Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. skarżący Z. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Komendanta Placówki [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 P.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji".
W przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił ze skargą na decyzję Komendanta Placówki [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Komendant Placówki [...] w [...], działał w niniejszej sprawie jako organ I instancji i stąd też od wydanej decyzji przysługiwało stronie, zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, prawo wniesienia odwołani do Szefa Urzędu do Spraw [...]. Skarżący nie tylko nie wyczerpał środków zaskarżenia, ale dodatkowo w skardze określił, że zaskarża decyzję Komendanta Placówki [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], a więc w istocie decyzję organu I instancji.
Skoro skarżący nie wykorzystał przysługujących jemu środków prawnych celem wzruszenia zaskarżonej decyzji, nie został spełniony formalny warunek wniesienia skargi do sądu. Powyższe skutkuje niedopuszczalnością merytorycznego rozpoznania skargi. Rozpoznanie takiej skargi przez Sąd stanowiłoby naruszenie fundamentalnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesiona skarga była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu.
O powyższym Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a., orzekł w sentencji.