Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu wniosku Bernarda S. z dnia [...] 2005 r., Wójt Gminy G. decyzją z dnia [...] 2006 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika na gnojówkę o pojemności 100 m3 i płyty gnojowej o powierzchni 123 m2, zlokalizowanych przy zagrodzie rolnej na działce nr [...] we wsi C. W odwołaniu od powyższej decyzji Czesław G. sprzeciwił się budowie zbiornika wskazując, że działka wnioskodawcy nie graniczy z drogą, ale z działką skarżącego. Podniósł, że wskutek rozorania granicy przez państwa S. geodeta nie mógł prawidłowo ustalić granicy.
Po wniesieniu odwołania wnioskodawca - Bernard S., złożył Wójtowi Gminy G. w dniu [...] 2006 r. pismo, w którym zwrócił się o uchylenie decyzji dotyczącej budowy zbiornika na gnojówkę i płyty gnojowej.
Rozpatrując odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uznało, że pismo wnioskodawcy z dnia [...] jest równoznaczne z cofnięciem wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W konsekwencji, stwierdzając, że wskutek cofnięcia wniosku postępowanie stało się bezprzedmiotowe, Kolegium decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] uchyliło decyzję Wójta i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.
W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Kolegium Czesław G. ponownie zakwestionował prawidłowość wyznaczenia granicy działki nr [...].
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Na wstępie należy zauważyć, że zarzut skarżącego nie odnosi się do istoty rozstrzygnięcia kwestionowanej decyzji. Co więcej, należy wręcz uznać, że skarżący zakwestionował decyzję, która w świetle prezentowanego przez niego stanowiska, jest dla niego korzystna. W toku postępowania przed organami administracji, jak też w postępowaniu przed Sądem skarżący nie odnosił się do kwestii warunków, na jakich miałaby być przeprowadzona budowa planowanego przez Bernarda S. zbiornika na gnojówkę i płyty gnojowej. Skarżący za to konsekwentnie podnosi kwestię błędnego oznaczenia granic jego nieruchomości, będącego wynikiem działania wnioskodawcy - Bernarda S. Można z tego wyciągnąć wniosek, że skarżący obawia się, iż ustalenie dla Bernarda S. warunków zabudowy będzie równoznaczne z niekorzystnym dla niego wyznaczeniem granic nieruchomości i dlatego nie chce, aby taka decyzja została wydana. Skarżący nie dostrzegł, że konsekwencją zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest oczekiwany przez niego skutek, tzn. wydana przez Wójta decyzja o warunkach zabudowy została uchylona, a co więcej - nie będzie prowadzone dalsze postępowanie w przedmiocie wniosku Bernarda S. z dnia [...] 2005 r. Aby uzyskać decyzję, której wydania obawia się skarżący, Bernard S. musiałby w tej sytuacji ponownie złożyć wniosek, a sprawa toczyłaby się od początku.
Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późno zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."). rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd z urzędu, tj. nawet w przypadku braku wskazania przez skarżącego, obowiązany jest przy orzekaniu wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa dostrzeżone w toku kontroli legalności decyzji. W przypadku jeżeli w ramach tak sprawowanej kontroli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ewentualnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - zobowiązany jest uchylić decyzję. W przypadku zaś stwierdzenia, że zachodzą przyczyny określone wart. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późno zm, zwanej "k.p.a."). lub w innych przepisach - jest zobowiązany stwierdzić nieważność kontrolowanej decyzji.
W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził, aby organ dopuścił się powyższego rodzaju uchybień.
Należy przy tym zgodzić się oceną Kolegium, iż cofnięcie wniosku, który wszczął postępowanie, czyni sprawę bezprzedmiotową. W tej sytuacji brak bowiem żądania, co do którego organ administracji mógłby merytorycznie orzec. Bezprzedmiotowość postępowania jest natomiast przesłanką do jego umorzenia - także przez organ odwoławczy działający na podstawie wskazanego przez Kolegium, w zaskarżonej decyzji, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Należy przy tym zauważyć, że podjęcie w oparciu o ten przepis rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania, w wypadku uchylenia decyzji organu I instancji, jest dopuszczalne tylko w powiązaniu z treścią art. 105 k.p.a. (por. pkt 6 komentarza do art. 138 k.p.a [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan - "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Zakamycze, 2005). Organ odwoławczy powinien zatem w uzasadnieniu decyzji wykazać, że zaistniała w sprawie okoliczność odpowiada przesłance umorzenia zawartej wart. 105 k.p.a. Brak szczegółowych rozważań Kolegium w tej kwestii jest nie istotnym uchybieniem obowiązkowi wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.), tj. nie mającym wpływu na wynik sprawy, gdyż - jak wyżej wskazano, rzeczywiście w sprawie istniała przesłanka umorzenia postępowania.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.
O kosztach (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 19 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348; z późno zm.).