Uzasadnienie
M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2005r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 w zw. z art. 138 § 1pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000r. Dz. U. Nr 98, poz.1071 ze zm.) oraz art. 81 ust 1 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. Nr 207 z 2003r., poz. 2016 z poźn. zm.).
Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż. decyzją z dnia [...] 2001 r. znak: [...], nakazał rozbiórkę nie użytkowanego i nie nadającego się do remontu obiektu budowlanego - budynku mieszkalnego wielorodzinnego, będącego własnością M. i G. K. zam. w Ż. przy ul. [...], na nieruchomości ozn. geod. jako działka Nr [...] położonej w Ż. przy ul. [...]. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 12 września 2001 r., który wówczas nie odwołał się od tej decyzji. Właściciele nieruchomości w dniu 13 listopada 2001 r. poinformowali organ nadzoru budowlanego o wykonaniu obowiązku.
W dniu 13 września 2005r. M. K. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie rozbiórki powyższego budynku mieszkalnego, zakończonego decyzją ostateczną na podstawie art. 146 § 1 pkt 6 k.p.a., gdyż decyzja ta została wydana bez uzgodnienia w właściwą służbą ochrony zabytków. Do wniosku skarżący załączył spis zabytków architektury i budownictwa ewidencja 1997 r. - dla Miasta i Gminy Ż.. W spisie tym nie został ujęty ww. budynek mieszkalny przy ul. Gnieźnieńskiej 12, zamieszczony natomiast został przyległy bezpośrednio do niego dom przy ul. [...].
Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w T. Delegatura w B. poinformował skarżącego, pismem z dnia 22.09.2005 r. znak: [...], że rzeczony budynek nie jest wpisany do rejestru zabytków, ale położony jest w strefie ochrony konserwatorskiej. Wydanie pozytywnej opinii konserwatorskiej w sprawie jego rozbiórki, byłoby możliwe w przypadku jego złego stanu technicznego, nie nadającego się do remontu (z czym mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie), jednakże taka opinia winna zostać poprzedzona oceną stanu technicznego budynku i sporządzeniem dokumentacji fotograficznej.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż. postanowieniem z dnia [...] 2005 r. znak: [...] wznowił na żądanie strony postępowanie w przedmiotowej sprawie.
W piśmie z dnia 20 grudnia 2005r. Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w T. poinformował PINB, że podtrzymuje swoją wcześniejszą opinię konserwatorską zawarta w piśmie z dnia 22 września 2005r.
Następnie w dniu 18 października 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 6, art. 151 § 2 K.p.a. wydał decyzję znak: [...], w której w punkcie:
- stwierdził, iż decyzja ostateczna Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. z dnia [...]2001 r. znak: [...] w sprawie rozbiórki nie użytkowanego i nie nadającego się do remontu obiektu budowlanego - budynku mieszkalnego wielorodzinnego, będącego własnością M. i G. K. zam. w Ż. przy ul. [...], na nieruchomości ozn. geod. jako działka Nr [...] położonej w Ż. przy ul. [...], wydana została z naruszeniem prawa,
- odstąpił od uchylenia decyzji wymienionej w pkt 1 z powodu okoliczności o których mowa w art.146 §2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie takich, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący wniósł odwołanie, które zostało uwzględnione przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...]2005r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. organ przed jej wydaniem nie zawiadomił stron o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzeniem w sprawie - z tego względu zaskarżona decyzja została uchylona. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odniósł się do wniesionego odwołania, i w oparciu o zebrany materiał dowodowy stwierdził, że samo rozstrzygnięcie kończące zawarte w zaskarżonej decyzji jest właściwe, gdyż sporny budynek mieszkalny, przed rozbiórką, nie był wpisany do rejestru zabytków, a tylko znajdował się w strefie ochrony konserwatorskiej. Wykazane w odwołaniu zarzuty dotyczą decyzji powiatowego nadzoru budowlanego z dnia [...]1999 r., od której to decyzji skarżący nie odwołał się w ustawowym terminie, mimo prawidłowego jej doręczenia.
W skardze do Sądu M. K. zarzucił decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego naruszenie przepisów prawa administracyjnego i materialnego, a mianowicie:
• art. 139 kpa (organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny).
• art. 81 k.p.a., gdyż organ odwoławczy przyjął za udowodnione, że skarżący nie odwołał się od decyzji w sprawie rozbiórki obiektu. Skarżący załączył kopie odwołania od decyzji z dnia [...] 1999r. i korespondencję z organem.
• art. 67 prawa budowlanego,
• § 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz.U. nr 10, poz. 47),
• art. 146 § 2 k.p.a.
Skarżący uważa, że w udostępnionych jemu materiałach nie ma żadnych dokumentów, które zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa stanowiłyby podstawę do wydania decyzji dotychczasowej na rozbiórkę spornego budynku.
W udzielonej odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Katalog spraw przewidzianych do kontroli sądowej zawarty został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm)- dalej P.p.s.a.,
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W świetle powyższego kontrola legalności działalności administracji publiczne sprowadza się do jego oceny pod kontem zgodności z przepisami prawa, ale tylko w granicach danej sprawy.
W tym miejscu należy wyjaśnić na tle rozpoznawanej sprawy co będzie wyznaczało jej granice.
Kontroli Sądu podlega tylko decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]2005r. Nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. z dnia [...] 2005 r. znak: [...], gdyż sprawa dotyczy postępowania zmierzającego do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania.
W ocenie Sądu na tle rozpatrywanej sprawy podkreślenia wymaga to, iż zaskarżona decyzja została wydana w trybie art.138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.Przepis ten stanowi, iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
W związku z powyższym rola Sądu przy kontroli zaskarżonej decyzji sprowadza się w tym konkretnym przypadku do oceny, czy w świetle przeprowadzonego postępowania dowodowego prowadzonego przez organ I instancji wystąpiły braki w dowodach, czy też wadliwość postępowania, które wywołują taki skutek, że postępowanie dowodowe należy przeprowadzić w całości, bądź też w znacznej części.W przypadku wystąpienia powyższych przesłanek dalsza rola Sądu sprowadza się do oceny, czy organ odwoławczy korzystając z dyspozycji powyższego artykułu wskazał okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrywaniu sprawy
Uchybienia wykazane w zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy nie są pozbawione umocowania w przepisach prawa i dowodzą o nieprawidłowo przeprowadzonym postępowaniu przed organem I instancji.
Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ pierwszej instancji przed jej wydaniem nie zawiadomił stron o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzeniem w sprawie.
W ocenie Sądu jest to okoliczność skutkująca zastosowaniem przepisu art. 138 § 2 K.p.a. Tym samym stosownie do treści art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie były podstawy ku temu, aby organ odwoławczy wydał decyzję o charakterze kasacyjnym z uwagi na popełnione błędy przez organ I instancji. Zgodnie z brzmieniem powyższego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Z powyższych względów zarzuty merytoryczne podnoszone w skardze przeciwko decyzji zaskarżonej nie zasługują na uwzględnienie w sytuacji gdy organ odwoławczy zasadnie wydał decyzję na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.
Z uwagi na powyżej przedstawiony stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy działając na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił jako nieuzasadnioną.