Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r., znak [...], Wojewoda [...] na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej powoływana jako kpa) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołań przez J. B. (dalej określany jako Skarżący) i W. N. od decyzji Prezydenta Miasta B. Nr [...] z [...] maja 2020 r., znak: [...].
W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że Skarżącemu nie przysługiwał status strony postępowania przed organem I instancji. Zgodnie z art. 129 § 2 kpa, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zgodnie z przyjętym stanowiskiem judykatury dla podmiotów, które nie były stronami w toku postępowania przed organem I instancji, termin do wniesienia odwołania liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie biorącej udział w postępowaniu, która najpóźniej je odebrała (tak wyrok NSA z 15.11.2011 r., II OSK 1643/10). W niniejszej sprawie ww. decyzja Prezydenta Miasta B. została najpóźniej doręczona w sposób zastępczy 10.06.2020 r. Zatem odwołanie winno być złożone najpóźniej 24.06.2020 r. W konsekwencji, złożenie odwołania na poczcie przez Skarżącego 29.06.2020 r. spowodowało uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Organ wskazał ponadto, że pisma Skarżącego nie można było potraktować jako wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta Miasta B. z [...] maja 2020 r. W zasadzie jedynym środkiem zaskarżenia decyzji nieostatecznej jest odwołanie. Wznowienie postępowania dopuszczalne jest tylko w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Skarżący złożył pismo na poczcie 29.06.2020 r., tj. w czasie, kiedy decyzja Prezydenta Miasta B. nie była ostateczna, bowiem Wojewoda dopiero decyzją z [...] sierpnia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z [...].05.2020 r. Potraktowanie ww. odwołania jako wniosku o wznowienie postępowania na tym etapie mogłoby jedynie skutkować postanowieniem o odmowie wznowienia postępowania z uwagi na fakt, że decyzja w chwili złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie była ostateczna.
Skargę na powyższe postanowienie złożył Skarżący, wskazując, że Wojewoda stwierdził przekroczenie terminu na wniesienie odwołania, uznając go za stronę postępowania w sprawie. Jednocześnie urząd nie traktował go jako strony, o czym świadczy pismo z 6.07.2020 r. skierowane przez Urząd Miasta w B. do Wojewody [...], gdzie wyraźnie stwierdza, że nie jest on stroną w postępowaniu. Wobec tego Urząd Miasta B. nie informował go w sposób wymagany prawem o dokonywanych w sprawie czynnościach. Decyzja Prezydenta Miasta B. została upubliczniona w BIP 4.06.2020 r. i od tego momentu należy, zgodnie z kpa (art. 49, 49a i 129), liczyć czas przeznaczony na wniesienie odwołania. Obwieszczenie o wydaniu decyzji uważa się za dokonane po upływie dwóch tygodni od dnia jego zamieszczenia i po upływie tych dwóch tygodni zaczyna dopiero biec termin odwoławczy dla osób, którym decyzję doręczono wyłącznie przez obwieszczenie.
Jednocześnie Skarżący wniósł skargę na decyzję nr [...] Prezydenta Miasta B. w związku pominięciem go jako strony postępowania wraz z pozostałymi mieszkańcami budynku przy ulicy F. W dalszej części Skarżący przedstawił swoje zarzuty wobec ww. decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała uwzględnieniu.
Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że organ odwoławczy zupełnie pominął dokonanie podstawowego ustalenia, a mianowicie czy Skarżący jest stroną postępowania, co w świetle stanowiska zajętego w tej kwestii przez organ I instancji jest niewątpliwie sporną okolicznością, ponieważ Skarżący nie był traktowany w toku postępowania przed Prezydentem jako strona. Jeśli okaże się, po dokonaniu w tym zakresie stosownych ustaleń przez Wojewodę, że Skarżący nie był stroną postępowania, wówczas nie jest prawidłowe stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, ponieważ terminowi takiemu może uchybić jedynie strona.
Ponadto uzasadnienie zaskarżonego postanowienia de facto zawiera w sobie rozstrzygnięcie w przedmiocie wznowienia postępowania, co jest niedopuszczalne. Rozstrzygnięcie w tym zakresie powinno znaleźć się w oddzielnym akcie, przy czym Sąd w żaden sposób nie przesądza o jego treści. Takie działanie Wojewody może doprowadzić do ograniczenia praw Skarżącego na skutek braku konkretnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia postępowania i wskutek tego możliwości jego zaskarżenia. Jest to jednak okoliczność poboczna, ponieważ przede wszystkim Wojewoda, ponownie rozpoznając sprawę, ustali, czy Skarżący jest stroną postępowania i w zależności od dokonanych w tym zakresie ustaleń wyda stosowne rozstrzygnięcie.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzeczono jak w sentencji.
Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.