Uzasadnienie
D. Z. H. wniósł do tutejszego sądu administracyjnego skargę na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w H. z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] w przedmiocie uznania skarżącego winnym przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia mu z tego tytuły kary wydalenia ze służby. Skarżący wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że jest on głównym żywicielem rodziny, a praca w Policji jest jedynym źródłem utrzymania jego rodziny, tj. żony i dzieci.
Tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 4 grudnia 2014r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
Na skutek zażalenia P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 5/15 uchylił zaskarżone postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012r. nr 270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa szczegółowo i rygorystycznie wskazuje sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. A zatem o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, spoczywa na stronie skarżącej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 27 stycznia 2005 r. FZ 59/04 oraz z dnia 26 lipca 2006 r. II FZ 452/200, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych).
Rozpoznając ponownie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i dokonując jego oceny w kontekście opisanych wyżej przesłanek, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Sam bowiem fakt pozostawania bez pracy, a tym samym bez źródła dochodu, nie przesądza jeszcze o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak zauważył bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2007 r. (sygn. akt I OZ 22/07) zwolnienie z pracy i co się z tym łączy - pogorszenie statusu majątkowego rodziny - nie może być oceniane w kontekście wyrządzenia znacznej szkody rodzinie. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 (Lex nr 281811) stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie, gdyż szkoda poniesiona przez skarżącego wskutek nieotrzymywania uposażenia nie ma charakteru nieodwracalnego, jak to przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 stycznia 2015 r. Zgodnie z art. 42 ust. 1 w zw. z art. 134f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz.U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W myśl art. 42 ust. 4 i 5 tej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnienie.
Takie samo uposażenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3 tego przepisu, tj. policjantowi, który w razie przywrócenia do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia.
Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.