Uzasadnienie
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy S., stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji D. R. polegającej na budowie kurnika do hodowli brojlerów kurzych o obsadzie 140 DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr geod. [...] obręb H. gmina S. skarżący – A. R. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek nie zawierał uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej wskazanego art. 61 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.
Wydanie decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko oraz określającej rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja nie podlega zatem wykonaniu i nie powoduje bezpośrednio niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdza bowiem jedynie zaistnienie podstaw do odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Tego rodzaju decyzja jest wydawana we wstępnym etapie postępowania dotyczącego zamierzenia inwestycyjnego i stanowi jedną z przesłanek niezbędnych do uzyskania przez inwestora kolejnych decyzji wymaganych przez prawo. Zgodnie z art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem, m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Dopiero te rozstrzygnięcia będą podlegać wykonaniu. Decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie uprawnia do realizacji planowanej przez inwestora inwestycji. Możliwość wydania w przyszłości aktów administracyjnych, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z 15 kwietnia 2015 r., II OZ 259/15, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
W sprawie niniejszej skarżący nie uzasadnił swoich wniosków tzn. nie podał argumentów, do których sąd mógłby się ustosunkować. Z kolei takiego uzasadnienia nie mogą stanowić zarzuty skargi i powołana w związku z nimi argumentacja, bowiem postępowanie wpadkowe w przedmiocie udzielenia ochrony tymczasowej nie służy rozpoznaniu zarzutów skargi (temu służy postępowanie w jego głównym nurcie – legalności decyzji środowiskowej), ale dotyczy wyłącznie okoliczności wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tych jednakże wnioskodawca nie wskazał.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.