Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] Wójt Gminy S. przyznał W. M. świadczenie pielęgnacyjne w kwocie 1.406 zł miesięcznie (punkt 1 decyzji), wypłacane do 30 dnia każdego miesiąca (punkt 2 decyzji), na okres od 1 listopada 2017 r. do dnia 31 listopada 2019 r. (punkt 3 decyzji). W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ wskazał, że wnioskodawczyni spełnia warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem J. M., urodzonym dnia [...] lipca 2012 r., który legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Odwołanie od ww. decyzji złożyła W. M., zaskarżając je w części dotyczącej punktu 3. Wskazała, że w jej ocenie świadczenie pielęgnacyjne powinno było zostać ustalone od dnia wystąpienia o ustalenie niepełnosprawności jej syna J. M., tj. od dnia 21 listopada 2016 r.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wedle art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. 2017 r., poz. 1952, zwana dalej: "ustawą"), prawo do świadczeń rodzinnych, (do których należy świadczenie pielęgnacyjne) ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Organ wskazał także na treść art. 24 ust. 2a ustawy, który umożliwia ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, jednakże pod warunkiem złożenia wniosku o ustalenie prawa do tego świadczenia w okresie trzech miesięcy od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że syn skarżącej uzyskał orzeczenie o niepełnosprawności dnia 19 grudnia 2016 r., a zatem ww. trzymiesięczny termin, upływał skarżącej dnia 19 marca 2017 r. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, złożyła ona wniosek dopiero dnia 10 listopada 2017 r., w związku z czym, brak było podstaw do przyznania rzeczonego zasiłku od dnia wystąpienia o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na powyższą decyzję wniosła W. M. wskazując, że wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na syna J. M. próbowała złożył w dniu 6 lutego 2017 r., jednakże urzędnik odmówił przyjęcia jej wniosku. Skarżąca wniosła o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie oraz wskazując, że skarżąca miała możliwość złożenia wniosku przez operatora pocztowego, czego nie dokonała.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżąca ubiega się o prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem J. M., względem którego, w dniu 19 grudnia 2016 r., wydano orzeczenie o niepełnosprawności.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły art. 17 ust. 1 pkt 1, ust. 1b, ust. 3 ustawy. Wysokość oraz termin wypłacania przedmiotowego świadczenia, nie są przez stronę kwestionowane. Skarżąca nie zgadza się jedynie z początkową datą okresu, na który przyznano zasiłek, wskazując, że okres ten powinien rozpoczynać się równocześnie z dniem wystąpienia o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności.
Wskazać w tym względzie należy, że zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W takim przypadku prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. W niniejszej sprawie, orzeczenie o niepełnosprawności z dnia 19 grudnia 2016 r., zaliczające J. M. do osób niepełnosprawnych, wydane zostało na czas określony do dnia 30 listopada 2019 r., która to okoliczność została uwzględniona w treści decyzji organu I instancji.
Z kolei zgodnie z art. 24 ust. 2 w zw. z art. 17 ustawy prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Przepis art. 24 ust. 2a ustawy umożliwia jednak ustalenia prawa do przedmiotowego świadczenia, począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności, jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do tego świadczenia.
Orzeczenie o niepełnosprawności J. M. zostało wydane dnia 19 grudnia 2016 r., a zatem zgodnie z powyższym, aby uzyskać prawo do przedmiotowego świadczenia, począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności, W. M., składając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, musiałaby dochować ww. trzymiesięcznego terminu, który upływał w dniu 19 marca 2017 r.
Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem J. M., skarżąca złożyła w dniu 10 listopada 2017 r., o czym świadczy prezentata widniejąca na oryginale wniosku. Do wniosku tego skarżąca załączyła kserokopię orzeczenia o niepełnosprawności z dnia 19 grudnia 2016 r., a ponadto oświadczenie o niekorzystaniu przez więcej niż przez 5 dni w tygodniu z całodobowej opieki nad dzieckiem umieszczonym w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym oraz oświadczenie o niemożności podjęcia zatrudnienia w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym synem. W dniu 23 listopada 2017 r. skarżąca złożyła do akt wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] października 2017 r. sygn. akt [...], zmieniający pkt 7 ww. orzeczenia o niepełnosprawności z dnia 19 grudnia 2016 r. i ustalający, że małoletni J. M. wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
Tym samym organy obu instancji zasadnie uznały, że wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wraz z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, wpłynął w listopadzie 2017 r., co skutkowało, w świetle art. 24 ust. 2 ustawy, ustaleniem daty początkowej okresu, na który przyznano świadczenie, jako 1 listopada 2017 r. Brak jest przy tym podstaw, aby stwierdzić, że – jak wskazuje skarżąca – podjąwszy próbę złożenia wniosku w lutym 2017 r., spotkała się ona z odmową przyjęcia go przez urzędnika. Brak jest bowiem w aktach sprawy jakiegokolwiek dowodu urealniającego wersję skarżącej, w związku z czym jej twierdzenie w tym zakresie nie zasługiwało na uwzględnienie, tym bardziej, że zostało wywiedzione przez nią dopiero na etapie formułowania skargi do sądu administracyjnego. Dodać przy tym należy, że w przypadku gdyby skarżąca posiadała zastrzeżenia co do pracy urzędnika administracji państwowej, przysługuje je prawo złożenia skargi do właściwego organu, w trybie określonym w dziale VIII k.p.a.
Ponadto, w ocenie Sądu, treść art. 24 ust. 2a ustawy przemawia za uznaniem, że wskazany tam trzymiesięczny termin, powinien być liczony od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności, które to sformułowanie rozumieć należy jako dzień wydania przez właściwy organ lub sąd, orzeczenia o niepełnosprawności (podobnie WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 4 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 478/14, Legalis nr 1260144). W niniejszej sprawie natomiast orzeczenie zaliczające J. M. do osób niepełnosprawnych zostało wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. w dniu 19 grudnia 2016 r, natomiast powołanym wyżej wyrokiem Sądu Rejonowego w B., dokonano jedynie częściowej zmiany tego orzeczenia w zakresie w jakim rozstrzygało ono co do konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji syna skarżącej.
Orzeczenie sądu powszechnego nie rozstrzyga zatem o zaliczeniu J. M. do osób niepełnosprawnych, a jedynie dokonuje częściowej modyfikacji zawartych w nim wskazań. Brak było zatem podstaw, aby uznać, że trzymiesięczny termin - opisany w art. 24 ust. 2a ustawy, powinien być liczony od daty wydania przez sąd powszechny wyroku modyfikującego w części treść orzeczenia o niepełnosprawności, która w istocie została orzeczona już dnia 19 grudnia 2016 r.
Tym samym stwierdzić należy, że podniesione w skardze twierdzenie nie zasługuje na uwzględnienie. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym oraz prawnym, zastosowano właściwe przepisy prawa materialnego, nie dopuszczając się przy tym naruszenia przepisów proceduralnych. Ponadto Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie dostrzegł żadnych uchybień, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
W związku z powyższym, orzekając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.