Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia 22 kwietnia 2013 r. Wójt Gminy B. na podstawie art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 60 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012 r., poz. 647) oraz art. 104 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku Spółki A. z siedzibą w T., odmówił Spółce ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] i [...] - obręb G., gm. B. dla inwestycji polegającej na budowie obiektu infrastruktury technicznej - jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą.
Składając odwołanie ww. Spółka wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji ewentualnie, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem, zarzucając naruszenie art. 6 Kpa - poprzez wydanie decyzji bez wyraźnej podstawy prawnej, wadliwe ustalenia znaczenia normy i następstw prawnych, pominięcie przy rozstrzygnięciu części obowiązujących przepisów; art. 7 i art. 77 § 1 Kpa - poprzez niewyjaśnienie sprawy i brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; art. 8 Kpa - poprzez prowadzenie sprawy w sposób nie budzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej w związku z uwzględnieniem tylko części interesów, których mogło dotyczyć postępowanie z pominięciem szczególności interesów wnioskodawcy i właścicieli nieruchomości; art. 80 Kpa - poprzez uznanie, że zebrane dowody w sprawie pozwalają na przyjęcie, że zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie odmownej decyzji o warunkach zabudowy; art. 56 ww. ustawy z dnia 27 marca 2010 r. - poprzez wydanie decyzji negatywnej mimo zgodności z przepisami odrębnymi i oparcie rozstrzygnięcia na art. 1 ust.
2. tej ustawy; art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu - poprzez ogólne odniesienie się do ładu przestrzennego, w tym architektonicznego i zarzut zaburzenia tego ładu, bez uwzględnienia stojących na działce sąsiedniej turbin oraz charakteru ich jako urządzeń infrastruktury technicznej; 6 ust. 2 ustawy o planowaniu - poprzez jego błędne zastosowanie i wykładnię, uznanie że może stanowić podstawę do odmownej decyzji warunków zabudowy; art. 63 ust 2 ustawy o planowaniu - poprzez uznanie, że decyzja warunków zabudowy narusza prawa własności i uprawnienia osób trzecich.
SKO w T. decyzją z [...] lipca 2013 r. ([...]) na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy ww. decyzję. Organ wskazał, że nie jest możliwe pozytywne załatwienie wniosku inwestora, ponieważ aktualne brzmienie art. 7 ust. 1 w z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nakazuje uzyskanie zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych znajdujących się w granicach działek oznaczonych numerami nr [...] i [...]- obręb G., gm. B., co skutkuje tym, że zmiana taka nastąpić może jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Działka nr [...] składa się z użytków rolnych (grunty rolne i rowy) klasy Rlllb, RIVa, RIVb, RV, a działka nr [...] składa się z użytków rolnych klasy Rlllb, RIVa, W-RlVa, RIVb, RV.
W części objętej wnioskiem inwestora inwestycja obejmuje tereny obejmujące użytki rolne klasy III. Zebrany materiał dowodowy świadczy o tym, że niemożliwym jest określenie przez organ warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem. W wyniku zmiany ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przedmiotowa inwestycja nie spełnia warunków w określonych w art. 61 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy z 27 marca 2003 r., ponieważ teren wymaga obecnie uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.
Składając skargę ww. Spółka zarzuciła naruszenie: art. 6 Kpa - poprzez wydanie decyzji wbrew obowiązującym przepisom; art. 7 Kpa - poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w związku z nieuwzględnieniem okoliczności jakie należało wziąć po uwagę przy rozpoznawaniu sprawy, tj. charakter przedmiotowej inwestycji oraz planowaną powierzchnię przeznaczoną pod inwestycję wymagającą wyłączenia terenu z produkcji rolnej i nie wymagającą takiego wyłączenia; art. 8 Kpa - poprzez prowadzenie sprawy w sposób niebudzący zaufania uczestników do władzy publicznej, brakiem wyjaśnień oraz wskazania stronom postępowania obowiązujących przepisów oraz brak ustosunkowania się do zgłoszonych twierdzeń i zarzutów oraz nieuwzględnienie i nieustosunkowanie się do ich interesów i naruszenie zasady wnikliwości; art. 10 Kpa - poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu w tym, uniemożliwienie wypowiedzenia się co do poczynionych ustaleń przed wydaniem decyzji; art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż obszar przeznaczony pod inwestycję wymagał uzyskania zgody na przeznaczenie jej na cele nierolnicze dające podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Stawiając te zarzuty skarżąca domagała się uchylenia decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych w tym za zastępstwo procesowe.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że rozstrzygnięcie wydane w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.
Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie zaś do przepisów art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z znajdujących się na kartach 46 i 47 akt sprawy wypisów z rejestrów gruntów wynikało, że działka oznaczona numerem [...] składa się użytków rolnych, które stanowią grunty rolne i rowy klasy Rlllb, RIVa, RIVb RV. Natomiast działka oznaczona numerem [...] składa się z użytków rolnych klasy Rlllb, RIVa, W-RIVa, RIVb, RV. W części objętej wnioskiem inwestora inwestycja obejmuje tereny obejmujące użytki rolne klasy III. Faktom tym strona skarżąca w swej skardze nie zaprzeczyła.
Z akt sprawy wynika także, że teren na którym znajdują się ww. działki nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie natomiast z przepisem art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub jego części z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.
Ustawodawca w art. 61 ust. 1 przywoływanej ustawy stanowi natomiast, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1;5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Tak więc w sytuacji gdy zamierzonej inwestycji sprzeciwia się przepis prawa, organ zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 tej ustawy nie może wydać pozytywnej decyzji.
W związku z tym należy stwierdzić, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji słusznie zauważył, że z dniem 26 maja 2013 r., a więc już po wydaniu przez organ pierwszej instancji decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją - doszło do nowelizacji przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266), w ramach której zmieniono między innymi treść przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy; co oznacza, że w obecnym stanie prawnym istniejącym już w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie była możliwa zmiana przeznaczenia gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III na cele nierolnicze i nieleśne w innym akcie prawnym niż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i to jeszcze pod warunkiem uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia tych gruntów.
Organ także prawidłowo stwierdził, że ustawa z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, którą znowelizowano ww. przepisy nie zawiera przepisów przejściowych, z których wynikałoby, że do spraw wszczętych przed wejściem w życie nowelizacji stosuje się przepisy dotychczasowe. Dlatego też Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo zastosowało przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zgodnie z ich nowym brzmieniem.
W tej sytuacji prawnej winno być oczywiste, że organ prawidłowo bez naruszenie obowiązującego prawa ustalił, że brak prawnych możliwości do pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku strony skarżącej z 8 lutego 2013 r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie infrastruktury technicznej w postaci jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy 1 MW na działkach [...] i [...] obręb G. gm. B., skoro zamierzona inwestycja nie spełnia warunków określonych treścią przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z 27 marca 2004 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Zaskarżona decyzja nie narusza więc przepisów prawa materialnego. Nie narusza także przepisów procesowych, a w szczególności stwierdzić należy, że nie narusza przepisów wskazanych w skardze. Z akt sprawy bowiem w ocenie Sądu wynika jednoznacznie, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie zbierając wszystkie dowody potrzebne dla ustalenia stanu faktycznego i w żadnej mierze nie ograniczył przysługujących stronie skarżącej uprawnień. W szczególności - co należy mocno podkreślić- organ prawidłowo ustalił w oparciu o wypisy z rejestru gruntów rolnych charakter działek na których strona skarżąca planowała zrealizować swoje zamierzenie inwestycyjne.
W tym stanie rzeczy wobec braku przesłanek wskazanych w przepisach przywołanych art. 145 § 1 ust. 1 lit. a - c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także braku przesłanek, wskazanych w przepisie art. 145 § 1 ust. 2 tej ustawy pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji- stosownie do dyspozycji art. 151 ww. ustawy Sąd skargę jako pozbawioną jakichkolwiek podstaw prawnych oddalił.