Uzasadnienie
Komendant Miejski Policji w G. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., post. W. D., policjantowi Ogniwa Patrolowo - Interwencyjnego I Wydziału Prewencji KMP w G., przyznał prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pobierania stypendium i zasiłku dla bezrobotnych oraz odmówił przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres zatrudnienia u pracodawcy zagranicznego od dnia 01 stycznia 2007 r. do dnia 27 lutego 2009 r.
W uzasadnieniu rozkazu wskazał, iż skarżący zwrócił się z raportem o zaliczenie do okresu służby, od którego zależy wzrost uposażenia zasadniczego dotychczas nieudokumentowanego okresu zatrudnienia w [...] od dnia 01 stycznia 2007 r. do dnia 27 lutego 2009 r. oraz okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Policjant dołączył do raportu poświadczone tłumaczenia z języka angielskiego formularz unijny U002 o przebiegu ubezpieczenia, z którego treści wynika, że wymieniony był ubezpieczony z tytułu wykonywania pracy najemnej w okresie od dnia 01 stycznia 2007 r. do dnia 27 lutego 2009 r. Z uwagi na fakt, iż z przedłożonej dokumentacji nie wynikało, czy zatrudnienie było wykonywane na cały etat zgodnie z przepisami obowiązującymi na terenie kraju, w którym praca była świadczona oraz, czy w trakcie zatrudnienia był okres, za który nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, zwrócono się do policjanta z prośbą o dostarczenie dokumentów pozwalających na ustalenie powyższych okoliczności wyznaczając termin do dnia 02.01.2015 r. który wydłużono do dnia 15 kwietnia 2014 r. Policjant nie zdołał tego dopełnić. Załączył natomiast decyzję Marszałka Województwa [...] odnośnie pobierania zasiłku dla bezrobotnych w [...] i w Polsce. W dniu 16.04.2015 r. złożył oświadczenie o pobieraniu zasiłku dla bezrobotnych.
Wobec powyższego Komendant Miejski Policji w G. stwierdził, iż brak jest podstaw do zaliczenia skarżącemu do wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego policjantów oraz do wysługi lat od której zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej okresu zatrudnienia u zagranicznego pracodawcy od dnia 1stycznia 2007 r. do dnia 27 lutego 2009 r., ponieważ nie zostały spełnione wszystkie przesłanki pozwalające na uznanie, że policjantowi przysługuje wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu pracy za granicą.
Wskutek rozpoznania odwołania od powyższego rozkazu, Komendant Wojewódzki Policji w B., rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, uznając, że poczynione przez organ I instancji ustalenia faktyczne i rozważania prawne są zasadne. Rozkaz swój zaopatrzył w pouczenie o następującej treści: "Od rozkazu personalnego przysługuje prawo złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. za moim pośrednictwem w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia.".
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie z uwagi na złożenie jej z przekroczeniem ustawowego terminu, ewentualnie o jej oddalenie.
Organ podniósł w jej uzasadnieniu, że zaskarżony rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., został doręczony skarżącemu w dniu 2 lipca 2015 r. (kopia zwrotnego poświadczenia odbioru w załączeniu - oryginał zostanie przesłany do Sądu niezwłocznie po jego otrzymaniu). Skarżący, wbrew pouczeniu, w dniu 27 lipca 2015 r. złożył osobiście skargę do Komendanta Miejskiego Policji w G., który następnie w dniu 4 sierpnia przekazał ją do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., tj. organu za pośrednictwem, którego winna być skutecznie wniesiona, (data wpływu na piśmie KMP w G. datowanego na dzień 31 lipca 2015 r. oraz wykaz przesyłek wydanych, które zostały przekazane pocztą specjalną, tzn. przewiezione do KWP 4sierpnia 2015 r.).
Podniesiono że skarga powinna ulec odrzuceniu z przyczyn procesowych - jako spóźniona, bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Wywodzono, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej zwaną: p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zważywszy na to, że w świetle art. 54 § 1 p.p.s.a. skargi nie wnosi się bezpośrednio do sądu administracyjnego lecz należy to uczynić za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, to o zachowaniu terminu przesądza dzień wniesienia skargi do odpowiedniego organu administracyjnego. Powstałe na gruncie art. 54 § 1 p.p.s.a. orzecznictwo sądów administracyjnych, jest jednoznaczne w swojej ocenie stwierdzając, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do niewłaściwego organu w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 30 stycznia 2008 r., II FSK 1724/06, z dnia 24 czerwca 2008 r., II OSK 338/08, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 31 marca 2008 r., I SA/GL 155/08).
W przypadku złożenia przez skarżącego skargi do organu niewłaściwego (w tym do organu pierwszej instancji), organ powinien przesłać ją właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania biegu. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z 9 kwietnia 2010 4., sygn. akt V SA/Wa 504/10, termin do wniesienia skargi jest zachowany jedynie wówczas, gdy niewłaściwy organ, do którego skargę złożono, przekaże ją organowi wskazanemu w art. 54 § 1 p.p.s.a. lub zaadresowaną do organu właściwego odda w polskim urzędzie pocztowym, przed upływem terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt FSK 1453/10, postanowienie NSA z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 631/08, postanowienie NSA z 30 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1768/11, postanowienie NSA z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1489/07, postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I FSK 995/08)
Odnosząc powyższy, ugruntowany pogląd, do stanu faktycznego zaistniałego w przedmiotowej sprawie należy wskazać, że w dniu 27 lipca 2015 r. skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia o konieczności wniesienia skargi za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., złożył skargę w Komendzie Miejskiej Policji w G. Decydujące znaczenie w tej sytuacji ma data przekazania skargi przez Komendanta Miejskiego Policji w G. właściwemu organowi tj. Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w B., co nastąpiło w dniu 4 sierpnia 2015 r., a zatem po upływie ustawowego terminu, który minął 3 sierpnia 2015 r. Skarga została przekazana w dniu 4 sierpnia br. za pośrednictwem tzw. "poczty specjalnej" zajmującej się przewożeniem poczty pomiędzy jednostkami organizacyjnymi Policji.
Z uwagi na powyższe, w ocenie organu, skarga, jako spóźniona, powinna zostać odrzucona.
O ile jednakże Sąd nie podzieli powyższej argumentacji, z ostrożności procesowej organ wniósł o oddalenie skargi, jako bezzasadnej i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu.
Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji zostało doręczone skarżącemu dnia 2 lipca 2014 r. Jakkolwiek na rozprawie, skarżący podał datę doręczenia 3 lipca 2014 r., to jednak, jak wynika z kopii zwrotnego poświadczenia odbioru rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, datą tą był 2 lipca 2014 r. (vide: kopia zwrotnego poświadczenia odbioru k. 24 akt sądowych). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję rozpoczął swój bieg w dniu następnym, tj. 3 lipca 2014 r. i upływał z dniem 31 lipca 2014 r. Skarżący, pomimo faktu, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie złożenia skargi, za pośrednictwem organu odwoławczego, wniósł ją drogą służbową, kierując ją w dniu 27 lipca 2014 r., bezpośrednio do organu I instancji, co jest okolicznością bezsporną. Organ ten przekazał skargę organowi odwoławczemu dnia 4 sierpnia 2014 r., (vide: pieczęć wpływu korespondencji k. 29 verte akt sądowych), a więc po upływie terminu do jej wniesienia, co mogło nastąpić do dnia 31.07.2014 r. W tych warunkach należało uznać, że skarżący nie zachował przewidzianego trybu wniesienia skargi.
Należy bowiem zwrócić uwagę na okoliczność, że zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargi nie wnosi się bezpośrednio do sądu administracyjnego, lecz należy to uczynić za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W sytuacji natomiast, kiedy strona skarżąca nie przekaże skargi organowi odwoławczemu, lecz organowi niewłaściwemu, za dzień jej złożenia uznaje sie dzień, w którym wpłynie ona do organu odwoławczego, co w przedmiotowej sprawie nastąpiło po upływie terminu do złożenia skargi, w dniu 4 sierpnia 2014 r. Należy zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, że w świetle ugruntowanego orzecznictwa o zachowaniu terminu do złożenia skargi przesądza dzień wniesienia skargi do odpowiedniego organu administracyjnego. Dlatego też nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do niewłaściwego organu, jakim był organ I instancji.
W świetle powyższych okoliczności, należało uznać, że skarga skarżącego wniesiona została po upływie wskazanego wyżej terminu i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.