Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2003r., Nr [...], Wojewoda [...] uchylił decyzję z [...] 2003r., NR [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na roboty budowlane związane z wykonaniem wewnętrznej instalacji gazowej dla celów grzewczych oraz ciepłej wody użytkowej dla lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na działce nr [...] przy ul. L. w K., i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ stwierdził, że w 2002r., skarżąca zainstalowała na ścianie w pomieszczeniu kuchennym swego mieszkania piec wody przepływowej, dwufunkcyjny z odprowadzeniem spalin przez ścianę zewnętrzną budynku, do którego podłączono instalację grzewczą mieszkania oraz odbiorniki ciepłej wody. Ponadto, że decyzja organu pierwszej instancji nie jest zgodna z wnioskiem inwestora oraz decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, którą określono inwestycje jako posadowienie zbiornika naziemnego na gaz propan o pojemności 2700 l wraz z instalacją gazową zewnętrzną i wewnętrzną.
Dalej organ skonstatował, że gdy dane zamierzenie budowlane stanowi całość funkcjonalną, a poszczególne jego elementy mogą być realizowane na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, bądź zgłoszenia, całe zamierzenie winno być realizowane na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę obejmującej wszystkie elementy zamierzenia. Organ odwoławczy wskazał, że zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy instalacji zbiornikowych na gaz płynny z pojedynczym zbiornikiem o pojemności 7 m- przeznaczonych do zasilania instalacji gazowych w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych.
W skardze, skarżąca podniosła, że instalacja grzewcza została zamontowana w wyniku zaprzestania ogrzewania budynku przez dotychczasowego właściciela - nadleśnictwo R., i polegała na wymianie starej instalacji grzewczej wraz z grzejnikami oraz zakupionymi przewodami i piecem gazowym. Podłączenie pieca na zewnątrz przez ścianę, zostało spowodowane niemożnością podłączenia się do komina (brak wolnego przewodu). Natomiast pozostali lokatorzy zainstalowali piece w piwnicy. Skarżąca oświadczyła, że taki sposób jest jedynie możliwym w jej sytuacji życiowej, a odmowa udzielenia pozwolenia jest spowodowana jedynie złośliwością jednego z sąsiadów.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, chociaż z innych powodów niż w niej wskazane.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Kontrola zaskarżonego aktu polega na badaniu jej zgodności z prawem, nie może natomiast polegać na ocenie według zasad słuszności, tak jak uzasadniała swoją skargę J. J. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja znajdująca swą podstawę procesową w art. 138 § 2 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Ten sposób rozstrzygnięcia dopuszczalny jest wtenczas, gdy organ odwoławczy stwierdzi istnienie podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, ale to rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.
W takim przypadku organ odwoławczy przy jej wydawaniu ogranicza się tylko do oceny potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz jego zakresu. Wymieniony organ nie rozstrzyga wówczas o meritum sprawy, nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji.
Bogate i ugruntowane orzecznictwo nie pozostawia wątpliwości, że przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w trybie art. 138 § 2 kpa jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy i niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu. Przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., winny przy tym znaleźć jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.).
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy nie posiadł żadnych wątpliwości, co do ustaleń stanu faktycznego, a jedynie do prawidłowości oceny tego stanu przez organ pierwszej instancji i w związku z tym organ odwoławczy nie mógł wydać decyzji kasacyjnej, ponieważ mógł to zrobić tylko wówczas, gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub gdy przeprowadził je w sposób wadliwy. Nie może stanowić takiej przesłanki konieczność ponownego dokonania oceny prawnej przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego czy też konieczność dokonania oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu, z czym może się wiązać ewentualne przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów przez organ odwoławczy (art. 136 k.p.a.).
W takim przypadku istnieje obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzeczenia, co do istoty sprawy zamiast uchylenia decyzji organu I instancji i przekazywania do ponownego rozpoznania i należało stwierdzić, że organ naruszył przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i tym samym zaskarżoną decyzję należało uchylić (art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) cyt. ustawy.
Mając na względzie powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) oraz 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.