Uzasadnienie
Prezydent Miasta B. decyzją z... 2014 r.... na podstawie art. 104, 107 § 1-3, 28, 145 § 1 pkt 4, 150 § 1,151 § 1 pkt 1 Kpa i art. 3 pkt 20, 28 ust. 2, 80 ust. 1 pkt 1, 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane oraz art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta B. z dnia... 2012 r. Nr... znak... dot. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, odcinka zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej wraz z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości, zewnętrznej instalacji gazowej oraz zalicznikowej linii energetycznej, na działce nr..., ul. Z. w B. - odmówił uchylenia tej decyzji wywodząc, że skarżący K., M. i M. S. nie posiadają przymiotu strony postępowania.
Odwołanie wniosły ww. osoby, domagając się zmiany ww. decyzji z... 2014 r. i uchylenia decyzji z dnia... 2012 r., ewentualnie uchylenia decyzji z grudnia 2014 r. i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie art. 7 i 77 Kpa poprzez wykazanie, że należące do nich działki... i... nie leżą w obszarze oddziaływania obiektu na działce nr... i przez co nie są stronami postępowania. Wg nich zaprojektowano budynek o bardzo dużych gabarytach i takich cechach, które powodują jego oddziaływanie na sąsiednie nieruchomości a celem wyeliminowania ich jako strony, dokonano sztucznego podziału graniczącej z ich działkami działki nr... na... i.... Wydając pozwolenie na budowę pominięto ustalenia decyzji SKO w B. z dnia... 2009 r. nr..., z których wynika, że są stronami postępowania i parametry inwestycji nie są zgodne z okoliczną zabudową a projekt budowlany jest niezgodny z wymaganiami opisanymi w decyzji SKO, z której wynika, że zaprojektowana zabudowa nie odpowiada charakterystyce sąsiedniej zabudowy i stanowi odosobnioną zabudowę, która do niczego nie pasuje.
Skoro wskazano co musi być spełnione, aby inwestycja na działce nr... nie oddziaływała na ich nieruchomości i nie burzyła ładu przestrzennego, to nie ma wątpliwości, że ich nieruchomości znajdują się w strefie oddziaływania inwestycji i dlatego przysługuje im status stron, mimo że inwestor podzielił działkę nr... na dwie o nr... i....
Wojewoda K. – P. decyzją z... 2014 r. -... na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 82 ust. 3 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wg Wojewody organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę był zgodnie z art. 55 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym związany decyzją o warunkach zabudowy z... 2011 r. a nie przywoływaną przez skarżących decyzją SKO z dnia... 2009 r., uchylającą wcześniejszą decyzję o warunkach zabudowy i zastrzeżenia oparte na decyzji SKO z dnia... 2009 r. należało uznać za niezasadne. Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 7 i 77 Kpa. Organ I instancji dokonał szczegółowej analizy stanu faktycznego i prawnego, uznając prawidłowo, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony. W postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, interes prawny jest ustalany w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który jako przepis szczególny wobec art. 28 Kpa, ogranicza pojęcie strony w sprawach pozwolenia na budowę do: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu.
Przez obszar oddziaływania należy zaś rozumieć, wg art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obszar oddziaływania musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy. Samo subiektywne odczucie, że inwestycja oddziałuje na nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć.
Skarżący nie przedstawili żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu swoich działek spowodowanych realizacją spornej inwestycji. Przekonanie o tym, że są stroną opierają na tym, że byli stroną w postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr... graniczącej z ich nieruchomościami, oraz że zaprojektowany budynek z powodu jego gabarytów oddziałuje na sąsiednie nieruchomości. Są to subiektywne odczucia, które nie znajdują oparcia w przepisach. Organ I instancji prawidłowo wykazał, że w świetle obowiązujących przepisów, sporna inwestycja nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działek skarżących.
W skardze K., M. i M. S. zarzucili naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 7,77 oraz 107 § 3 i 140 Kpa, gdyż bezpodstawnie pominięto ustalenia z decyzji SKO w B. z... 2009 r. uznającej ich za strony postępowania, kontestowanie tej decyzji i bezkrytyczne podejście do projektu budowlanego inwestorów i uchylenie się od należytego sporządzenia uzasadniania, domagając się uchylenia obu decyzji, przeprowadzenia dowodu z ww. decyzji SKO i zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację z zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie zaś do przepisów art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
Z akt sprawy natomiast wynika, że na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane uwzględniając wniosek H. i R. C. przywołaną decyzją z dnia... 2012 r. Nr... znak..., Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego z wbudowanym garażem trzystanowiskowym (wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi: wod.-kan., gaz., co., i elektr.), odcinka zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej wraz z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości ciekłe o pojemności 8,8 m³, zewnętrznej instalacji kanalizacji gazowej oraz zalicznikowej linii energetycznej, na terenie działki o nr ew...., obręb..., przy ul. Z. w B. W związku z tym należy zauważyć, że decyzja ta dotyczy działki o numerze.... Tymczasem przywoływana przez skarżących zarówno w skardze jak i wcześniej w odwołaniu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z... 2009 r. nr SKO..., która uchyliła decyzję Prezydenta Miasta B. z... 2008 r...., ustalającą warunki zabudowy na innej działce, a mianowicie na działce nr....
Z akt sprawy wynika, że działka nr... graniczyła z działką, która jest własnością skarżących. Tymczasem jak wynika z akt działka... - powstała w wyniku podziału działki... na dwie działki:... i... - nie graniczy z działkami nr... i... będącymi własnością skarżących, bowiem przedziela je działka....
Wydając w niniejszej sprawie decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o pozwoleniu na budowę na działce nr..., organy były - po myśli art. 55 ustawy z 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) związane nie kasacyjną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z... 2009 r. a tylko i wyłącznie decyzją Prezydenta Miasta B. z... 2011 r. -... ustalającą warunki zabudowy na działce nr.... Powyższa decyzja jako decyzja ostateczna pozostaje w obrocie prawnym i brak podstaw prawnych do negowania tego oczywistego faktu.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie stwierdzano, że w postępowaniu którego przedmiotem jest zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę interes prawny należy ustalać na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Jest to bowiem przepis szczególny wobec przepisu art. 28 Kpa. Art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane pojęcie strony ogranicza w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu.
Termin - obszar oddziaływania- należy -natomiast rozumieć po myśli art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, które wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.
Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia, dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Zasadne jest więc w ocenie Sądu stanowisko organu, że ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny. Sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem (zarządcą lub użytkownikiem wieczystymi) nieruchomości nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę.
Natomiast wskazywanie przez skarżących, że "... powstaje budynek, który swoim charakterem i wyglądem w ogóle nie pasuje do dotychczasowego zagospodarowania przestrzennego całego otoczenia i który całkowicie burzy dotychczasowy ład przestrzenny" i że "... taka inwestycja narusza tzw. zasadę "dobrego sąsiedztwa"..." nie uzasadnia przyznania im statusu strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę.
Analiza akt sprawy prowadzi Sąd do wniosku, że obszar oddziaływania inwestycji wyznaczono zgodnie w z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Z projektu budowlanego wynika bowiem, że przedmiotowy budynek mieszkalny na działce nr... został usytuowany w odległości 5,63 m od granicy z sąsiednią działką o nr ew.... o szerokości ok. 34 m, co oznacza, że projektowany budynek mieszkalny oddalony będzie od działek o nr ew.... i..., których właścicielami są skarżący na odległość ok. 39 m. Z dokumentacji projektowanej spornej inwestycji nie wynika także, że realizacja przedsięwzięcia pozbawia nieruchomości skarżących dostępu do drogi publicznej. Także wysokość budynku nie spowoduje ograniczenia praw skarżących w zakresie zagospodarowania ich działek.
W tym stanie rzeczy nie podzielając zarzutów skarżących, wobec braku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę stosownie do art. 151 ww. ustawy należało oddalić. I dlatego orzeczono jak wyżej.