Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] października 2014 r., którą orzeczono o ograniczeniu sposobu korzystania z działki nr [...] położonej w obrębie B., stanowiącej własność K. G. Złożyła ona do sądu administracyjnego skargę na decyzję Wojewody wnioskując jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania ze względu na możliwość wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych dla strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługiwał na uwzględnienie.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia jest oparte na zasadzie skargowości, a wniosek w tym przedmiocie powinien zawierać uzasadnienie, w którym przedstawione zostaną okoliczności przemawiające za wstrzymaniem tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości wydana na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 518 z późn. zm.), dalej jako u.g.n.
Z uwagi na powyżej wskazany przedmiot decyzji i jej podstawę prawną, wstrzymanie należy uznać za uzasadnione ze względu na treść art. 9 u.g.n., zgodnie z którym w sprawach, o których mowa w przepisach działu III u.g.n., z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.
Regulacja art. 9 u.g.n. oznacza, że w przypadku decyzji wydawanych na podstawie przepisów działu III u.g.n. (z wyjątkiem decyzji o podstawach prawnych szczegółowo w przepisie art. 9 u.g.n. wymienionych tj. art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a) – organ ma obowiązek wstrzymania jej wykonania z urzędu.
Z akt sprawy niniejszej wynika, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 124 ust. 1 u.g.n., jednakże organ nie wstrzymał z urzędu jej wykonania. W takiej sytuacji uzasadnione jest zastosowanie art. 9 u.g.n., zwłaszcza gdy wnosi o to skarżący. Błąd czy zaniechanie organu nie powinny bowiem pociągać za sobą ujemnych dla strony skutków prawnych w sytuacji, gdy te negatywne skutki można drogą procesową wyeliminować (jak w sprawie niniejszej poprzez wydanie postanowienia w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art.
9. u.g.n.). Brak udzielenia ochrony tymczasowej w sytuacji zaistniałej w sprawie niniejszej powodowałby, że strona skarżąca znajdowałaby się w sytuacji gorszej niż strona, której również ograniczono sposób korzystania z nieruchomości, ale wobec wniesienia skargi organ zachował się zgodnie z treścią art. 9 u.g.n. Nadto w regulacji art. 9 u.g.n. można dopatrzyć się zamiaru ustawodawcy zagwarantowania stronie stanu dotychczasowego, trwającego do dnia dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Zauważyć należy, że stanowisko to jest prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide postanowienia NSA w sprawach I OZ 133/12, I OSK 2901/12, I OZ 770/08, czy II SA/Sz 129/15, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Stanowisko to prezentowane jest również przez tutejszy sąd (vide np. sprawy II SA/Bk 833/14, II SA/Bk 789/14, II SA/Bk 1024/14, II SA/Bk 1078/14, II SA/Bk 194/15, CBOSA).
Jak wskazał sąd w sprawie II SA/Bk 526/14 (postanowienie z dnia 12 czerwca 2014 r., dostępne w CBOSA), powód wprowadzenia regulacji art. 9 u.g.n. wydaje się być oczywisty. Zrealizowanie (wykonanie) urządzeń infrastruktury zanim dojdzie do skontrolowania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości nie jest pożądane, bowiem może prowadzić do powstania szkód, które nie będą odwracalne lub będą odwracalne jedynie przy wkładzie znacznych sił i środków.
Przyznać natomiast trzeba, że w niektórych przypadkach sądy administracyjne wskazują, iż brak jest spełnienia przesłanek zastosowania art. 9 u.g.n. w sytuacji funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (tej samej, której sposób korzystania ograniczono wcześniejszą decyzją), jeśli decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nadano rygor natychmiastowej wykonalności (vide postanowienie z dnia 11 grudnia 2014 r., I OZ 1141/14 czy z dnia 27 lutego 2015 r., II SA/Sz 77/15, CBOSA). Skład orzekający w sprawie niniejszej stanowiska tego nie podziela za wyjątkiem przypadku, jaki miał miejsce w sprawie II SA/Bk 727/14 (postanowienie z dnia 19 lutego 2015 r.), w której przed prawomocnym rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości doszło do prawomocnego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.
Skład orzekający w sprawie II SA/Bk 727/14 uznał, że bezprzedmiotowe jest wstrzymanie decyzji ograniczającej. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić, jednakże przypadek ten nie wystąpił w sprawie niniejszej, w której zaskarżona została również decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, ale wniosek o wstrzymanie jej wykonania został rozpoznany równolegle z wnioskiem w sprawie niniejszej. Istniała zatem możliwość przyznania pierwszeństwa zastosowania art. 9 u.g.n. (vide uzasadnienie postanowienia z dnia 8 kwietnia 2015 r. wydanego w sprawie II SA/Bk 111/15, CBOSA).
Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami.