Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Prezydent Miasta Torunia decyzją z dnia 21 kwietnia 2023 r., na podstawie art. 1; art. 2 pkt 2; art. 3 pkt., 9, 14, 15, i 21; art. 17, art. 23 ust. 1 i 2; art. 24 ust. 1-4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 390), zwanej dalej: "u.ś.r.", odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zawnioskowanego przez S. P. (zwanego dalej: "skarżącym" lub "stroną") w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną E. J. za okres od 18.03.2020 r. do 30.06.2022 r.
Organ I instancji oparł powyższe rozstrzygnięcie o następujące ustalenia i rozważania:
W dniu 30.12.2022 r. (w rzeczywistości 28 lipca 2022 r., - uwaga Sądu), strona złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką, E. J., w którym wskazano, że wnioskuje się o świadczenie od 18.03.2020 r.
Z orzeczenia o niepełnosprawności matki strony z dnia 27.04.2020 r., wynika, że jest trwale niepełnosprawna w stopniu znacznym. Orzeczenie zostało wydane na podstawie wniosku z dnia 18.03.2022 r.
Decyzją nr ŚR.ŚP.2005.2022 z dnia 09.12.2022 r. przyznano stronie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką, na czas nieokreślony począwszy od 01.07.2022 r.
W dniu 30.12.2022 r. strona złożyła ponownie wniosek o przyznanie prawa do rzeczonego świadczenia (w rzeczywistości ponowny wniosek dotyczył świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 18.03.2020 r. do 30.06.2022 r., co do którego organ I instancji nie wydał orzeczenia – uwaga Sądu).
Organ decyzją z dnia 06.02.2023 r. nr SR. SP. 1025.2023 umorzył postępowanie w sprawie ustalenia prawa do rzeczonego świadczenia, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania.
Wskutek rozpatrzenia odwołania od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu decyzją z dnia z dnia 22.03.2023 r., nr SKO-82-173/23 uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że należy wydać decyzję administracyjną orzekającą o przyznaniu lub odmowie przyznania stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, którego dotyczy wniosek z dnia 30.12.2022 r.
Podanie to dotyczy żądania wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 18.03.2020 r. do 30.06.2022 r.
W myśl art. 24 ust. 2a u.ś.r., jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności.
Zatem aby uzyskać wypłatę świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 18.03.2020 r. do 30.06.2022 r. należało złożyć wniosek o przyznanie prawa do rzeczonego świadczenia do dnia 27.07.2020 r.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i przyznanie mu świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 18.03.2020r. do 30.06.2022r.
W uzasadnieniu podniesiono, że na przeszkodzie do złożenia wniosku w wymaganym terminie stanęła pandemia COVID-19, oraz wprowadzenie w błąd przez pracownika toruńskiego Zespołu d/s Orzekania o Niepełnosprawności.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu decyzją z dnia 6 czerwca 2023 r., na podstawie art. 17, art. 24 ust. 2, ust. 2a i ust. 4 u.ś.r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Powyższe rozstrzygnięcie – po przytoczeniu dotychczasowego stanu faktycznego - organ odwoławczy oparł zasadniczo o następujące ustalenia i rozważania:
Osoba wymagająca opieki, matka strony legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 27 kwietnia 2020 r., przy czym ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 18 marca 2020 r. Wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego skarżący złożył 28 lipca 2022 r. Wniosek ten rozpoznano pozytywnie, poprzez przyznanie stronie świadczenia pielęgnacyjnego na okres od dnia 1 lipca 2022 r. na czas nieokreślony. Kwestią sporną pozostaje natomiast okres wsteczny, tj. od dnia 18 marca 2020 r. do dnia 30 czerwca 2022 r.
Co do zasady prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Jednakże jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności (art. 24 ust. 2a u.ś.r.). Jeżeli jednak wniosek złożono wcześniej, aniżeli orzeczony stopień niepełnosprawności, wówczas, pod uwagę bierze się tę ostatnią datę. Spełnienie warunków ustawowych, determinujących przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego wyprzedza bowiem zasady formalne, określające datę złożenia wniosku od zespołu orzekającego o niepełnosprawności.
Trzymiesięczny termin, o którym mowa w przepisie art. 24 ust. 2a u.ś.r., jest przy tym terminem prawa materialnego, co powoduje, że uchybienie mu wywołuje skutek prawny w postaci wygaśnięcia praw i obowiązków o charakterze materialnym, natomiast uchybienie terminowi procesowemu wywołuje skutek prawny jedynie w płaszczyźnie procesowej. Oznacza to, że po upływie trzymiesięcznego terminu, liczonego od daty wydania orzeczenia o niepełnosprawności nie można już skutecznie żądać wstecznego przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Nie bada się tu ani stanu świadomości strony, ani też innych powodów, dla których zaniechała ona złożenia wniosku w ustawowym terminie. Wyjątkom od tej zasady nie przewidziała również ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 2095), zwana dalej: "ustawą o COVID – 19". Skarżący powinien był złożyć wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego najpóźniej do dnia 27 lipca 2020 r. Jeżeli tego nie uczynił, nie ma podstaw do przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 18 marca 2020 r., czyli od daty ustalenia znacznego stopnia niepełnosprawności jego matki, nad którą sprawuje opiekę. Obecnie nie ma bowiem możliwości wstecznego przyznania przedmiotowego świadczenia.
W skardze złożonej do Sądu, skarżący zaskarżył powyższą decyzję w całości, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że art. 24 ust. 2a u.ś.r., narusza art. 2 i art. 69 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez założenie, że trzymiesięczny termin zawarty w ww. artykule u.ś.r., jako przepis prawa materialnego, nie może być w żaden sposób przywrócony, co jest bardzo krzywdzące, w sytuacji materialnej i strony i jej mojej matki.
Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości.
W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że na początku 2020 r. załatwiając formalności związane z przyznaniem mamie znacznego stopnia niepełnosprawności w Miejskim Ośrodku ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Toruniu, skarżący zapytał, czy możliwe jest uzyskanie świadczenia opiekuńczego na nią, na co urzędniczka ds. obsługi interesantów, przez lekko uchylone drzwi, odpowiedziała, że "nie, bo nie jestem babą (dosłowny cytat) i zasiłek mi się nie należy". W następstwie czego skarżący, zaprzestał dalszego poszukiwania informacji odnośnie zasiłku, co przypadło na moment wprowadzenia stanu pandemii korona wirusa. Podniesiono, że ograniczeniu do niezbędnego minimum uległa organizacja pracy i w efekcie, funkcjonowania urzędów i instytucji publicznych. Wyjaśniono, że w trosce o zdrowie mamy i zminimalizowanie zagrożenia związanego z transmisją koronawirusa w jej otoczeniu, strona nie załatwiała spraw osobiście.
Wskazano, że mama strony choruje na wiele schorzeń, skarżący nie ma własnej rodziny, w tym rodzeństwa, a z jego ojcem ma sporadyczny kontakt.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna, choć z innych przyczyn, niż te, które w niej wskazano.
Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329); dalej zwaną: "p.p.s.a.", doprowadziła Sąd do stanowiska, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu i procesowemu, w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na okoliczność, że organy obu instancji w ustaleniach faktycznych sprawy całkowicie pominęły fakty, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Pismem z 18.08.2022 r. organ I instancji zawiadomił skarżącego w trybie art. 15zzzzzn ustawy o COVID – 19, (prawidłową podstawę stanowił art. 15zzzzzn˛ ww. ustawy – uwaga Sądu), że wniosek o świadczenie złożony w dniu 26.07.2022 r. (w rzeczywistości wniosek złożono 28.07.2022 r. – uwaga Sądu), został złożony z uchybieniem terminu wynikającego z art. 24 ust. 2a u.ś.r., który to przepis zacytowano. Organ I instancji w ww. piśmie wyznaczył stronie 30 dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie ww. terminu wraz z dokumentami uprawdopodabniającymi przyczynę niezłożenia wniosku w terminie. Powyższe zawiadomienie doręczono stronie 6.09.2022 r.
Dnia 2.09.2022 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia podania o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od marca 2020 r., wskazując przyczyny przekroczenia wymaganego terminu do złożenia ww. podania.
Postanowieniem z 8.09.2022 r. organ I instancji odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
Wskutek złożenia zażalenia na to postanowienie organ odwoławczy postanowieniem z dnia 29 listopada 2022 r., o nr SKO – 82-766/22, uchylił zaskarżone postanowienie. Postanowienie to wpłynęło do organu I instancji 1.12.2022 r. Z uzasadnienia organu odwoławczego wynika jednak, że niezasadne było wzywanie strony do przywrócenie terminu do złożenia podania o świadczenie pielęgnacyjne, gdyż materia okresu na jaki przyznawane jest to świadczenie uregulowana została przepisami prawa materialnego. Nie może mieć tu zatem zastosowania instytucja przywrócenia terminu. Tym samym w ocenie organu odwoławczego zaskarżone postanowienie zostało uznane za wadliwe.
Następnie po wydaniu decyzji organu I instancji z dnia 9.12.2023 r., przyznającej świadczenie pielęgnacyjne od 1 lipca 2022 r. na czas nieokreślony, skarżący podaniem z 30.12.2022 r., ponownie zawnioskował o wypłatę zaległego świadczenia pielęgnacyjnego od 18.03.2020 r. do 30.06.2022 r. Podanie to zostało załatwione decyzją organu I instancji z dnia 6 lutego 2023 r., umorzeniem postępowania z wniosku strony z 30.12.2022 r.
Jak ustalił to organ I instancji wskutek rozpatrzenia odwołania od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu decyzją z dnia z dnia 22.03.2023 r., nr SKO-82-173/23 uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że należy wydać decyzję administracyjną orzekającą o przyznaniu lub odmowie przyznania stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, którego dotyczy wniosek z dnia 30.12.2022 r.
Sąd przytoczył elementy stanu faktycznego sprawy, które zostały całkowicie pominięte przez organy obu instancji, co dotyczy postępowania o przywrócenie terminu do złożenia podania na podstawie art. 15zzzzzn˛ ustawy o COVID – 19.
Brak poczynienia ww. ustaleń faktycznych, jak i w konsekwencji brak odniesienia się do nich skutkuje wadliwością decyzji organów obu instancji, która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżący w złożonym podaniu w dniu 28 lipca 2022 r., domagał się ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od 18.03.2020 r. Dlatego też nie jest zrozumiałym, z jakich względów organ I instancji nie orzekł o całości żądania już w pierwszej swej decyzji z 9.12.2022 r. Decyzja ta przyznająca świadczenie od miesiąca złożenia podania, tj. od 1 lipca 2022 r. stanowi w istocie decyzję częściową, która zaniechała rozstrzygnięcia co do żądanego okresu od 18.03.2020 do 30.06.2022 r., do którego to zaniechania przyczyniło się wadliwe postanowienie organu odwoławczego z 29.11.2022 r., w przedmiocie uchylenia postanowienia organu I instancji z dnia 8.09.2022 r. W postanowieniu tym bowiem organ odwoławczy swoje rozważania ograniczył jedynie do nakazania organowi I instancji zastosowania wyłącznie art. 24 ust. 2 u.ś.r., który stanowi, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami.
Żądanie skarżącego rozpoznania całości jego podania o świadczenie pielęgnacyjne, tj. łącznie z okresem od 18.03.2020 do 30.06.2022 r., wymusiło niejako na organie I instancji naprawienie wcześniejszego zaniechania rozstrzygnięcia o całości żądania wydaniem odrębnej decyzji częściowej. Przepisy kpa, nie zabraniają takiej praktyki, która w warunkach przedmiotowej sprawy prowadziła do naprawienia wcześniejszego ww. nieuzasadnionego zaniechania.
Zupełnie podstawowym zagadnieniem do podjęcia rozważań co do prawidłowości zaskarżonej decyzji jest kwestia przesądzenia, czy skarżący uchybił, czy też nie uchybił terminowi określonemu w cyt. art. 24 ust. 2a, u.ś.r. i jaki miało to wpływ na wynik sprawy.
Organ I instancji przytaczając ów artykuł, uznał, że aby uzyskać wypłatę świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 18.03.2020 r. do 30.06.2022 r. należało złożyć wniosek o przyznanie prawa do rzeczonego świadczenia do dnia 27.07.2020 r. Organ ten jednak nie ustalił podstawowej dla niniejszej sprawy okoliczności, czy skarżący terminowi temu uchybił, czy nie.
Organ odwoławczy kwestii tej również nie rozstrzygnął. Powtórzył za organem I instancji, że podanie winno było zostać złożone do 27.07.2020 r., dalej stwierdzając, że jeżeli tego skarżący nie uczynił, nie ma podstaw do przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 18 marca 2020 r. Zastosowany tu tryb warunkowy "jeżeli skarżący tego nie uczynił", oznacza brak ustalenia tej najistotniejszej dla sprawy okoliczności, a mianowicie, czy skarżący dochował ww. terminu, czy też nie dochował go. Już tylko z tych względów zachodzą podstawy do uchylenia decyzji organów obu instancji.
W przedmiotowej sprawie występują jeszcze jednak inne istotne uchybienia prawnomaterialne i procesowe, uzasadniające wyeliminowanie z obrotu ww. decyzji organów obu instancji, jak i postanowienia organu odwoławczego z 29.11.2022 r. uchylającego postanowienie organu I instancji o odmowie przywrócenia terminu z dnia 8.09.2022 r. Pominięte przez organy obu instancji ustalenia faktyczne dotyczące rozpoznania wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia podania o świadczenie pielęgnacyjne, stanowią naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 kpa, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jak wynika z postanowienia organu I instancji z dnia 8.09.2022 r., odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia podania o świadczenie pielęgnacyjne w okresie uprawniającym go do skorzystania z przyznania świadczenia od momentu, o którym stanowi art. 24 ust. 2a u.ś.r. Wskutek jednak wyeliminowania z obrotu tego rozstrzygnięcia, postanowieniem organu odwoławczego z 29.11.2022 r., występuje sytuacja, w której wniosek skarżącego z 2.09.2022 r. o przywrócenie ww. terminu pozostaje nierozstrzygnięty. Stanowiło to przeszkodę do wydania częściowej decyzji organu I instancji z 21.04 2023 r., rozstrzygającej zagadnienie żądania przyznania świadczenia od 18.03.2020 do 30.06.2022 r. Wszak organ ten kierując do strony pismo z 18.08.2022 r., informujące o uchybieniu ww. terminu umożliwił skarżącemu złożenie wniosku o przywrócenie ww. terminu w celu uzyskania możliwości starania się o przyznanie świadczenia z datą wsteczną, tj. od 18.03.2020 r.. Wydanie więc ww. decyzji bez rozstrzygnięcia ww. wniosku nie może być w tych warunkach akceptowalne.
Ponadto należy również stwierdzić wadliwość postanowienia organu odwoławczego z 29 listopada 2022 r., uchylającego postanowienie organu I instancji z 8.09.2022 r. Jak wynika to z art. 144 kpa, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań, a to z kolei oznacza, że organ rozpoznający zażalenie orzeka z zastosowaniem art. 138 kpa. Z tego artykułu wynika, że uchylając decyzję – odpowiednio – postanowienie, organ odwoławczy powinien nie tylko ograniczyć się do uchylenia zaskarżonego orzeczenia, ale też określić przede wszystkim, czy uchyla je w całości, czy w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – odpowiednio – postanowienie, umorzyć postępowanie pierwszej instancji (odpowiednio wpadkowe) w całości albo w części, albo umarzyć postępowanie odwoławcze (odpowiednio wpadkowe). W postanowieniu organu odwoławczego z 29.11.2022 r., nie zastosowano się do ww. regulacji, albowiem nie rozstrzygnięto, czy uchyleniu podlega zaskarżone postanowienie z 8.09.2022 r., w całości, czy też w części oraz nie orzeczono, co do istoty sprawy, poprzez np. przywrócenie terminu do złożenia podania o świadczenie pielęgnacyjne w uwzględnieniem terminu o którym mowa w art. 24 ust. 2a, u.ś.r., albo też poprzez umorzenie postępowania wpadkowego.
Co więcej, istnieje zasadnicza rozbieżność w przyjętej podstawie prawnej rozstrzygnięcia ww. postanowienia z 29.11.2022 r., tj. art. 138 § 1 pkt 1 w wz. z art. 144 kpa, z treścią rozstrzygnięcia, albowiem art. 138 § 1 pkt 1 kpa, stanowi o utrzymaniu w mocy orzeczenia, a treść rozstrzygnięcia stanowi o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. Wreszcie też treść uzasadnienia ww. postanowienia z 29.11.2022 r., wynika, że organ odwoławczy nie miał orientacji co jest istotą sprawy, zupełnie pomijając zagadnienie, że istotą wniosku o przywrócenie terminu był - nie termin do złożenia podania o bieżące świadczenie pielęgnacyjne, bo przepisy prawa nie zakreślają takiego terminu, lecz istota ww. wniosku dotyczyła zachowania terminu do złożenia podania o świadczenie pielęgnacyjne w oparciu o art. 24 ust. 2a, u.ś.r., co otworzyłoby skarżącemu drogę do możliwości wnioskowania o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z datą wsteczną, tj. od 18.03.2020 r., zgodnie z informacją organu I instancji zawartą w piśmie z 18.08.2022 r. (k. 24 akt organu I instancji).
Organ odwoławczy pominął też zupełnie okoliczność, że ww. pismo organu I instancji informujące skarżącego o przekroczeniu terminu, zostało oparte o art. 15zzzzzn ustawy o COVID – 19, (prawidłową podstawę stanowił art. 15zzzzzn˛ ww. ustawy – uwaga Sądu), z którego wynika, że w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów, w tym prawa materialnego, organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu i wyznacza jej termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.
Powyższe czyni konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego ww. postanowienia organu odwoławczego z 29.11.2022 r.
Dodatkowo należy też zauważyć, że w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z 6.06.2023 r., w sposób zupełnie chybiony stwierdzono, że przepisy ustawy o Covid – 19, nie przewidują przywrócenia terminu prawa materialnego, a w szczególności wynikającego z art. 24 ust. 2a u.ś.r. Wbrew bowiem wadliwemu twierdzeniu organu odwoławczego, art.15zzzzzn˛ ust. 1 pkt 2, 4 oraz 5 ustawy o COVID – 19, przewidują przywrócenie terminów prawa materialnego. Powyższy przepis stanowi bowiem, że instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki (art.15zzzzzn˛ ust. 1 pkt 2), których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie (art.15zzzzzn˛ ust. 1 pkt 4), zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony (art.15zzzzzn˛ ust. 1 pkt 5).
Możliwość przywrócenia terminu prawa materialnego w oparciu o powyższy przepis w orzecznictwie nie jest kwestionowana (vide: wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 16 listopada 2023 r., sygn. akt: I SA/Bk 347/23 – WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 sierpnia 2023 r., sygn. akt: I SA/Go 125/23; oraz – WSA w Kielcach z dnia 14 grudnia 2023 r., II SA/Ke 632/23).
Biorąc pod uwagę powyższe, należało uchylić zaskarżoną decyzję, poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia 21.04.2023 r. oraz postanowienie organu odwoławczego z dnia 29.11.2022 r.
W konsekwencji zaszły przesłanki orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz c, p.p.s.a., w zw. z art. 135 p.p.s.a.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zastosują się do oceny i wskazań wynikających z powyższych rozważań.
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w oparciu o przepis art. 15 zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm