Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r., znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (PINB) na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego nałożył na inwestora [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. – zwaną dalej skarżącą obowiązek przedłożenia w terminie do 30 października 2014 r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia budowy stacji telefonii komórkowej, zlokalizowanej w B. przy ul. L. 15 na kominie PEC B., wybudowanej bez wymaganego prawem budowlanym pozwolenia na budowę.
Od ww. decyzji skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 7, art. 77 § 1 i 2, art. 80 kpa, w związku z art. 11 kpa - poprzez bezpodstawne uznanie konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji skarżącej sprzeczne z kwalifikacją przedsięwzięcia dokonaną przez Spółkę, w oparciu o obowiązujące przepisy oraz potwierdzonej przez inne właściwe organy administracyjne;
- 2. art. 59 ust. 1, art. 71 ust. 2, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej zwanego ustawą środowiskową) w związku z § 2 ust. 7 oraz § 3 ust. 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej zwanego Rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) - poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez bezpodstawne przyjęcie, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla każdego przedsięwzięcia (w tym przedmiotowego przedsięwzięcia Spółki), w szczególności dla każdej stacji bazowej telefonii komórkowej jako takiej, podczas gdy obowiązujące przepisy ustawy środowiskowej i Rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ograniczają ten obowiązek do przedsięwzięć przekraczających parametry techniczne określone w przywołanym Rozporządzeniu, co zwalniało skarżącą z konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
- 3. § 2 ust. 1 pkt. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 Rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez błędną jego wykładnię, w szczególności uznanie, że instalacja Spółki zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (WINB) decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części wyznaczającej termin wykonania obowiązku i wyznaczył nowy termin do dnia 2 stycznia 2015 r., utrzymując w mocy w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia WINB wskazał, że do PINB, pismem z dnia 30 stycznia 2014 r., wystąpiło Ogólnopolskie Stowarzyszenie P. E. "P. D. Ż." z siedzibą w R. o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie nielegalnej stacji bazowej telefonii komórkowej skarżącej przy ul. L. na terenie Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w B., wybudowanej z naruszeniem art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, bez decyzji o pozwoleniu na budowę, środowiskowych uwarunkowaniach oraz bez zbadania zgodności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania terenu lub ustaleniami zawartymi w decyzji lokalizacyjnej. PINB w dniu 12 marca 2014 r. przeprowadził kontrolę ww. stacji bazowej telefonii komórkowej, podczas której ustalił, że rzeczona stacja zlokalizowana na kominie PEC w B. wykonana została na podstawie zgłoszenia skarżącej do Starosty B. z dnia 1 lipca 2013 r. przyjętego bez sprzeciwu.
WINB wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja składa się z zespołu anten sektorowych i radioliniowych, urządzeń przetwornikowych RRU, antenowych konstrukcji wsporczych zamontowanych do komina, urządzeń sterujących posadowionych na ramie z profili walcowanych u podnóża komina, odpowiednich dróg kablowych.
Po rozpatrzeniu wniosku ww. Stowarzyszenia, organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budowy przedmiotowej stacji telefonii komórkowej i dopuścił do udziału w nim ww. Stowarzyszenie.
WINB podał, że PINB pozyskał informację, iż lokalizacja przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej na kominie kotłowni zlokalizowanej na terenie działki nr [...] nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w Brodnicy Nr XIII/107/2011 z dnia 21 września 2011 r. (Dz. Urz.Woj. kujawsko-pomorskiego Nr 234, poz. 2171 z dnia 19 października 2001 r.).
Organ I instancji stwierdził, iż omawiana stacja telefonii komórkowej, na którą składa się zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych u podstawy komina, anteny sektorowe pracujące w częstotliwościach 900 MHz, 1800 MHz i 2100 MHz, anteny paraboliczne, elementy torów antenowych, stanowi budowę obiektu budowlanego. Wykonano, bowiem budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit.b Prawa budowlanego. Natomiast budowa obiektu budowlanego, w tym budowli wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę.
WINB wskazał, że organ I instancji wdrożył procedurę naprawczą w trybie art. 51 Prawa budowlanego, zmierzającą do doprowadzenia wykonanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem, co oznacza dokonanie ustaleń w kontekście zgodności z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz z przepisami z zakresu ochrony środowiska.
W tym celu, decyzją z dnia [...] r. znak: [...], PINB w B. nałożył na skarżącą obowiązek przedłożenia, w terminie do 30 października 2014 r., decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia budowy stacji telefonii komórkowej, która to decyzja została uchylona przez WINB decyzją z dnia [...] r. znak: [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja WINB została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.
WINB uznał odwołanie za niezasadne i stwierdził, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W jego ocenie należało uchylić decyzję organu I instancji jedynie w części wyznaczającej termin wykonania obowiązku (do dnia 30 października 2014 r.), gdyż upłynął on w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, a zgodnie z art. 130 § 2 Kpa wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji.
Zdaniem WINB organ I instancji dokonał prawidłowej klasyfikacji przedmiotu postępowania, albowiem przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej składająca się z zespołu anten sektorowych i radioliniowych, urządzeń przetwornikowych RRU, antenowych konstrukcji wsporczych zamontowanych do komina, urządzeń sterujących posadowionych na ramie z profili walcowanych u podnóża komina, odpowiednich dróg kablowych, stanowi budowę obiektu budowlanego. Wykonano budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit.b Prawa budowlanego. Natomiast budowa obiektu budowlanego, w tym budowli wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie art. 28 w związku z art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego.
W opinii WINB skarżąca wprawdzie dokonała zgłoszenia zamiaru budowy przedmiotowej stacji telefonii komórkowej do Starosty B. z dnia 1 lipca 2013 r. przyjętego bez sprzeciwu, toteż dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu właściwego organu, powoduje, że inwestorowi, który wykonał roboty objęte zgłoszeniem, nie można postawić zarzutu dokonania samowoli budowlanej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 734/10). Powyższe wypełnia jednakże sytuację, określoną w art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, tj. przedmiotową stację bazową telefonii komórkowej wykonano na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego.
W ocenie WINB, organ I instancji prawidłowo wydał w przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Natomiast dla doprowadzenia rzeczonej stacji bazowej telefonii komórkowej do stanu zgodnego z prawem niezbędnym jest dokonanie ustaleń w kontekście zgodności z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz z przepisami z zakresu ochrony środowiska.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, WINB wyjaśnił, iż dla przedmiotowej inwestycji, inwestor powinien uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w ww. art. 72 ustawy środowiskowej, który wyraźnie stanowi, iż rozstrzygnięcie w tej sprawie następuje w formie decyzji administracyjnej podjętej przez właściwy organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu określonej procedury w tym zakresie. Także w przypadku stwierdzenia ewentualnego braku potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowania dla przedmiotowej stacji telefonii komórkowej stanowisko zajmuje powołany do tego organ.
Skarżąca złożyła do tutejszego Sądu skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów:
- 1. art. 6 i art. 11 kpa - poprzez nałożenie na skarżącą obowiązku nie wynikającego z przepisów prawa;
- 2. art. 7, art. 77 §1 i 2, art. 80 kpa, w związku z art. 11 kpa, w związku z art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane - poprzez bezpodstawne uznanie konieczności uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji skarżącej sprzecznej z kwalifikacją przedsięwzięcia dokonaną przez Spółkę, w oparciu o obowiązujące przepisy oraz potwierdzonej przez inne właściwe organy administracyjne;
- 3. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane w zw. z art. 59 ust. 1, art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej w związku z § 2 ust. 7 oraz § 3 ust. 8 Rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. przez bezpodstawne przyjęcie, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla każdego przedsięwzięcia (w tym przedmiotowego przedsięwzięcia Spółki), w szczególności dla każdej stacji bazowej telefonii komórkowej jako takiej, podczas gdy obowiązujące przepisy ustawy środowiskowej i Rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ograniczają ten obowiązek do przedsięwzięć przekraczających parametry techniczne określone w przywołanym Rozporządzeniu, co zwalniało Skarżącą z konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
- 4. § 2 ust. 1 pkt. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 Rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez błędną jego wykładnię, w szczególności uznanie, że instalacja Spółki zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko.
W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt 1217/14 umorzył postępowanie w sprawie decyzji WINB z dnia [...] r. znak: [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać rozstrzygnięcie zapadłe w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Nie może natomiast rozpoznać sprawy kierując się kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej.
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. W takiej sytuacji sąd administracyjny wydaje orzeczenie o charakterze kasacyjnym, nie posiadając kompetencji do rozstrzygnięcia bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania, innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził, że nie odpowiada ona prawu.
Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] r. uchylająca w części decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] r. w sprawie obowiązku przedłożenia w terminie do 30 października 2014 r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia budowy stacji telefonii komórkowej.
Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowił przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), który stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.
Na wstępie należy stwierdzić, że przepisy komentowanego artykułu stanowią kontynuację postępowania administracyjnego zapoczątkowanego wstrzymaniem prowadzenia robót budowlanych postanowieniem wydanym na podstawie art. 50 ust. 1, chociaż nie tylko, jeśli weźmie się pod uwagę brzmienie art. 51 ust. 7 i art. 37 ust. 2 in fine. Przepis art. 51 ust. 7 umożliwia również stosowanie przepisów art. 51 w przypadkach, o których mowa w art. 50 ust. 1, kiedy roboty budowlane zostały już wykonane – tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie.
Decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wydaje się w sytuacjach określonych w art. 50 ust. 1 pkt 1-3, kiedy roboty budowlane były wykonywane bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 ustawy.
Istota decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego polega na tym, że na inwestora nakłada się obowiązek wykonania, w wyznaczonym terminie, określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych lub wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Stan zgodny z prawem, w rozumieniu komentowanego przepisu, oznacza w pierwszej kolejności w niniejszej sprawie zgodność z dokonanym zgłoszeniem. Mówiąc w tym przypadku o zgodności z prawem, jako że zgłoszenie wykonywania robót budowlanych jest instytucją Prawa budowlanego, należy mieć na uwadze doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem w znaczeniu przepisów prawa administracyjnego materialnego, a nie innych gałęzi prawa, np. prawa cywilnego.
Z kolei z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego wynika, że przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio również wówczas, gdy roboty budowlane, o których mowa w art. 50 ust. 1, zostały już wykonane, z czego można wnioskować, że w związku z tym nie zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych. W takim przypadku nie ma też zastosowania zastrzeżenie z art. 51 ust. 1, że decyzja musi być wydana przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, wydania decyzji na podstawie tego przepisu nie poprzedza, bowiem postanowienie wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 3 lipca 2008 r., II SA/Po 617/2007, Lexis.pl nr 3920406; wyrok NSA z 26 stycznia 2011 r., II OSK 165/2010, Lexis.pl nr 2580475).
Niewątpliwie do stanu zgodności z prawem w znaczeniu przepisów prawa administracyjnego materialnego - Prawa budowlanego należy zaliczyć zgodność wykonanych robót budowlanych z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodność z postanowieniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie organ odwoławczy stwierdził, że zgodność lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej z obowiązującymi na tym terenie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została potwierdzona w piśmie Urzędu Miejskiego w B. Biura Urbanistyki w Wydziale Zarządzania Przestrzenią, Środowiskiem i Infrastrukturą Miejską z dnia [...] r. znak: [...].
Jednakże należy stwierdzić, że zwrot "wykonanie określonych czynności" od dawna budzi w doktrynie i w orzecznictwie uzasadnione wątpliwości. Najczęściej organy nadzoru budowlanego, nakładając w decyzji obowiązek "wykonania określonych czynności", rozumiały ten zwrot jako obowiązek przedstawienia określonych dokumentów uzupełniających materiał dowodowy sprawy, inwentaryzacja wykonanych robót budowlanych, ekspertyzy, opinie itp. (wyrok NSA z 17 stycznia 2007 r., II OSK 167/2006, LexisNexis nr 1753837, ONSAiWSA 2007, nr 6, poz. 132). Jednak takie rozumienie pojęcia "czynności", zarówno w orzecznictwie, doktrynie jak i w ocenie orzekającego składu, nie znalazło uznania, chociażby z tego względu, że do takich celów nie służy decyzja administracyjna, która powinna rozstrzygać sprawę, co do jej istoty (art. 104 Kpa). Poza tym przez wydanie decyzji w takim kształcie organ pozbawiał się możliwości merytorycznego zakończenia sprawy, gdyż nie miał już kompetencji do wydania następnej decyzji w tej sprawie (zob. wyrok WSA w Warszawie z 4 października 2004 r., IV SA 2050/03, CBOSA; wyrok WSA w Warszawie z 29 października 2004 r., IV SA 1856-1859/03, CBOSA; wyrok NSA z 3 listopada 2005 r., II OSK 163/2005, Lexis.pl nr 3109030; wyrok NSA z 25 lipca 2006 r., II OSK 995/2005, Lexis.pl nr 2592811; wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r., II OSK 191/2006, Lexis.pl nr 2502861; wyrok WSA w Białymstoku z 19 czerwca 2008 r., II SA/Bk 208/2008, LexisNexis nr 8168484, CBOSA; wyrok WSA w Warszawie z 26 sierpnia 2008 r., VII SA/Wa 784/08, CBOSA; wyrok WSA w Warszawie z 22 października 2009 r., VII SA/Wa 1043/2009, Lexis.pl nr 2587087).
Jak podnoszono w orzecznictwie, pojęcie "czynności" należy w tym przypadku raczej rozumieć w znaczeniu materialnoprawnym, a nie procesowym, i wskazywano art. 81c ust. 1 Prawa budowlanego jako właściwy przepis, na podstawie którego można żądać uzupełnienia określonych dokumentów w drodze np. postanowienia, a nie decyzji. Tym samym organ nie traciłby kompetencji do merytorycznego zakończenia postępowania - decyzją.
Jak podkreślono w wyrokach NSA z 7 marca 2013 r., II OSK 2131/11 (niepubl.) i II OSK 2402/11 (niepubl.), w wyniku nowelizacji przepisów art. 51 ust. 1 pkt 2 w brzmieniu nadanym ustawą z 16 października 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, właściwy organ po wykonaniu nałożonego obowiązku nie może już wydać decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych i określić w niej zakresu robót budowlanych, których wykonanie jest niezbędne do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Na podstawie aktualnie obowiązującego art. 51 ust. 1 pkt 2 właściwy organ musi wydać od razu jedną decyzję rozstrzygającą sprawę, co do istoty, zapewniając doprowadzenie wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Nie może być to, zatem decyzja nakładająca tylko obowiązek przedstawienia określonych dokumentów. Nałożenie, bowiem jedynie tego obowiązku uniemożliwiałoby załatwienie sprawy przez zapewnienie doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem (zob. Gliniecki A. (red.), Prawo budowlane. Komentarz., wyd. II, LexisNexis, 2014).
W uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2011 r., II OPS 2/2010, LexisNexis nr 2440071 (ONSAiWSA 2011, nr 2, poz. 22), NSA wyjaśnił, że przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie może stanowić podstawy do wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązek złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy.
Pomimo, że opisana powyżej sytuacja dotyczy nieco innego stanu faktycznego to w jej podstawie legł ten sam przepis, co w niniejszej sprawie tj. art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Analogicznie, więc należy podzielić stanowisko zawarte w ww. uchwale NSA i stwierdzić, że przepis ten nie może stanowić podstawy do wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązek złożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia budowy stacji telefonii komórkowej, ponieważ jak to już przedstawiono przepis ten powinien służyć do rozstrzygnięcia sprawy, co do jej istoty zaś właściwym przepisem, na podstawie którego można żądać uzupełnienia określonych dokumentów jest art. 81c ust. 1 Prawa budowlanego.
Organ odwoławczy wskazał w swej decyzji, że dla przedmiotowej inwestycji, inwestor powinien uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 72 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), który to obowiązek został na niego prawidłowo w ocenie organu nałożony decyzją PINB w B. z dnia [...] r. znak: [...].
Z punktu widzenia zarówno organów administracji zobowiązanych do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i podmiotów zainteresowanych realizacją konkretnych przedsięwzięć, bardzo ważnym zagadnieniem jest prawidłowe ustalenie sytuacji, w których wymagane jest uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73 ust. 1 ustawy).
Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:
- 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
- 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.
Konkretyzacja tych przedsięwzięć została zawarta w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010r., poz.213 nr 1397 ze zm.).
Jak stanowią przepisy ww ustawy, w przypadku planowania inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej emitującej pola elektromagnetyczne i promieniowanie, inwestor ma obowiązek uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, poprzedzoną postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Obowiązek taki powstaje jednak wyłącznie w sytuacji negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, a nie w przypadku jakiegokolwiek oddziaływania. W myśl art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Generalnie decyzję taką inwestor powinien uzyskać na swój wniosek (art. 73 ust.
- 1) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1) (zob. wyrok NSA z dnia 10 października 2014 r., nr II OSK 690/13, publ. cbois.nsa.gov.pl).
Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 63 ust. 1 ustawy). Organy te zostały wymienione w art. 75 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy, a w okolicznościach tej sprawy jest to Burmistrz B. Niespornym jest także, że postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Zgodnie z art. 84 ust. 1 cyt. ustawy w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Zgodnie, zatem z powyższym w rozpoznawanej sprawie to na organie I instancji spoczywał obowiązek samodzielnego wstępnego ustalenia czy zrealizowane przez inwestora przedsięwzięcie mogło znacząco oddziaływać na środowisko. Dopiero taka pozytywna odpowiedź mogła zobligować ten organ do poczynienia dalszych ustaleń, ale na pewno nie nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia budowy stacji telefonii komórkowej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego.
Poza tym należy wskazać, że w przekazanych do Sądu aktach administracyjnych sprawy pod decyzją organu I instancji z dnia [...] r. brak jest uwidocznionego podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Na pierwszej stronie decyzji załączonej do akt administracyjnych widnieje pieczątka potwierdzająca za zgodność z oryginałem, lecz dwie dalsze strony stanowią kserokopię decyzji ze wskazanym brakiem. Mając jednakże na uwadze wynik niniejszego postępowania rzeczą organu będzie wyjaśnienie stwierdzonej okoliczności faktycznej, przy czym podkreślenia wymaga obowiązek organu, któremu to obowiązkowi, jak należy przyjąć organ uchybił, kompletowania akt administracyjnych z największą starannością przed ich przekazaniem do sądu w trybie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Z mocy art. 152 ww. ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.