Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. P. Komendant Wojewódzki Policji w B., orzekając na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., uznał za bezzasadne zażalenie T. D. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w sprawie rozpoznania wniosku żalącego się o wydanie decyzji w kwestii jednorazowego odszkodowania z tytułu wadliwego rozwiązania stosunku służbowego.
Skargę na postanowienie z dnia [...] września 2014 r. złożył do tutejszego sądu T. D. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że rodzaj postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego jest ściśle określony i jest to katalog zamknięty.
W sprawie niniejszej do sądu zaskarżone zostało postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji, wydane na podstawie art. 37 k.p.a., uznające za bezzasadne zażalenie skarżącego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji.
W ocenie składu orzekającego, zaskarżone postanowienie nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie lub rozstrzygającym sprawę co do istoty, jak też nie zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Od postanowienia tego nie przysługuje zażalenie (art. 141 § 1 w zw. z art. 37 k.p.a.). Stąd też zażalenie na takie orzeczenie wnoszone przez stronę w trybie art. 37 k.p.a. nie ma charakteru środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, lecz służy wyłącznie zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego terminu załatwienia sprawy (art. 35 i 36 k.p.a.). Oznacza to, że postanowienie rozpoznające zażalenie na bezczynność ma charakter incydentalny, a skoro tak, to strona nie posiada uprawnień do podważenia tego postanowienia w trybie procesowym.
W konsekwencji nie podlega ono także zaskarżeniu do sądu administracyjnego, bowiem taki przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej. Skarga w tym przedmiocie złożona podlega zatem odrzuceniu przez sąd.
Wskazać natomiast trzeba, że niezależnie od pozytywnego bądź negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu I instancji, gdyż spełniła warunek formalny określony w art. 37 § 1 k.p.a.
W sprawach o bezczynność organu istotne znaczenie ma nie tyle sposób rozpatrzenia zażalenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a., ale sam fakt dokonania takiej czynności przez stronę. Złożenie zażalenia oznacza bowiem wyczerpanie przysługujących stronie środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2013 r., I OSK 145/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązujący, orzeczono jak w sentencji.