Uzasadnienie
D. P. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 28 lipca 2022 r., nr SKO-82/559/22 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu wniosło o umorzenie postępowania wskazując, że decyzją z dnia 29 września 2022r., nr SKO-82/559/22 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu orzekło o uchyleniu zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji SKO w Toruniu z dnia 28 lipca 2022 r. oraz poprzedzającej ją decyzji działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Torunia Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych w Toruńskim Centrum Świadczeń Rodzinie z dnia 14 czerwca 2022 r., nr ŚR.ŚP.1311.2022.
W piśmie procesowym z dnia 19 grudnia 2022 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że cofa skargę na opisaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2022 poz. 329 – dalej P.p.s.a.) Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę, w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego chyba, że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Zgodnie zaś z treścią art. 60 w/w ustawy cofnięcie skargi wiąże sąd. Jedynie w sytuacjach, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne.
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej skutecznie cofnął skargę, albowiem czynność jego nie zmierza do obejścia prawa i w związku, z czym cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.