Uzasadnienie
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. orzeczeniem z dnia [...] 2004 r., wydanym na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (jednolity tekst Dz.U. Nr 21 z 2002 r. poz. 205 z późno zm.) oraz § 6 pkt 1, § 32 ust. 1-3 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 57, poz. 278 z późno zm.), po rozpoznaniu odwołania od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2004 r. w sprawie uznania K. R. za zdolnego do służby wojskowej - kategoria zdrowia "A" utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.
W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż, iż w ramach wniesionego odwołania RWKL wezwała poborowego na dodatkowe badania. Oceny stanu zdrowia oraz oceny stanu psychicznego poborowego dokonał Kierownik Klinicznego Oddziału Psychiatrycznego [...] w B., który na podstawie dokumentacji z leczenia przedstawionej przez poborowego, wyniku badania psychologicznego oraz w oparciu o ocenę własną rozpoznał osobowość zaburzoną i zakwalifikował powyższe schorzenie do § 69 p. 1, potwierdzając tym samym ustalenia lekarza psychiatry badającego dla potrzeb TWKL. RWKL podkreśliła, iż ustalenia badających psychiatrów są zgodne z treścią dokumentacji z leczenia przedstawioną przez orzekanego.
Wskazano również, iż poborowy zgłaszając się na badania w dniu 12 sierpnia 2004 r. przedstawił zaświadczenie z dnia 11 sierpnia 2004 r. z Prywatnego Gabinetu Internistycznego w N., z którego wynika, że orzekany, ze względu na występujące u niego odchylenia od stanu prawidłowego w badaniu przedmiotowym EKG, wymaga przeprowadzenia pełnej diagnostyki kardiologicznej. Uwzględniając powyższe RWKL skierowała poborowego na konsultacje, którą przeprowadził specjalista kardiolog. Lekarz ten nie znalazł odchyleń od normy w badaniu przedmiotowym, w badaniu echokardiograficznym uwidoczniono prawidłową wielkość jam serca, prawidłową grubość, kurczliwość i podatność mięśnia lewej komory, bez istotnych gradientów i fal zwrotnych, osierdzie wolne - wniosek: poborowy kardiologicznie jest zdrowy.
Od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. wniósł K. R. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skargę motywuje złym stanem zdrowia i leczeniem w Poradni Zdrowia Psychicznego.
W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska powołała się na argumenty tożsame z argumentami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane przez skarżącego.
Nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi, zgodnie z art. 134§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd zwrócił uwagę na uchybienie, które nie było objęte zarzutami strony skarżącej, a związane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W myśl przepisu art. 133§1 wskazanej wyżej ustawy sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego wynikającego z akt sprawy. W niniejszej sprawie organ przedstawił sądowi akta niekompletne, gdyż brak w nich zwrotnego poświadczenia odbioru przez skarżącego orzeczenia organu I instancji. Ma to istotne znaczenia dla ustalenia legalności zaskarżonego orzeczenia organu odwoławczego z uwagi na wynikający z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późno zm.), obowiązek ustalenia przez ten organ, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Uchybienie bowiem przez stronę terminowi do złożenia odwołania skutkuje tym, że decyzja organu I instancji staje się ostateczna. W takiej sytuacji organ odwoławczy rozstrzygałby sprawę zakończoną decyzją ostateczną organu I instancji, co skutkowałoby nieważnością decyzji organu II instancji (art.156§lpkt2 kpa).
W konsekwencji brak w aktach administracyjnych dowodu doręczenia stronie orzeczenia organu I instancji uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie przez sąd, czy organ odwoławczy rozważył dopuszczalność odwołania, czy też pominął tę okoliczność, co w przypadku naruszenia przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego orzeczenia.
Z tych względów należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 145 § l pkt l lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).