendarzem szczepień wynikających z rozporządzenia w sprawie szczepień ochronnych podstawa prawna obowiązku jest niespójna z treścią obowiązku wskazaną w tytule wykonawczym;
3. 2) art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. w zw. z art. z art. 17 a ustawy o chorobach zakaźnych poprzez brak wymagalności z innych przyczyn - obowiązek jest niewymagalny, ponieważ system prawa nie przewiduje odszkodowania za zgon dziecka wskutek szczepienia; nie można wymagać od obywatela obowiązku, za którego szkodliwe następstwo nikt nie ponosi odpowiedzialności;
4. 3) art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. w zw. art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w zw. z 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. brak wymagalności obowiązku z innych przyczyn - niewskazanie treści podlegającego egzekucji obowiązku która by wnikała z podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny; organ nie umorzył postępowania egzekucyjnego z uwagi na niespełnienie przez wydany tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.;
5. 4) art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. w zw. z art 5 ust. 1 pkt 1 lit. B i ust. 2 oraz art. 17 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 10 ustawy o chorobach zakaźnych w zw. z § 2, 3 rozporządzenia w sprawie szczepień ochronnych w zw. z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 47 w zw. z art 31 ust. 3 w zw. z art. 72 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - braku wymagalności obowiązku z uwagi na brak podstawy prawnej do określenia obowiązku poprzez nałożenie obowiązków na skarżącą na podstawie niekonstytucyjnych przepisów i prowadzenie postępowania przymuszającego do wykonania obowiązków określonych niezgodnie z Konstytucją RP;
6. 5) art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. w zw. z art. 18 ust. 1 2 i 4 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (Dz.U. 1977 nr 38 poz. 167) poprzez brak wymagalności obowiązku z innych przyczyn - niezastosowanie i nieposzanowanie prawa skarżącej do posiadania własnych przekonań religijnych i wychowywania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami poprzez ustanowienie obowiązku - przymusu szczepień, który to godzi w prawo skarżącej do posiadania przekonań etycznych;
7. 6) art 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e a w zw. art. 28 ust. 1 pkt e i h w zw. art. 28 ust. 3 w zw. z art. 32 rozporządzenia UE 536/2014 w sprawie badań klinicznych produktów leczniczych stosowanych u ludzi oraz uchylenia dyrektywy 2001/20/WE - poprzez brak wymagalności obowiązku z innych przyczyn i stosowanie kary finansowej - prowadzenie egzekucji wobec rodzica, który odmawia udziału swojego dziecka w badaniu klinicznym – gdyż jak wynika ze stanowiska Ministra Zdrowia wszystkie preparaty szczepionkowe w Polsce są preparatami badań klinicznych;
8. 7) art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. w zw. z art. 1 ust. 1 lit. f dyrektywy (UE)2015/1535 UE w zw. z § 27 ust. 3 pkt 4 lit. b Regulaminu pracy Rady Ministrów w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 1 b w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o chorobach zakaźnych u ludzi - poprzez brak notyfikacji przepisów technicznych - statuujących kalendarz szczepień - przez Komisję Europejską - z tej przyczyny obowiązek jest niewymagalny;
9. 8) art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. w zw. art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. z § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczepień ochronnych poprzez określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającą z przepisu prawa, tj. oczekiwanie poddania dziecka zgodnie z bliżej nieokreślonym "indywidualnym tokiem szczepień" zamiast zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczepień ochronnych z uwagi na wiek dziecka część szczepień wygasła (szczepienia podstawowe) i szczepienia są też niewymagalne (szczepienia przypominające);
10. 9) art. 1 ust. 1 2 i 3 w zw. z art. art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maj 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania (Dz.U. z 2023 r., poz. 265) w zw. z art. art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a poprzez brak wymagalności z innych przyczyn - obowiązek poddania małoletniego syna skarżącej szczepieniom jest niewymagalny z powodu możliwości uchylenia się od obowiązku naruszającego wolności wyznania i wolności etyki skarżącej;
11. 10) art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a poprzez brak wymagalności z innych przyczyn w zw. z art. 15 i 16 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. 2009 r. Nr 52 poz. 417) uznanie, że poddanie dziecka szczepieniom ochronnym nie wymaga zgody rodzica (gdyż jest to zabieg rzekomo obowiązkowy) w sytuacji gdy uzyskanie tej zgody jest konieczne - bowiem żaden przepis prawa nie wyłącza uzyskania zgody na poddanie się lub dziecka zabiegowi profilaktyki w postaci szczepienia, a sam Minister Zdrowia potwierdza tą okoliczność;
12. 11) art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o chorobach zakaźnych w zw. z art. 39 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - brak wymagalności z innych przyczyn, ponieważ nałożony obowiązek stanowi eksperyment medyczny, który nie może być objęty procedurą obowiązkowości.
13. 8. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

1. 9. Skarga jest zasadna, ale z innego powodu niż wskazuje skarżąca.

Należy zaznaczyć, że sąd administracyjny zgodnie z art. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., zwanej w skrócie "p.p.s.a.") rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd z urzędu. tj. nawet w przypadku braku wskazania przez stronę skarżącą, bierze pod uwagę zaistniałe na etapie postępowania administracyjnego naruszenia prawa.

10. Dokonując w powyższy sposób kontroli legalności zaskarżonego postanowienia PWIS z 8 października 2025 r. Sąd uznał, że zostało ono wydane z rażącym naruszeniem prawa stanowiącym przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, co w świetle treści art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a obligowało Sąd do uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W świetle natomiast art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia zachodzi w przypadku, gdy decyzja administracyjna lub postanowienie wydane zostało bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

1. 11. Stwierdzona przez Sąd wadliwość ma związek z kwestią poprawności uruchomienia postępowania odwoławczego (tj. zażaleniowego) odnośnie postanowienia organu pierwszej instancji (PPIS).

Rozważając tą kwestię należy przede wszystkim wskazać, że zgodnie z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym odpowiednio stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Stosownie zaś do art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Uruchomienie procedury kontroli instancyjnej postanowienia organu pierwszej instancji przez organ wyższego stopnia oparte zostało zatem na zasadzie skargowości (por. wyrok WSA w Łodzi z 8 października 2025 r., sygn. III SA/Łd 419/25, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) oraz w LEX pod nr 3935145). Oznacza to, że organ drugiej instancji może podjąć czynności procesowe tylko wskutek czynności strony, jaką jest wniesienie zażalenia przez legitymowany (uprawniony) podmiot. Postępowanie odwoławcze nie może być wszczęte z urzędu tj. bez prawidłowo wniesionego zażalenia. Uprawnienie do działania organu drugiej instancji powstaje jedynie wówczas, gdy uprawniony podmiot wystąpi z odpowiednim podaniem (zażaleniem), co prowadzi do przeniesienia kompetencji orzeczniczych na ten organ.

Zażalenie stanowi podanie (art. 63 § 1 k.p.a.). Musi zatem spełniać minimalne wymogi formalne jakie ustawodawca przewidział dla podań wnoszonych w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 63 § 3 k.p.a. podanie wniesione na piśmie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Stosownie do art. 14 § 1a k.p.a. zdanie drugie, pisma utrwalone w postaci papierowej opatruje się podpisem własnoręcznym. Podpis własnoręczny to napisany lub uwierzytelniony graficzny znak ręczny określonej osoby pozwalający na jej identyfikację i umieszczony pod tekstem oświadczenia woli. Podpis pod pismem potwierdza jego pochodzenie od osoby, która je podpisała i sankcjonuje wolę dokonania czynności w postępowaniu. Tylko złożenie takiego podpisu na podaniu utrwalonym w formie papierowej może być kwalifikowane jako spełnienie wskazanego wymogu formalnego.

Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Przepis art. 64 § 2 k.p.a. wiąże również organ drugiej instancji. Oznacza to, że w sytuacji braku podpisu pod zażaleniem, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. organ drugiej instancji powinien wezwać wnoszącego zażalenie do jego podpisania ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach nieusunięcia tego braku.

12. W niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącej, będący adwokatem, 2 września 2025 r. wniósł zażalenie na postanowienie PPIS we Włocławku z 7 sierpnia 2025 r. Pismo zawierające zażalenie nie zostało podpisane przez pełnomocnika skarżącej.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (organ odwoławczy) nie dostrzegł braku podpisu pod zażaleniem (mimo informacji o tej okoliczności zawartej w piśmie PPIS przekazującym zażalenie organowi odwoławczemu) i nie wezwał pełnomocnika skarżącej w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia tego braku.

W rezultacie nie został usunięty brak procesowy mający istotne znaczenie dla prawidłowości wszczęcia postępowania zażaleniowego. Zażalenie niepodpisane przez skarżącą - do czasu usunięcia tego braku - nie uprawniało organu drugiej instancji do podjęcia jakiejkolwiek czynności orzeczniczej.

Pomimo tego organ drugiej instancji wydał postanowienie w toku instancji, w którym orzekł co do istoty sprawy. Pismo niezawierające ustawowych wymogów uznania go za zażalenie nie może być uznane za zażalenie i w istocie nie wszczyna postępowania odwoławczego. Zażalenie bez podpisu strony, a więc niespełniające określonych w art. 63 § 3 k.p.a. wymogów, nie jest zażaleniem w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., a jego rozpoznanie jest dotknięte wadą nieważności określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. ww. wyrok WSA Łodzi z 8 października 2025 r., sygn. III SA/Łd 419/25 oraz wskazane w nim wyroki NSA i WSA).

13. Należy zaznaczyć, że oceny, iż zażalenie nie zostało opatrzone podpisem nie zmienia okoliczność, że do zażalenia dołączono pełnomocnictwo poświadczone za zgodność z oryginałem przez profesjonalnego pełnomocnika. Podpis złożony pod odpisem pełnomocnictwa stanowi wyłącznie poświadczenie zgodności dokumentu z oryginałem i nie zastępuje podpisu pod samym zażaleniem ani nie może zostać uznany za złożenie oświadczenia woli o wniesieniu tego środka zaskarżenia.

14. Stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie dotknięte jest rażącym naruszeniem prawa, czyni bezprzedmiotowym jego merytoryczną ocenę i odniesienie się do poszczególnych zarzutów skargi. Stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia z powodu rażącego naruszenia prawa powoduje bowiem powrót sprawy do tego etapu administracyjnego postępowania, w ramach którego organ drugiej instancji będzie zobligowany do wezwania wnoszącego pismo do usunięcia braku formalnego zażalenia (jego podpisania), co - jeśli nastąpi - będzie stanowiło podstawę do rozpatrzenia zażalenia.

Jednocześnie Sąd oddalił zawarte w skardze wnioski o zawieszenie postępowania sądowego oraz przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów. Powyższa sytuacja oznacza bowiem także, że na obecnym etapie sprawy brak jest zarówno podstaw do oceny wystąpienia przesłanek zawieszenia jak również oceny wpływu wskazanych dokumentów na wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości w sprawie.

15. Mając na uwadze powyżej wykazaną wadliwość zaskarżonego postanowienia Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził jego nieważność (pkt 1 sentencji wyroku).

16. Ponownie rozpoznając sprawę, organ winien wezwać pełnomocnika Skarżącej w trybie art. 64 § 2 k.p.a do usunięcia braku formalnego zażalenia w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie zażalenia bez rozpoznania. W razie uzupełnienia objętych wezwaniem braków zażalenie winno zostać merytorycznie rozpatrzone.

17. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800). Na koszty te złożyły się: uiszczony wpis (100 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł.

18. Skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowej przesłanki tj. wniesienie skargi na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym.