Uzasadnienie
W dniu 2 marca 2005 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez: nadesłanie dwóch uwierzytelnionych odpisów skargi oraz wezwano do uiszczenia wpisu sądowego, a także do złożenia pełnomocnictwa procesowego do występowania przed sądami administracyjnymi i uzupełnienia udzielonego pełnomocnictwa o oświadczenie pełnomocnika w przedmiocie pozostawania w stosunku pracy - pod rygorem odrzucenia skargi (k. 8). Wezwanie doręczono prawidłowo dnia 7 marca 2005 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru k. 10).
W dniu 11 marca 2004 r. został uiszczony wpis sądowy (k. 9), a 14 marca 2005 r. zostało nadesłane pełnomocnictwo procesowe oraz wymagane oświadczenie pełnomocnika (stempel pocztowy na kopercie k. 14). Nie zostało ono zaopatrzone znakami opłaty skarbowej i Sąd wezwał do opłacenia pełnomocnictwa.
Mimo upływu wyznaczonego, siedmiodniowego terminu, nie nadesłano brakujących odpisów skargi (dołączono do skargi tylko 1 odpis, przy większej liczbie uczestników postępowania). Zgodnie z treścią art. 47 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) do pisma (w tym również i skargi) należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Treść art. 33 § 1 u.p.s.a. stanowi iż osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Ilość odpisów skargi powinna być zatem adekwatna do liczby uczestników prowadzonego postępowania administracyjnego przed organami nadzoru budowlanego.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
Z tych względów na podstawie powołanego przepisu skarga podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono jak w sentencji.
O zwrocie wpisu sądowego orzeczono po myśli art. 232 § 1 pkt 1 lit. "a" cyt. ustawy u.p.s.a.