Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 2 grudnia 2019 r. skarżący S.B. wystąpił do T.W. Sp. z o.o. w T. (dalej "TW Sp. z o.o. w Toruniu") o udostępnienie informacji publicznej obejmującej 11 pozycji (informacji), w tym m.in. o udostępnienie kopii porozumienia zawartego przez TW Sp. z o.o. w T. z M.P.W. i K. Sp. z o.o. w C. (dalej "MPWiK w Ciechocinku") oraz miastem C. po zakończeniu budowy magistrali wodociągowej do C., wskazując że chodzi o dokument na jakim opiera się umowa sprzedaży wody do C. (pozycja 2 wniosku) oraz wskazanie jakie składniki kosztów składają się na obecną cenę wody dostarczanej do C., określając iż chodzi o konkretne wartości tych składników (pozycja 10 wniosku).
Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] TW Sp. z o.o. w T., na podstawie art. 17 w zw. z art. 16 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1429, dalej powoływanej też w skrócie jako "udip") oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej powoływanej też w skrócie jako "kpa"), odmówiła udostępnienia informacji publicznej obejmującej kopię porozumienia zawartego z MPWiK w C. i miastem C. oraz wskazanie składników kosztów składających się na cenę wody dostarczanej do C. W uzasadnieniu decyzji TW Sp. z o.o. w T. wskazała, iż skarżący wystąpił w istocie o udostępnienie zawartej między TW Sp. z o.o. w T. a MPWiK w C. umowy na dostawę wody, stanowiącej informację publiczną. Podniosła, że prawo dostępu do informacji publicznej nie posiada charakteru bezwzględnego, a w sprawie zachodzi przesłanka odmowy udostępnienia informacji publicznej, z uwagi na tajemnica przedsiębiorstwa (art. 5 ust. 2 udip).
W tym kontekście spółka powołując się na definicję tajemnicy przedsiębiorstwa wynikającą z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1010, dalej powoływanej też w skrócie jako "uznk") podkreśliła, że obowiązujące w TW Sp. z o.o. w T. procedury - Zarządzenie wewnętrzne Prezesa w sprawie ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa narzucają pracownikom odpowiedni sposób gromadzenia, przetwarzania i przechowywania poufnych danych, specyficzny obieg dokumentów, a także poszczególne osoby zobowiązane są do zachowania poufności. W zakresie żądanych informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, spółka także podjęła działania zmierzające do ograniczenia do nich dostępu, nie pomijając standardowych działań z zakresu ochrony (ograniczenie dostępu do pomieszczeń w których znajduje się dokumentacja, ograniczenie dostępu do takich informacji, znajdujących się w komputerach służbowych, monitoring i inne zabezpieczenia techniczne).
Informacje te nie zostały ujawnione do publicznej wiadomości i są traktowane przez strony jako poufne, zaopatrzone w klauzulę poufności. Spółka wyraziła ponadto wolę utajnienia określonych informacji, co znajduje odzwierciedlenie w treści samej umowy.
Zdaniem TW Sp. z o.o. w T. w sprawie spełnione zostały zarówno formalne, jak i materialne przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej wynikające z art. 11 ust. 2 uznk. Tajemnicą objęto bowiem informacje, których ujawnienie mogłoby mieć wpływ na sytuację ekonomiczną lub gospodarczą spółki. Udostępnienie tych informacji umożliwia zapoznanie się ze szczegółowymi danymi dotyczącymi treści zapisów umów zawieranych przez przedsiębiorcę, w tym dotyczącymi wysokości zobowiązań, zasad współpracy, a przede wszystkim sposobu kalkulacji ceny. Wykorzystanie objętych wnioskiem informacji przez inne podmioty, w szczególności przez przedsiębiorstwo konkurencyjne stanowiłoby informację o zamierzeniach przedsiębiorcy, mających wpływ na wydatki lub zyski. Warunki handlowe żądanej umowy są wynikiem indywidualnych negocjacji pomiędzy stronami, stanowiącymi istotną wartość gospodarczą. Z powyższych względów TW Sp. z o.o. w T. stwierdziła, że w sprawie zachodzi uzasadniony interes gospodarczy spółki w nieujawnianiu informacji objętych przedmiotowym wnioskiem.
Na powyższą decyzję skarżący S.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy domagając się jej uchylenia i zobowiązania TW Sp. z o.o. w T. do udostępnienia wnioskowanych informacji, określonych pod pozycją 2 i 10 przedmiotowego wniosku.
W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił TW Sp. z o.o. w T. dokonanie błędnej wykładni prawa materialnego przez przyjęcie, iż samo podjęcie kroków mających na celu zachowanie poufności informacji, jest wystarczające dla uznania, że dane informacje faktycznie stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Podniósł, że nie jest możliwe do przyjęcia stanowisko, z którego wynika, iż to wyłącznie wola przedsiębiorcy miałaby decydować o utajnieniu określonej informacji publicznej. Opowiedzenie się za takim stanowiskiem czyniłoby bowiem fikcyjnym konstytucyjnie chronione (art. 61 Konstytucji RP) prawo obywatela do uzyskania informacji publicznej, gdyż dla pozbawienia dostępu do szerokiego katalogu informacji publicznych wystarczająca byłaby formalna deklaracja przedsiębiorcy, iż określone informacje stanowią tajemnicę.
Skarżący stwierdził, że informacją publiczną jest treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego, jako że umowy te stanową informację o sprawach publicznych, dostarczając wiedzy na temat majątku publicznego i sposobu jego zagospodarowania. Dotyczy to w szczególności umowy na odpłatne dostarczanie wody społeczności lokalnej. Społeczność lokalna powinna mieć więc możliwość poznania jakie koszty wpływają na cenę wody i przeprowadzić tzw. kontrolę społeczną zawartej umowy. Skarżący zaznaczył, że wartość jaką stanowi transparentność życia publicznego, przeważa nad bezwzględną ochroną tajemnicy przedsiębiorstwa, w szczególności w sytuacji, gdy obie strony umowy są podmiotami gospodarującymi majątkiem publicznym.
W odpowiedzi na skargę TW Sp. z o.o. w T. wniosła o oddalenie wniesionej w sprawie skargi, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wraz z jego argumentacją. Dodatkowo wskazała, że w sprawie istnieją poważne wątpliwości czy skarżący działa w interesie publicznym, a nie prywatnym, tj. konkurencyjnej spółki GPU A., należącej do Gminy A.K., opisując przy tym kontekst budowy przez TW Sp. z o.o. w T. magistrali wodociągowej z T. do C. Spółka wyjaśniła również, że w umowach, które zawierają kalkulację ceny TW Sp. z o.o. w T. zastrzega tajemnicę przedsiębiorstwa, gdyż stosowany mechanizm kalkulowania ceny, będący autorskim rozwiązaniem spółki, stałby się źródłem szczegółowej wiedzy dla innych konkurencyjnych podmiotów na temat kwestii finansowych, handlowych i organizacyjnych spółki, co mogłoby służyć konkurencji do przygotowania określonej ceny usługi, czy też porównania własnej działalności celem jej optymalizacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną wydanej w przedmiotowej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z tym, iż skarżący domagał się udostępnienia wnioskowanych informacji w trybie udip. Zgodnie z treścią z art. 1 ust. 1 udip informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w przepisach ustawy. Przepis art. 2 ust. 1 udip stanowi zaś, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Natomiast w przepisie art. 2 ust. 2 udip wskazuje się, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Wyrażone w powyższych przepisach prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 udip).
Z powyższego wynika, że z zastrzeżeniem ograniczeń wskazanych w art. 5, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, bez konieczności wykazywania interesu prawnego czy faktycznego, przy czym wyjątek od zakazu żądania wykazania interesu w uzyskaniu informacji publicznej obejmuje informację publiczną przetworzona, gdyż uzyskanie przetworzonej informacji zależy od jej "szczególnej istotności" dla interesu publicznego.
W sprawach dostępu do informacji publicznej konieczne jest spełnienie zakresu podmiotowego i przedmiotowego stosowania udip. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 udip) zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie informacji publicznej – wskazane w art. 1 ust. 1 udip, uszczegółowione przykładami w art. 6 udip. W niemniejszej sprawie zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania udip nie budził sporu między stronami. Sąd nie ma wątpliwości, że TW Sp. z o.o. w T., jako spółka komunalna, należąca do Gminy T. i gospodarująca mieniem komunalnym oraz realizująca m.in. zadania publiczne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków jest na gruncie udip podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 udip), a także że wnioskowane informacje objęte decyzją odmowną mają walor informacji publicznej, jako że dotyczą one informacji o działalności podmiotu, który wykonuje zadanie publiczne, a także majątku, którym dysponuje ten podmiot (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i f oraz pkt 5 udip).
Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się natomiast do oceny czy TW Sp. z o.o. w T. zasadnie odmówiła zaskarżoną decyzję udostępnienia części wnioskowanych przez skarżącego wnioskiem z dnia [...] grudnia 2019 r. informacji powołując się na tajemnicę przedsiębiorstwa.
Jak stanowi art. 5 udip, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust.
1) oraz ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). W myśl art. 16 ust. 1 udip odmowa udostępnienia informacji publicznej (mająca miejsce m.in. z uwagi na ograniczenia prawa do informacji przewidziane w art. 5 udip) oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Przy czym, do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;
2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Zgodnie zaś z art. 17 udip do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio (ust. 1), a ponadto wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1 o ponowne rozpatrzenie sprawy, przy czym do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (ust. 2).
Z powyższego wynika, że, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu m.in. ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 udip), co stanowi podstawę do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 udip). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera legalnej definicji "tajemnicy przedsiębiorcy", dlatego też dokonując wykładni zawartego w art. 5 ust. 2 udip terminu "tajemnica przedsiębiorcy" należy posiłkowo odwołać się do rozumienia "tajemnicy przedsiębiorstwa" na gruncie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z art. 11 ust. 2 uznk przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.
Tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią zatem nieznane powszechnie i niełatwo dostępne informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których uprawniony podmiot podjął niezbędne działania w celu utrzymania ich w poufności. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, chociaż tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej (przesłanka materialna). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi rzeczywistą wolę zachowania jej jako poufnej. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie (przesłanka formalna).
W ramach sądowoadministracyjnej kontroli odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy - konieczne jest badanie przesłanki materialnej i formalnej tej tajemnicy. Nie jest wystarczające jedynie spełnienie przesłanki formalnej, w postaci podjęcia działań przez przedsiębiorcę mających zachować informację w poufności. Informacja ta musi mieć bowiem ponadto charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej przedsiębiorstwa lub innej informacji posiadającej wartość gospodarczą (przesłanka materialna). Obie te przesłanki muszą być bowiem spełnione, aby dana informacja podlegała ochronie w świetle ww. przepisów.
Wobec tego, dla zgodnej z prawem odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, muszą zostać spełnione zarówno ww. przesłanki formalne, jaki i materialne. Za niewystarczającą w tym zakresie należy natomiast uznać wyłącznie wolę przedsiębiorcy o utajeniu określonej informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1939/15 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Aby można było uznać daną informację za tajemnicę przedsiębiorcy, musi mieć ona wartość gospodarczą, którą - w przypadku stosowania art. 5 ust. 2 udip - musi wskazać w decyzji organ odmawiający udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 854/17 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).
Nie wystarczy więc ogólnikowe wskazanie w decyzji odmawiającej udostępnienie wnioskowanej informacji, iż żądane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa, konieczne jest bowiem wykazanie, że żądane informacje w istocie tę tajemnicę zawierają. Zatem zaniechanie dopełnienia powyższych obowiązków i poprzestanie na powołaniu się na tajemnicę przedsiębiorstwa czy przedsiębiorcy, bez podania konkretnych podstaw dla takiego twierdzenia oraz następstw ujawnienia informacji powoduje, iż decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej nie poddaje się kontroli sądu. Jak wskazano powyżej odmowa udostępnienia informacji publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 udip), do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkami przewidzianymi w pkt 1 - 2 (art. 16 ust. 2 udip). Decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej winna zawierać więc prawne i faktyczne uzasadnienie (art. 107 § 3 kpa), z którego wynikałyby motywy podjętej decyzji.
W rozpatrywanej sprawie TW SP. z o.o. w T. nie spełniła wymogów pozwalających na stwierdzenie, że odmowa udostępnienia określonych w zaskarżonej decyzji informacji odpowiada prawu. Przede wszystkim, z treści kontrolowanej decyzji nie wynika dlaczego TW SP. z o.o. w T. uznała za tajemnicę przedsiębiorstwa całą treść umowy o zaopatrzenie w wodę zawartą pomiędzy TW SP. z o.o. w T. a MPWiK Sp. z o.o. w C. Analiza treści tej umowy pozwala przyjąć, że nie wszystkie jej postanowienia można zakwalifikować jako tajemnicę przedsiębiorcy. Dotyczy to choćby danych dotyczących przedmiotu umowy i stron umowy, ujawnionych zresztą w same treści zaskarżonej decyzji, daty umowy, czasu obowiązywania umowy, ogólnych postanowień odnośnie zasad zbiorowego zaopatrzenia w wodę, które określają też przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1437), informacji o tym co umowa określa (§ 1), standardowego dla umów oświadczenia stron, że w sprawach nieuregulowanych stosuje się przepisu ustawy Kodeks cywilny, czy też danych dotyczących formy dokonywania zmian treści umowy i jej załączników oraz sposobu rozstrzygania sporów wynikających z umowy.
Zauważyć należy, że w samej umowie (przepis § 12 umowy dodany aneksem nr 1 do umowy) zawarte zostało zobowiązanie odbiorcy usług do zachowania w tajemnicy i nie ujawniania osobom trzecim tajemnicy przedsiębiorstwa [...], a w szczególności w odniesieniu do zawartej umowy do danych finansowo-księgowych takich jak kalkulacje, wskaźniki, zasady kalkulacji kosztów, stan należności i zobowiązań, wykaz środków trwałych.
Zdaniem Sądu powyższe okoliczności stanowi o tym, że TW SP. z o.o. w T. nie wykazała, że cała treść wnioskowanej umowy objęta jest tajemnicą przedsiębiorstwa i, że wszystkie objęte nią informacje objęte są zastrzeżeniem, iż nie mogą być one udostępnione. Z treści przedmiotowej umowy wynika, że takie zastrzeżenie dotyczy wprost danych finansowo-księgowych takich jak kalkulacje, wskaźniki, kalkulacji kosztów, stan należności i zobowiązań, wykaz środków trwałych. Ponadto Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 623/14 [(od którego została oddalona skarga kasacyjna wyrokiem NSA z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 3201/14) - dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query], że brak jest podstaw do przyjęcia, iż "określenie zakresu podmiotowego i przedmiotowego ochrony poufnych danych pozostaje w gestii przedsiębiorcy".
Takie stanowisko powodowałoby, że tajemnicą przedsiębiorcy objęte zostałyby dane w takim zakresie, w jakim przedsiębiorca arbitralnie zakwalifikowałby je w ten sposób (również poprzez nałożenie odpowiedniej klauzuli). To z kolei nadawałoby dokonywanej przez Sąd kontroli wyłączenia jawności określonych danych charakter pozorny, czy wręcz iluzoryczny, co godziłoby w wartości konstytucyjne (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 i art. 184 Konstytucji RP). Tajemnica przedsiębiorcy jest oceniana przez Sąd w sposób obiektywny, oderwany od woli danego przedsiębiorcy.
Nie można zatem istnienia takiej tajemnicy subiektywizować w oparciu jedynie o oświadczenia osób reprezentujących przedsiębiorcę, które - z istoty rzeczy - nie będą zainteresowane ujawnianiem jakichkolwiek faktów ze sfery prowadzonej działalności podmiotu.
TW SP. z o.o. w T. - jako podmiot wydający decyzję odmowną, zobowiązana była do zbadania i wykazania istnienia w sprawie zarówno przesłanki formalnej i materialnej, a także do odpowiedniego uzasadnienia swojego stanowiska w tym zakresie (art. 107 § 3 kpa). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie spółka nie rozważyła i nie umotywowała w sposób zgodny z prawem podstawy do wydania decyzji odmownej w postaci potrzeby ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, w tym w szczególności w sensie materialnym w odniesieniu do całej treści wnioskowanej umowy. Świadczy o tym brak analizy i zbadania w oparciu o konkretne, racjonalne, obiektywne i weryfikowalne kryteria, czy cała treść umowy posiada obiektywnie wartość gospodarczą. Takiego wymogu nie spełnia zdawkowe stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ujawnienie zapisów umowy mogłoby mieć wpływ na sytuację ekonomiczną, gospodarczą i handlową spółki.
W ocenie Sądu treść przedmiotowej umowy, nie pozwala przyjąć, że wszystkie jej zapisy mają taki charakter. Sąd podziela stanowisko spółki, że co do zasady szczegółowe dane dotyczące kalkulacji ceny usługi, określony schemat obliczeniowy i mechanizm kalkulacji ceny, w tym konkretne składnik kosztów stanowią istotną wartość gospodarczą, gdyż dzięki tym informacją można poznać sposób kalkulacji ceny przez dany podmiot, który zwyczajowe nie jest ujawniany do wiadomości konkurencji, można też ocenić ekonomiczną efektywność realizacji określonych usług oraz poznać stosowane metody osiągnięcia określonej ceny i sposób działania danego podmiotu, pozwalający na zaoferowania korzystnej ceny i osiągnięcie zysku (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1346/17 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query), niemniej jednak nie oznacza to, że cała treść wnioskowanej umowy zawiera takie informacje, i że w związku z tym zaistniały podstawy do odmowy udostępnienia całej wnioskowanej umowy.
Jednocześnie należy podkreślić, że z zaskarżonej decyzji nie wynika, czy decyzja odmowna w zakresie składników kosztów składających się na cenę wody dostarczanej do C. dotyczy jedynie składników kosztów będących elementem umowy o zaopatrzenie w wodę zawartą pomiędzy TW SP. z o.o. w T. a MPWiK Sp. z o.o. w C., czy też również innych składników kosztów składających się na cenę wody dostarczanej do C. Zauważyć należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji odnosi się wyłącznie do wnioskowanej informacji w zakresie obejmującym umowę o zaopatrzenie w wodę zawartą pomiędzy TW SP. z o.o. w T. a MPWiK Sp. z o.o. w C., natomiast decyzją odmowną objęto zarówno przedmiotową umowę, jak i składniki kosztów składające się na cenę wody. Stanowi to o niejasności decyzji odnośnie przedmiotu rozstrzygnięcia, tj. czy w sprawie w istocie mamy do czynienia z odmową udostępnienia elementu umowy (składników kosztów) i jednocześnie całej umowy, czy też umowy oraz dodatkowo składników kosztów nie stanowiących elementu umowy, co także świadczy o wadliwości zaskarżonej decyzji.
Podkreślić należy, że ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej, co skutkuje tym, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie może ograniczyć się do niejasnego czy ogólnikowego oświadczenia o istnieniu takiej tajemnicy, a zobowiązany jest do wskazania konkretnej podstawy i zakresu utajenia danej informacji. Dopiero szczegółowa i precyzyjna argumentacja przedstawiona przez podmiot wydający decyzję, stanowi podstawę do oceny czy rzeczywiście w konkretnym przypadku i w jakim zakresie zachodzą przesłanki tajemnicy przedsiębiorcy (por. wyroki NSA z dnia 13 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 854/17; WSA w Krakowie z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 217/19 - dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Tego jednak w sprawie zabrakło.
Podsumowując Sąd stwierdził, że w sprawie brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozwala na dokonanie oceny, czy istniały podstawy do odmowy udostępnienia całości wnioskowanych informacji, ze względu na wystąpienie przesłanki tajemnicy przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 w zw. z art. 11 ust. 2 uznk. Ciężar wykazania przesłanek stanowiących podstawę do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej spoczywa na właściwym organie. W sprawie zdaniem Sądu, TW SP. z o.o. w T. nie wykazała w sposób zgodny z prawem, że spełnione zostały przesłanki odmowy udostępnienia w całości wnioskowanych informacji publicznych ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, tzn. że wnioskowane informacje (cała treść umowy) dotyczą ze swej istoty kwestii, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy. W sprawie nie jest też jasne i nie zostało uzasadnione w zaskarżonej decyzji, jakie składniki kosztów składające się na obecną cenę wody zostały objęte decyzją odmowną (tj. czy chodzi o koszty objęte treścią umowy, czy inne koszty wynikające z innych dokumentów).
Jednocześnie należy podkreślić, że odpowiedź na skargę nie zastępuje uzasadnienia decyzji, oraz że pomimo, iż udzielona przez TW SP. z o.o. w T. odpowiedź na skargę zawiera szerszą argumentację w zakresie podstaw rozstrzygnięcia, nie wyjaśnia ona jednak wystarczająco wyszczególnionych powyżej kwestii, które zdaniem Sądu stanowią o wadliwości zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej argumenty, Sąd stwierdzając istotne naruszenie przepisów art. 5 ust. 2 udip w zw. z art. 11 ust. 2 uznk oraz art. 107 § 3 kpa, na podstawie art. 145 lit. a i c ppsa, uchylił zaskarżoną decyzję jako niezgodną z prawem. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z motywów uzasadnienia wyroku. TW SP. z o.o. w T. ponownie rozpatrując wniosek skarżącego w zakresie dotyczącym pozycji 2 i 10, ustali i wykaże czy cała treść umowy o zaopatrzenie w wodę objęta jest tajemnicą przedsiębiorcy we wskazanym przez Sąd rozumieniu, a także jednoznacznie określi, czy wnioskowana informacja dotycząca składników kosztów składających się na cenę wody stanowi element umowy o zaopatrzenie w wodę, jeżeli tak znajdzie to wyraz w odpowiednim sformułowaniu rozstrzygnięcia decyzji (tj. w taki sposób aby decyzja obejmująca w istocie ten sam przedmiot nie wyodrębniała go na dwie odrębne i niezależne kwestie), czy też dotyczy innych składników kosztów składających się na cenę wody (znajdujących się np. w innych dokumentach), co w takiej sytuacji powinno zostać omówione i wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji.
O kosztach postępowania sądowego obejmujących kwotę uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.