Uzasadnienie
M.L. wywiódł do sądu administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 3 stycznia 2024 r. nr 406.1792/AH/XIV/23 wydane w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia skarżącego na bezczynność i przewlekłość Wójta Gminy Jaświły w sprawie postępowań z zakresu pomocy społecznej, tj. o przyznanie: okresowej pomocy finansowej, ubezpieczenia zdrowotnego finansowanego ze środków publicznych i finansowej pomocy celowej. Postanowienie to wydano na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a. oraz opatrzono informacją o tym, że jest ono ostateczne w administracyjnym toku instancji i nie jest zaskarżalne do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023 r., poz. 1634.; dalej: p.p.s.a.), wedle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli zainicjowana nią sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tej przyczyny najczęściej następuje wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a.) – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie; lub gdy dotyczy sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów (art. 5 p.p.s.a.); albo, gdy skarga została wniesiona w sprawie objętej właściwością sądów powszechnych.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Tymczasem zaskarżone postanowienie zostało wydane w wyniku rozpatrzenia przez organ wyższego stopnia ponaglenia skarżącego, wywiedzionego przez niego na niezałatwienie w terminie trzech jego spraw z zakresu pomocy społecznej przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, działającego z upoważnienia Wójta Gminy Jaświły. Postanowienie wydano na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a., wedle którego organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle art. 123 § 1 k.p.a. w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia, zaś zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Tymczasem przepisy prawa (w szczególności zaś k.p.a.) nie przewidują możliwości wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie organu wyższego stopnia względem organu prowadzącego postępowanie, które wydane zostało w następstwie rozpoznania ponaglenia. W świetle powyższego, postanowienie to jest ostateczne i nie służą na nie żadne środki zaskarżenia, o czym skarżącego prawidłowo pouczono.
Zaskarżone postanowienie nie jest również postanowieniem kończącym postępowanie, ani rozstrzygającym sprawę co do istoty. Wniesione przez skarżącego ponaglenie jest w istocie podaniem (żądaniem) o rozpatrzenie sprawy bezczynności lub sprawy przewlekłości postępowania przez właściwy organ administracji publicznej. Postanowienie wydawane w następstwie jego rozpatrzenia ma w związku z tym charakter wpadkowy (incydentalny). Nie kończy zatem postępowania w sprawie głównej i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.
W konsekwencji, w świetle wyżej cytowanego art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżone postanowienie, jako wydane na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.